සමහරවිට•

couple
සම්බන්ධයක් නිර්වචනය කරන්න මේ ලෝකෙ කිසිම කෙනෙක් පාවිච්චියට නොගන්න වචනයක් මං පාවිච්චියට ගන්නවා. ඔව්; මේ සම්බන්ධෙට දැන් කියන්න පුළුවන් නිරවුල්ම වචනෙ ඒක.
සමහරවිට•
ඔබ හිතන්නෙ මේ කියන්නෙ එයා ගැන කියලා. නෑ.මේ කියන්නෙ එයා ගැන නෙවෙයි. මේක හරියට කතාවක් උඩ ලියපු තව කතාවක් වගේ. යට තියෙන කතාව හොයා ගන්න නම් ඔබට කරන්න තියෙන්නෙ උඩින් තියෙන කතාව හූරලා අයින් කරන එකයි. එහෙම බැරි නම් හෝදලා දාන එකයි. මට කියන්න ඕන කතාව තියෙන්නෙ අන්න එහෙම යටක.
අපි කියලා වචනයක් හදන්න බැරි තත්ත්වෙක අපි හිටියේ. එක්කො 'අ' විතරයි. නැත්නම් 'පි' විතරයි. මේ වචන දෙක වෙන, වෙනම කාටවත් පාවිච්චියට ගන්න බෑ. 'අ' යන්න ගත්තොත් ඇදයක් දාලා වෙන වචනෙකට පෙරලගන්න පුළුවන් බව ඇත්ත. ඒත් ඒකෙන් ඇති වැඩක් තියෙනවද? එහෙම නැත්නම් බිත්තියකට ඉණිමඟක් හේත්තු කරනවා වගේ තව අකුරු කණෙන් ඇදන් ඇවිත් 'අ' යන්නට හේත්තු කරලා පුදුම ලස්සන වචන හදන්න පුළුවන්.
'පි' යන්න ගත්තත් එහෙමයි. පාපිලි, කොම්බු, ඇද,  ඕන තරම්. තව අමුණන්න ගැලපෙන අකුරු ඕන තරම්. එහෙම ඇමිණුවට පස්සෙ හැදෙන ලස්සන වචන ඕන තරම්. ඒත් 'අපි' නැහැනෙ ඒ කොහේවත්.
ඉතිං 'සමහරවිට' තමයි කැපෙනම වචනෙ•
ඔයා හිතන්නෙ මම මොනවා කල්පනා කරනවා ඇතියි කියලද?
නෑ. ඇත්තම කතාව මම මොනවා කල්පනා කළත් ඔයා ඒ ගැන කල්පනා කරන්නෙ නෑ කියනෙක. එතකොට සමහරවිට කියද්දි රිදෙන්නෙ වෙන අයට. ඒක එහෙමද? නෑ. එහෙමත් නෑ. එහෙම කාටවත් රිදෙන්නෑ. මේ කතාවෙ, ඇතුළෙත් ගැට; පිටත් ගැට.
සමහරවිට•
ඔබ කොහොමද ලියුම් කියවන්නෙ කියලා මම හිතන්න ඕනා නෑ වගේම සරල දෙයක් මේක. සම්බන්ධකම් කියන්නෙ ලයිට් වයරයක එල්ලිච්ච වවුලෙකට විදුලි සැර වැදෙනකන් බලන් ඉන්න එක වගේ අමානුෂික දෙයක්. ඒක අමානුෂික වෙන්නෙ අන්තිමේදී ඌ මැරෙන නිසා. සම්බන්ධකම් කියන්නෙත් ඒ වගේ. අන්තිමේදී විදුලි සැර වැදිලා මැරෙනවා. අර බලන් ඉන්න කාලෙ තමයි වසන්තය තියෙන්නෙ. ඒත් බලන් ඉන්නකොට දන්නෙ නෑ මේ වසන්තයයි කියලා. හිතෙන්නෙම බලාගෙන ඉදීමෙන් පස්සෙයි ලස්සනම කාලෙ එන්නෙ කියලා. නැහැනේ. ලස්සන කාලෙ නොදැනුවත්වම ගෙවිලා. අන්තිමට හීන එක්ක කරන්ට් වයර් එකේ එල්ලිලා, විදුලි සැර වද්දගෙන මැරිලා.
සමහරවිට උඩ කතාවත් එහෙම එකක් වෙන්න ඇති. ඔව්. ඒකත් ඒ වගේමයි. පොඩි තැනක්, දෙකක් වෙනස්. අන්තිමට විදුලි සැර වැදිලා මැරෙන එක හැබෑයි. වෙන විදිහ විතරයි වෙනස්.
ඔබ හිතන්නෙ මේක ආදර කතාවක් කියලද? නැහැ. මෙතන ආදර කතාවක් නෑ. ආසන්න දෙයක්. ඒකත් සමහරවිට•
ඔව්. ආයෙත් අර කාලකන්නි වචනය.
දැන් සඳලුතලෙන් වැටෙන්න බෑ. මහන්සියි. අනික එහෙම වැටිලා තුවාල වුණත් ඒකෙ වැඩි අගයකුත් නැති වෙයි. ගස් හිටවලා තියන ඒවා. ගස් ගමන් යන්නෙ නෑ. ගමන් යන අය හිටවලා තියන්නත් බෑ.
සමහරවිට• ගස් අරගෙන ගමන් යන අය ඇති. ඒත් වැඩි දුර නොයා ඒ ගස් මැරෙනවා. ගස්වලට ගමන් යන්න කතා කරන්නෙපා. ගමන් යන අය හෙවණට මිසක් ගස් ළඟ නතර වෙන්නත් එපා.
ඔව්. මේක අවවාදයක්•
සමහරවිට•
කාංචනා අමිලානි•මාර්තු 20•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ස්තූතියි!!

xlbjdtrqk8-shelby-deeter

ස්තූතියි කියන්නත් ඕනෑ ඔබට
ආදරෙයි කී විටත්
විහිලුවක් ඇසුණාක් මෙන්
සිනාසුණ එකට

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

මල් උයන

737625586ec645370a3a0019e6ece4a9

දහනය කළ හැකි දෙයක් නම්
මතකය,
ජීවිතය
මල් උයනක්ය මේ වන විට

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

චීනෙ•

bb775949e925ecc0abb6c4e68eb8c7b3
අපි හිතුවෙ චීනෙට පැනලා යන්න. එහෙම නැත්නම් ජපානෙට. එයා චීන වචන 1112ක් දැනගෙන හිටියා. මම ඇත්ත ජපන් වචන 15000 කුයි බොරු වගේ වචන 122 යි දැනගෙන හිටියා. අන්තිමට අපි තීරණය කළා සර්පයෝ මරන් කන්නත් පුළුවන් නිසා චීනෙට යන්න. ඒත් මරපු සර්පයෝ කන්න වුණොත් මොකද කරන්නෙ කියලා තීරණයක් තිබ්බෙ නෑ.
'ඔයාට අප්පිරියා නැද්ද සර්පයෝ කන්න? ගැරඩි එහෙම? ඊයා නේද?'
'ඊයා තමයි. ඒ වුණාට අපිට යන්න වෙන තැනක් නෑනේ. යන්නෙ චීනෙට නම්, සර්පයොත් ඉන්නවා නම් කන එක නේද හොඳ?'
එයා ගෙදරින් අවසර අරන් තිබ්බෙ නෑ. ඒ වුණාට අන්තිම සෙනසුරාදා පත්තරේ ඇඩ් එකක් දාලා ඒක රටටම දැනුම් දෙනවා කියලා කිව්වා.
ඒක හරි ජාති වැඩේ නිසා මම ටක් ගාලා කැමති වුණා. අනික එයා අපි දෙන්නගෙම පින්තූරෙත් දානවා කිව්වා.
'බර ගාණක් යාවි නේද?'
මගෙනුත් ඒකට සල්ලි ඉල්ලයි කියලා හිතලා මං ඇහුවා.
'නෑ ඩාලිං, පොඩි ගාණයිලු යන්නෙ'
එයා එහෙම කියන ගමන් මගේ ඒ.ටී.එම් කාඩ් එක ඉල්ලුවා. මං කාඩ් එක දුන්නා බොරු නොම්මරේකුත් එක්ක.
'ඔයාට මාව සැකයි නේද?'
මම නෑ කිව්වා. ඒ වුණාට ඇත්ත නොම්මරේ දුන්නෙ නෑ.
මං සීතල කාලෙට අඳින්න ඇඳුම් කාරියත් අරගෙන, තඩි සූට්කේස්වල බඩු පුරවගෙන අර දැන්වීම පත්තරේ යනකන් බලාගෙන හිටියා.
දවසක් දැන්වීමක් ගියා එයාගෙ නමින්. හැබැයි මගේ පින්තූරෙ තිබ්බෙත් නෑ. චීන ගමන ගැන තිබ්බෙත් නෑ.
දැන්වීමයි•
චීනයට ගැරඩි සැපයිය හැකි ලාංකික කාන්තාවක් අවශ්‍යයි. බොරු ඒ.ටී.එම් කාඩ් සමඟ බොරු නොම්මර නොදෙන, සර්ප මාංශ අනුභව කිරීමට ප්‍රිය නොමැත්තියක විය යුතුය. විවාහ වී චීනයේ පදිංචියට යාමට කැමති විය යුතුය.
මං ඒකට ඇප්ලයි කළා. එයා අලුතින්ම මාව අඳුනා ගන්නවා වගේ මාව ඉන්ටර්වීව් කළා. ඇත්ත ඒ.ටී.එම් කාඩ් එකයි, බැංකු පොතයි, රහස් අංක ටිකයි මම දුන්නා. ඊට පස්සෙ අපි චීනෙ ගියා.
සර්පයෝ? නෑ. එහේ කවුරුත් එහෙම සර්පයෝ කන අය හිටියේ නෑ•

 

කාංචනා අමිලානි• මාර්තු 08•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සති අන්තය•

 17157592_10211280550383106_5401454297683185606_o

මම මොනවා කරනවද
ඔබ කවදාවත් නොඅසන
කෝච්චියේ මොනවා වෙනවද
ඔබ කවදාවත් නොසිතන
අදත් පින්තූර ගත්තද
ඔබට ඒවා වැඩක්ම නැතිවෙන

ඔබ මොනවා කරනවද
පැය 48ක්ම මම කල්පනා කරන
වාහනේ යද්දි මං දීපු සිංදු අහනවද
ඔබ කැමති සිංදු අහනවද
මට නිතර අහන්න හිතෙන
'අලුත් පින්තූර බැලුවද'
ඒ පණිවිඩය ලිය, ලියා යළි මකන

හැම සෙනසුරාදාවකම- ඉරිදාවකම
කල්පනා කර මගේ ආයුෂ ක්ෂය වෙන

සති අන්තය;
මං නොදන්න සිදුවීම් ගොඩක
එකතු කළ අගය, අගට එකතු වීම
දැනට එහෙම;
නෑ, දිගටමත් එහෙමම
චක්‍රීයව, අසංවෘතව•

කාංචනා අමිලානි• මාර්තු 05 ඉරිදා•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

මේඝලතා vs විජ්ජුලතා

කාශ්‍යප රජුගේ පර්වතය උඩ මාලිගාවේ, බටහිර නෙරුමේ චිත්‍රවලට පෙනී සිටි රූමතියන් දෙදෙනෙක් ඒ අත්දැකීම අප සමග බෙදාහදා ගන්නට එකඟ විය. විජ්ජුලතා සහ මේඝලතා නමින් ප්‍රකට වූ ඔවුන් හඳුනාගැනීම පහසු වනු පරිදි ඒ ආන්දෝලානාත්මක සිතුවමද අපි මේ සමඟ යොදන්නට සිතීමු.▪️

16864848_10211271072666169_8129684422761418440_n

මේඝලතා:-
අපි ඔක්කොම හිටියේ අන්ත:පුරේ. ඔව්! ඔව්! කාශ්‍යප රජ්ජුරුවොන්ගේ අන්ත:පුරේ. දැන් මෙහෙමනේ වෙන්නේ. අවුරුදු තුනකට පාරක් පරණ අය අයින් කරලා අලුත් සුරූපිකාවෝ ගන්නවනේ. ඉතිං අන්තිම සතියේ මාළිගාව ඇතුළේ සන්නසක් අරන් රාජ පුරුසයෙක් ගියා. ඒකෙ තිබ්බෙ පර්වතේ උඩ මාලිගාවෙ චිත්‍ර වගයක් අඳිනවා. ඒකට ඉන්න ලෑස්ති වෙන්න කියලා. එහෙ තිබ්බ වැඩ වල හැටියට ඕක මහා දෙයක්ද ? චිත්‍රෙකට හිටියා කියලා ගෙවෙනවැයි ? ඒත් මම නම් පිටින් අකැමැතියි වගේ පෙන්නුවා. විජ්ජුලතා එහෙමනම් එකපයින්ම කැමති වුණා. ඒකි කොහොමත් හිතන් හිටියේ එයා තමයි සුර දූතිකාව; අපි නිකංම නිකං වැටකෙයියා මල් කියලානේ. චිත්‍ර අදින වෙලාවට අපිට කරන්න තිබ්බ දේවල් විස්තර කරලා දෙන්න රාජ පුරුසයෙක් එවලා තිබ්බා. ඒ අයියා නම් හරි කඩවසම් අනේ. නිල් ඇස්, කැරළි කොණ්ඩේ. හිනා වෙද්දි කම්මුලක් වල ගැහෙනවා. සමහර විස්තර හරියට හිතට ගියෙත් නෑ එයා දිහා බලන් හිටපු නිසා.
විජ්ජුයි-මායි තමයි එක කවුළුවක චිත්‍රෙකට තෝර ගත්තේ. විජ්ජුගේ අතේ මොකක්ද හිරියක් තියෙනවා. මල් වට්ටිය අල්ලන් ඉන්න බෑ, 'දෝං' ගාලා බිම අතාරිනවා. අන්තිමට මට තැන මාරු කරන්න වුණා එයාගේ මළ දිස්ටි නිසා. මලක් අල්ලන් ඉස්සරහා බලන් ඉන්න කියලයි අපිට කියලා තිබ්බේ. ඒත් එයාගෙ දකුණු ඇහේ පිං වපරේ නිසා වම් පැත්ත විතරක් පේන්න හැරිලා ඉන්න වුණා. ඔය කිව්වට එයාගේ ඇති රන්වන් පාටක් නෑ අනේ. පිපිහළු වෙලා වගේ සුදුමැලියි.
අපිට කියපු විදියට නම් පරණ කෙල්ලො පන්සීය දම්මලා චිත්‍ර පන්සීයක් අදින්න උන්නේ. ඒත් ඉතිං ප්‍රාකාරෙ ළඟ ඉඳන් පහළ ඉන්න රාජ පුරුෂයින්ට , අශ්වාරෝහකයින්ට , ඇත් ගොව්වන්ට උකුළු මුකුළු කරන්න ගිහින් හතළිහක් විතර ගලෙන් පහළට දෙරි ගහලා මළානෙ අයියෝ. පර්වතෙන් බැහැලා පසල් ජනපද ගාණේ කරක් ගහලා තව රූප සුන්දරියෝ හොයං එන්නයැ ? අන්තිමට එක්කෙනාට චිත්‍ර දෙක, තුනකට ඉන්න වුණා. මම මල් වට්ටිය අල්ලන් හිටපු විදිහ කාශ්‍යප රජ්ජුරුවො ඈත ඉදන් කෑදර විදියට බලං හිටියාලු. හැබැයි මම නං කාශ්‍යප නෙමෙයි ධාතුසේන රජ්ජුරුවෝ කිව්වත් හැට්ටෙ ගලවලා සිතුවම්වලට ඉන්න කැමති වුණේ නෑ. ඒකටත් එක්ක අර උඩැක්කිය - විජ්ජුලතා. ඔය පේන්නෙ නැද්ද කියන්නත් කලින්ම හැට්ටෙ ගලවලා ඉන්න විදිහ. අන්ත:පුරේ හිටියට අපිට නම් ඔය අසෝබන වැඩ පුරුදු නෑ.
ඔයාට කියන්න... මගේ හමේ නිල් පාට ගතිය සිතුවමේ මතු කරන්න නිල් කටරොලු මල් පෙති කරත්ත ගණන් ගෙනාවාලු . ඔය මම දාගෙන ඉන්න ශීර්ෂ පළදනාව හැදුවේ පදම් කරපු හා හමකට ඈත මුහුදෙන් ගෙනාපු සිප්පික‍ටු අල්ලලා. ඒ ටිකේ අපිට එළිමහනේ ඇවිදින්න යන්න දුන්නෙත් නෑ හමේ පාට වෙනස් වෙයි කියලා. කොච්චරද කියනවා නම් බටහිර අගලෙන් දිය නාන්නවත් යන්න වුණේ නෑ. ඉතිං අපි ඔක්කොම මැද මාලිගාවේ රන් පොකුණෙන් නෑවා. සේවිකාවෝ මැටි සෙම්බු, කළගෙඩි අරන් ඇවිත් සුවඳ තලප එහෙම ඇගේ තවරලා ආවතේව කළා. මේනුකාව රන් පොකුණේ ගිලෙන්නෙත් ගියේ ඔහොම දවසක. ඒක වෙන බිසවක් හිතාමතා කරපු එකක් කියලත් කසු කුසුවක් ගියා. මේ අස් කරන්න සතියක් තියෙද්දි ගිල්ලෝලා මරලා මොනවා ගන්නද හැබෑට. පර්වතයේ බටහිර නෙරුමෙනෙ චිත්‍ර ඇන්දේ. අපිට ටිකක් එහායින් මල් වට්ටියක් අරගෙන හිටපු ස්වර්ණලතා එක්ක විජ්ජුලතාට මොකක්දෝ ආරෝවක් තිබ්බා. එයාගෙ මල් වට්ටියට ලස්සනම මල් ටික දාලා, මගේ මාලෙට වඩා එයාගෙ මාලෙ දිගයි වගේ චරු චුරු යාන්තමට වගේ මටත් ඇහුණා. චිත්‍ර ඇඳලා ඉවර වුණාම ඒ මල් වට්ටි අපිටම තියා ගන්න දුන්නා.
චිත්‍ර කෙරුවාවෙන් පස්සේ රාජ පුරුසයෝ එක්ක අපිව අස්ස කරත්තවල දාලයි ගම්, රටවල් බලා පිටත් කළේ. අන්න රජවරු!! මාලිගාවෙ ඉදන් බ‍ටුයායට අස්ස කරත්තෙන් යනවා කියනෙක ලේසි වැඩක්ද? පාර දෙපැත්තෙ මල් අරගෙන සෙනග පිරිලා හිටියා. මං ඒ හැමෝටම අත වැනුවා. ගොඩක් අය මල් පොකුරු වීසි කළානේ මට අල්ල ගන්න. මගේ හදවත සතුටින් පිම්බිලා තිබ්බේ. ගම්වල මිනිස්සුන්ට මම චිත්‍ර වලට හිටි වග කොහොම ආරංචි වුණාද මන්දා. ගමට ඇවිත් නිස්කාංසුවේ ඉන්න ලැබුණේම නෑ. කී දෙනෙක් නම් මගෙ අත ගන්න ආවද? එක සෙනෙවියෙක් මගේ අත ගන්න කැමැත්තෙන් නිතර, නිතර එන්න ගත්තා. අම්මෝ !! එවපු තෑගි කන්දරාව. මගේ නම් එයාට ඒ හැටි කැමැත්තක් තිබ්බෙ නෑ. ඒ වුණාට උන්දැ නියගලා අල කාලා මැරෙනවාය කියලා නටන්න තියාගත්ත නිසා මං ඔහේ කැමැත්ත දුන්නා. ඊට පස්සේ මම ‍අතට පයට දැසි, දස්සෝ පිරිවරාගෙන රැජිනක් වගේ ජීවත් වුණා. අර මල් වට්ටියත් අපේ ගෙදර තාම තියෙනවා.
ආ...විජ්ජුලතා ද ? එයාට අස්ස කුලප්පුව හැදුනනේ. ඒ කාලෙම නහය මුක්කන් රාජ පුරුසයෙක් එක්ක ඔය පිදුරංගල දිහාට වහං වුණා. හේනක් වවාගෙන, ළමා, ළපටි රාසියක් එක්ක හොදටම වැහැරිලා ඉන්නවා කියලා අපේ දාසයෙක් කිව්ව. ඒ කාලෙම මම ඔය ටික එයාට කිව්වා. එයාට ඉතිං අං ඇවිල්ලනේ තිබ්බේ. සමයං!
සංවාදය : Kanchana Amilani
------------------------------------------------------------------------
විජ්ජුලතා : -
අපෝ මතක් කරන්න එපා ඔය දහජරා චිත්‍ර ටික. මොන නව නිංගිරාවක් ද මට වුණේ. අර කාශ්‍යප මගෙන් පළි ගන්නනේ ඕක කළේ. ඔව්!ඔව්! ඔහෙලා ඔය මහ උජාරුවෙන් අගේ කරන රජ්ජුරුවො තමයි. දැන් මෙහෙමයි. ඔටුන්න හිමි මුගලන් කුමාරයා මාව තමයි අග බිසව කරගන්න උන්නේ. කාශ්‍යප තක්කඩි කමෙන් නොවැ රජ වුණේ. නැත්නම් පල්ලව වංසේ ගෑනුන්ට ඉපදුණු කාශ්‍යප වගේ උන්ට රජකම් දෙනවද මේ රටේ ? මුගලන් කුමාරයා වහං වෙලා උන්නු කාලේ කාශ්‍යප ආවා මාව දැපනේ දාගන්න. කොහොමත් ඒ කාලේ වෙනකොට මගේ රූපශ්‍රියාව අසල්වාසී රටවල්වලටත් ආරංචි වෙලා තිබුණේ. උපන් නැකතේ තියෙන රාජ යෝගය ගැන දන්න නිසා මම වගේ කුමාරිකාවක් කරකාර ගත්තම කාශ්‍යපට රට වැසියො මෙල්ල කර ගන්න ලේසියිනේ. හහ් ! ඒවා කොහෙද මා එක්ක ? මම එකහෙළාම කිව්වා මුගලන් කුමාරයා ඇරෙන්න වෙන පුරුසයෙක් දිහා ඇහැක් ඇරලා බලන්නේ නැතය කියලා. අන්තිමට මේක තමයි මට දුන්නු දඬුවම.
කොහෙ හිටිය අන්ත:පුර බිසව්ද අනේ ? කාශ්‍යප ඔය ගල් පර්වතේ උඩ ලගින්න කලින් ඇන්න ආපු කල්ලකඩත්ත ගෑනු කීපදෙනෙක් නම් හිටියා තමයි. ඒ ඇරෙන්න මොන ගෑනිද ඔය වගේ හිතක් පපුවක් නැති මිනිහෙක්ට කැමති ? දන්නවනේ ඔය මිනිහා පිය රජ්ජුරුවන්ව මරපු හැටි. අනික මම දන්නෙ නෑ මේඝලතා කියලා කුමාරිකාවක් . අහ්හ් ! අර දැලි වළඳක් වගේ කළු සක්කරවට්ටමද ? මොකක්ද ඒ කියපු නම ? මේඝලතා ? හහ් .. හහ් .. හා .. ඔය අපේ මාලිගාවේ හිටපු දාසිය රනී. ඕකිගේ ලතාවක් කියලා තිබ්බා නම් ඉතිං ඔය මිනිහෙක්ව දැක්කම දාන ලතාවම විතරයි. හත් අවුරුද්දකින් නොනෑ කළුම කළු දෑවකටනේ මේ මහප්පරාණ නම් දාලා තියෙන්නේ.
ඔය විකාර නවත්තලා මම කියන එක හරියට අහගන්නකෝ. කාශ්‍යප මේ ඔක්කොම කළේ මම උන්දැව ප්‍රතික්ෂේප කරපු වයිරෙට. නැත්නම් අනේ මම වගේ කුමාරිකාවක්ව අර වගේ දාසියක් එක්ක සමතැන තියලා චිත්‍රයක් අඳියිද ? වෙනදා එළදෙන්නු වගේ බුරුල්ල එළියේ දාගෙන හිටපු දාසියට රෙද්දක් අන්දවද්දිත් මට තේරුණේ නැති හැටි? රනී නම් තන්තෝසේ වැඩි කමට නිල් වෙලා හිටියේ. ඉගිලුණේ නැති ටික විතරයි. උඩට රෙද්දකුත් ඇඳගෙන කුමාරිකාවත් එක්ක සමෝසමේ චිත්‍රෙකට හරි ඉන්න කොහෙ තිබ්බ වාසනාවක්ද ? හොඳට බලන්න , මම පැත්තට හැරිලා ලැජ්ජාවේ ඉද්දි ඒකි සිරික්කිය දාගෙන ඉන්න හැටි.
චිත්‍ර පන්සීයක් ඇන්දා කියලා කවුද කිව්වේ ? අර වළ පයයි ගොඩ පයයි තියාගෙන උන්නු නාකි සිත්තරා කවදා අඳින්නද එහෙව් රාසියක් ? අනේ ඒ වුණාට ඒ උන්දැ නම් හරිම කරුණාවන්තයි. හරිම ගෞරවයෙන් යටහත් පහත්ව කතා කළේ. මගේ තරාතිරම මොකක්ද කියලා දන්න නිසාම මා දිහා කෙළින් බැලුවෙත් නැති තරම්. ඒකටත් එක්ක අනිත් හිටපු තේඋඩිච්චියෝ ටික ! රෑ තිස්සේ මධු පානය කරන ඒ ගෑනුන්ටත් ඕනේ වුණා උන්ගේ රූපේ සිතුවම් කරගන්න. ඒක නිසා තමයි මගෙයි දාසියගෙයි රූපෙට අමතරව තව එක එක නෑම්බියන්ගේ රූප ඔතන තියෙන්නේ ? කාශ්‍යපට ඕනේ වුණා අපේ මුළු ඇඟම අඳින්න. ඒත් මගේ වෙලාවට හැම එකීගෙම කකුල් ඉදිමිලා තඩිස්සි වෙලා තිබ්බේ. නෙරෙංචි කටු ඇනගෙන ගල් දෙබුක්කාවල් අස්සෙන් ඔය තරම් දුරක් උඩට ඇවිද්දම මොන ඉස්තිරියටද දරා ගන්න පුළුවන්. ඒ නිසා තමයි ඔය සිතුවම්වල උඩ කොටස විතරක්ම තියෙන්නේ.
චිත්‍ර ටික ඇඳලා ආයෙමත් මාව හිරකරලා තිබ්බා. අනිත් ගෑනු නම් රාජ පුරුසයෝ එක්ක පවා කොමල කර කර උන්නා. ඔක්කොටම හපං අර රනී. ඒ දවස් කීපයට ඒකි නටපු නාඩගම්වල හැටියට ඔය ගල් පර්වතේ පැලෙන්නේ නැතිව බේරුණු එකනේ පුදුමේ. අන්තිමට කාශ්‍යප මාව එක්කං ගිහිං ඒ චිත්‍ර ටික පෙන්නුවා. අනේ දෙයියනේ . මගෙ බඩ පපුව දාලා අළු වෙලා ගියා නොවැ. උඩු කයට හැට්ටයක් ඇඳගෙන හිටපු මගේ චිත්‍රවල උඩුකය සම්පූර්ණෙන්ම නිරුවත් කරලා. අර වනචර ගෑණු තං එළියට දාගෙන ඇඳපු සිතුවම්වලට මගෙ මූණ දාලා. හොඳට බලන්න. ඔය චිත්‍ර කීපයකම එකක් උඩින් එකක් ඇඳපු පරණ රේඛා තාමත් ඇති. අර සිත්තරා මට මූණ දෙන්න බැරිව බිම බලාගෙනයි උන්නේ. මට කේන්තිය ඉහලුම් නැතිව ගියා.
මෙන්න ඒ අතරේ කාශ්‍යප ආයෙමත්ම කියපි මට උගේ අගබිසව වෙන්න කියලා. මම ඒ යෝජනාවට කැමති උණොත් මේ චිත්‍ර ටික විනාශ කරලා දානවා කියලා ඌ කිව්වා. මම කාශ්‍යපගේ මූණටම කෙළ තැම්බක් ගැහුවා. ඔව් ! මේ මම තමයි. ඊට පස්සේ මුළු පර්වතේටම ඇහෙන්න කිව්වා " මුගලන්ට හැරෙන්න වෙන ඕනෙම රජෙක්ට ලැබෙන්නේ විජ්ජුලතා ගේ මළකඳ තමයි " කියලා. එහෙම කියපු මම එක මොහොතක් නොඉඳ බටහිර නෙරුමෙන් පැනලා මගේ මුගලන් කුමාරයා වෙනුවෙන් දිවි දුන්නා. මම වගේ කුමරි බඹසර රැකගත්ත වංශවත් කුමාරිකාවට මේ කැපකිරීම මහ දෙයක් නෙමෙයි.
මේඝලතා ? අහ්හ් .. රනී ද ? ඒකිට හුස්ම වැටෙනවානම් පාංකඩයක් හරි කමක් නෑ අනේ. කිසිම අංගපුලාවක් නැති එකීනේ. පොකුණේ දිය සෙවල අයින් කරන්න උන්නු එකැස් පොට්ට කේඬෑරි සේවකයෙක් එක්ක රනී වහං වුණා. මට මතක විදියට මම දිවි තොර කරගන්න කලින්දා වෙන්න ඕනේ.
සංවාදය : Sahan Kaseera Wickramasinghe

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

මට දැන ගැනීමට වුවමණා දේ•

16991897_10211239356593287_1684742417324684477_o

ඔබ ලියුම් කියවන විදිහ:

මේසයක් ළඟ; අඩක් එළියට ඇද්ද පුටුවක
මදක් ඉදිරියට නැමීගෙන
කකුලක් පුටුව මතට ගෙන
හිස ලියුමට බර කරගෙන
දෙතොල් මදක් විවර කරගෙන
මද සිනාවෙන්
කණ්ණාඩිය ගලවා නැවත දමමින්
ඇගිලි තුඩු පොඩි කරමින්
යළිත් ලියුම මේසය මත තබමින්
ජනේලයෙන් එපිට බලා කල්පනාවක ගිලෙමින්
එහෙමද?

වැඩට යන අතරතුර
කාරයේ එන්ජිම නිවමින්
පාළු තැනක නැවතෙමින්
හෙමින් වාදනය වන ගී පට නවතමින්
කෝපි උගුරක් බොමින්
පැති කණ්ණාඩියෙන් ඈත බලමින්
උදෑසන තැවරූ විලවුන් සුවඳ ඉව කරමින්
තොල් පියවා සිනාසෙමින්
එහෙමද?

සති අන්තයක
වයින් වීදුරුවක පතුල බලමින්
ආදරෙයි කියන්නේ නැතත්
නැතැයිද නොකියමින්
පරණ ඩෙල් ස්ටූඩියෝ සිංදු අසමින්
ලියුමේ වචන හිතට නොගියත් කියවමින්
අත් හැරුණු පෙම ගැන ළතැවෙමින්
ඒ අයට තවම ආදරෙයි කියමින්
ලියුමේ වාක්‍ය අතර ඇස් දුවවමින්
අඩක් නිද්‍රාවෙන් ඇස් පියවමින්
එහෙමද?
කියවන්නේ මං එවන ලිපි ඔබ?

ඒත් ඇත්තටම ඔබ:

වැඩ සහසක් අතරමඟ
දුක්බරම වලාකුළක් වාගෙ හිත සරසගෙන
ගඟට ඉණි කපන මගේ ගැන
මොකක්දෝ කරුණාවක් දරාගෙන
පිහාටුවක් වෙන්නෙත් නැති
පිළිකාවක් වගේ කරදර දී වැඩෙන
අවිනිශ්චිත යමක් ගැන හිතමින්
කියවා ඉවර කරන
මගේ ලියුම්
කවදාවත් මට මගේ ලේවලින් ලියන්න බැරි වුණ•

කාංචනා අමිලානි•පෙබරවාරි 25•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සර්ප•

2615194ee90c2a2dcbd25b96ea8d8a0c
ඒක පුංචි දූපතක්.
දූපතටම හිටියෙ එක පුරුසයයි. එයා සර්ප වෙදෙක්. හැබැයි මේ පුරුසයා ලෑලි කෑල්ලක් හේ කෙසඟයි. නිතරම කිව්වෙ
'මං මේ සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක් වෙච්චි; අපේ මී මුත්තා, කිරි කිත්තගෙන් ඉගෙන ගත්තු සිල්ප එහෙම ඇරෙන්ඩ වෙන යමක් නෑ ඔහේ'
කියලයි.
දූපතේ හැම තැනම සරුසාරෙට වැඩිච්ච ප්‍රාණජීව, සප්සඳ, ඉරරාජ, වනරාජ, ගරුඩරාජ, පත්තරාජ වගේ බෙහෙත් පැළෑටි තිබ්බා. විස උරන ගල් ආදියත් මේ පුරුසයා ළඟ තිබ්බා. මොක තිබ්බත් වැඩක් තියේයැ බෙහෙත් කරන්න මිනිස් පුළුටක් නැතිව. ඊටත් ස්තිරියාවක් ඇහැටවත් දකින්න නැතිව.
ඉතිං මේ පුරුසයා උදේ නැගිට්ට ගමන් දෙවියන්ට යාතිකා කරනවා 'අනේ අදවත් මට බෙහෙතක්- හේතක් කරන්න මිනිස් පුළුටක් එවන්න'ය කියලා. මුලින්,මුලින් මිනිස් පුළුටක් කිව්වට පස්සෙ,පස්සෙ මිනිහා කියන්න ගත්තා ස්තිරියාවක් එවන්ඩ කියලා.
එක,එක දවසට එක,එක දෙවියන්ට. එක දෙවියෙක්ට හරි වැඩේ පත්තු වෙයි කියලයි පුරුසයා හිතුවේ.
ඔහොම සති ගණන්,මාස ගණන්,අවුරුදු ගණන් කාලෙ ගෙවිලා ගියා විතරයි. ස්තිරියාවක් තියා පරෙයි පිහාට්ටක්වත් දූපතට වැටුණේ නෑ.
වෙදාට යස්සයා නැග්ගා. දවසෙ පැය බාගයක් වෙන් කරලා අර කලින් යාතිකා කරපු දෙවිවරුන්ට අමු තිත්ත කුණු හම්බෙන් බැන්නා. දෙස්,දෙවොල් තිබ්බා. 'අහු වුණොත් කෑලි කපන්නෙ' කියලා තර්ජනය කළා.
මේ වීර පුරුසයා තමන්ගෙ අවි,ආයුද අරන් උමගක් කපන්න ගත්තා. උමග කැපුවේ පොළොවෙ යටට. පොළොවෙ යටට අඩි 100ක් එක දිගට හාරලා එතැනින් වමට වංගුවක් අරන් දිගට කපන් යනවා කියලයි එයා හිතුවේ.
එයා ඉතිං පුරුස සක්තිය අරන් උමග කපාගෙන කපාගෙන ගියා.
                       ---------------------------------
මේ අතරෙ ප්‍රත්‍යන්ත දේසෙක සර්පයො තම්බලා,බැදලා,උයලා කන්න පුරුදු වෙලා හිටපු ලා...ස්සන කුමාරිකාවො 16 දෙනෙක් හිටියා. ඒ අය හිටියෙ කන්ද උඩ මාලිගාවක. පහළ මිටියාවතේ සර්ප විමානෙ. සේවකයො උන්නෙ සර්පයෝ මරන් එන්නයි, උන්ව රසට උයලා දෙන්නයි. වැඩිපුරම හිටියෙ ගැරඩි. බඩ කහ පාට; ඇගේ උඩ ළා කහ පාට උන්. දවසෙ වැඩි හරියක් තණකොළ බිස්සෙ ඇදි,ඇදී ඉන්න ගැරඩි තමන්ගෙ අංකෙ කතා කරනකන් පුදුම කාංසියකින් හිටියෙ.
අංකෙ කතා කළාම සේවකයෙක් ඇවිත් බඩ මැද්දෙන් අල්ලලා වට දෙකක් කරකවලා මාලිගාවෙ උඩට විසි කරනවා. මැද සඳලුතලේ පෝර බෑග් එකක් තියන් ඉන්න සේවකයා ගැරඩියාව පෝර බෑග් එකට දාලා උයනගෙට යවනවා.
හැබැයි මේ අතරෙ නයි, මාපිල්ලු, ලේ මාපිල්ලු, කුණකටුවො, දෙපත් නයි වගේම පොලොංගුත් හිටියා. උන්ව වැඩිපුර ඇල්ලුණේම නෑ.
ඒත් දවසක් ලේ මාපිලෙක්වයි, පොලගෙක්වයි ඇල්ලුණා.
පොලගවයි,ලේ මාපිලාවයි කාපු කුමාරිකාවො 16 දෙනාම මීමැස්මොරේ හැදුණා වගේ ගැහෙන්න ගත්තා. ඇඟ පුරාම ලප දාන්න ගත්තා. උදේ-හවා වමනෙ යන්න ගත්තා.
දැන් මේ මාලිගාවම විනාස වෙන්න යන්නෙ කියලා පිය රජතුමාට තේරුණා. ඒ උත්තමයා කුමාරිකාවො 16 දෙනාව ලා...ස්සන රුවල් නැවක නග්ගලා බෙහෙත් කරවන්නයි කියලා ප්‍රත්‍යන්ත දේසෙකට යවන්ඩ නියම කළා. තනි නොතනියට සේවකයෝ දෙන්නෙක්වත් පැටෙව්වා.
නැව මහා හයියෙන් ප්‍රත්‍යන්ත දේසෙ බලා ගමන් කරමින් තිබ්බා. ඔය අතරෙ සේවකයෝ දෙන්නා කපිතාන්ගෙ අණ නොතකා නැව හරවන්න නියෝග කළා බටහිරට. වයඹ ඉදන් ආපු අයිස් පරයක් බටහිරට යන නැවේ හැප්පුණා.
'සට පට ඩෝං' ගාලා නැවේ කෑලි හැලුණා. මේ අය පා...වෙලා පා...වෙලා ආවෙ දූපතකට.
                            ---------------------------------------
දූපත පුරාම පුදුම පාළුවක් තිබ්බේ. එක පැත්තක සරුසාරෙට හැදුණ ජම්බු ගස් විතරයි. ජම්බු ගස් යට ජම්බු කොට්ටෝරුවෙ මිනිස්සු වගේ වාඩි වෙලා කතාව. ජම්බු ගස්වලට ටිකක් එහායින් පිනි ජම්බු යායක්. ඊටත් එහාට වෙන්නෙ බල්බ් දැම්මා වගේ ඈතට පේන ලොවි ගස් සීයක් විතර. තව උනන්දුවෙන් බැලුවම පෙනුණේ ජම්බෝල, පේර, නමිනං වගේ ගස්.
කුමාරිකාවෝ නැව අයිස් පරේක හැප්පුණා කියලවත් නොදැන දූපතට ගොඩ බැස්සා. මුලින්ම ලුණු වතුරෙන් අත් හෝදගෙන ජම්බු කඩන්න ගත්තා. ඊළඟට පේර, ලොවි, ජම්බෝල කඩ,කඩා කන්න ගත්තා. ඒ වෙනකොටත් සමහර අයගෙ මූණු හොඳටෝම ඉදිමිලයි තිබ්බේ. කකුල් බෙර කොටන් වගේ. වමනෙ දාන අය දිගටම ඒක කරගෙන ගියා. අන්තිමට නැවෙන් එළියට ආවෙ සේවකයෝ දෙන්නයි,නැවේ කපිතානුයි. ඒ වෙද්දිත් කුමාරිකාවෝ පළතුරු කඩමින් ඈතට නොපෙනී ගිහිල්ලා හිටියේ.
මේ පුරුසයො තුන් දෙනා පුරුස දහිරිය අරන් ගිනි ගොඩක් ගැහුවා මුලින්ම. ඊළඟට නැවෙන් පාවෙලා ආපු වයින් පීප්පයක් රෝල් කරගෙන ඇවිත් ගිනි ගොඩ වටේ ඉදන් බොන්න ගත්තා.
                       ------------------------------------

ඔය අතරෙ සර්ප වෙදා තමන්ගෙ උමග හාරගෙන, හාරගෙන යනවා.
කුමාරිකාවො ජම්බු, පේර, ලොවි, ජම්බෝල කකා කැලෑව මැද්දට යනවා.
සේවකයෝ දෙන්නයි, කපිතානුයි වයින් පීප්පෙ ඉවර කරනවා.
                       ------------------------------------
වැද්දා එනවා කුමාරිකාව අරන් කැලේ මැද්දෙන්. කුමාරයා නට,නට සිංදු කිය කිය ආවට වැද්දගෙ ඒ සෝබන නෑනෙ. ඌ නිකන්ම නිකන් කුමාරිකාව කැලේ මැද්දෙන් දක්කගෙන යනවා. කුමාරිකාවට දැන් මූව එපාම වෙලා.
'අනේ මූව සතෙක්, සරපයෙක්වත් කාලා මැරෙන්නෑනෙ'
කියලා පාපී සිතුවිල්ලෙන් යනකොට උමග කපපු පුරුසයා එනවා 'කලේ උකුලෙ තියාලා'. කුමාරි ගත්තා කඩුව. දුන්නා වැද්දගෙ හෘද මාංස එළියට එන්න. සර්ප වෙදාට ස්තිරියාවක් වෙනුවට කුමාරියෙක් හම්බ වුණා.
'අනේ මට බෙහෙත්- හේත් කරන්න ළදක් ලැබුණා. ළදුනි ඔබ දෙවගනක්'
කියලා කුමාරිකාවට අහළ-පහළ ඇළ,වේලි,කඳු,පල්ලම් පෙන්න,පෙන්න තමන්ගෙ වාසස්ථානෙට එක්කගෙන ගියා.
'ඉතිං මාව අතින් අල්ලන් යන්නකො අයියා'
කියද්දිත් ඒ පුරුසයා නෙවෙයි ඇඟිලි තුඩකින් ඇල්ලුවේ.
'මං ඔයාව මලක් වගේ බලාගෙන කන්දෙ විහාරෙට පූජා කරන්නම්'
කියලා කැලේ මැද්දෙන්ම එක්කගෙන ගියා. ඒ අතරෙ පොත්වල තිබ්බ කතා එහෙම කිව්වා. කුමාරි කට ඇරගෙන ඒවා අහගෙන වෙදාගෙ පස්සෙ වැටිලා යනවා.
'මං දැකලා තියෙන සමහර වලාකුළුවල සයිස් එක මෙන්න'
කියලා ඒ අතර වෙදා පෙන්නනනවා.
'හානේ...කොහෙදිද දැක්කෙ?'
අහ,අහා කුමාරිකාව පුරුසයා එක්ක යනවා.
                              ------------------------------
සර්පයො කාලා පලු දාපු කුමාරිකාවො 16 දෙනා කැලේ පසාරු කරන් උමං කටක් ළඟට ආවෙ ඒ වෙලාවේ.සිග් සැග් කපලා තිබ්බ උමං කට දිගේ යන තැනකට යන්න කියලා ඒ අය ගමන පටන් ගත්තා.
පැය ගාණක් ගත කරන් 16 දෙනා උමගෙ අනිත් කොණින් මතු වෙද්දි; සර්ප වෙදා වැද්දගෙන් ඔටෝ ලැබිච්ච කුමාරිකාවව මලක් වගේ පරිස්සම් කරලා කන්දෙ විහාරෙට පූජා කරලා.
සිහිවටනෙකට කියලා කුමාරිකාවගේ මිරිවැඩි සඟලෙන් වම් කකුල තියාගෙන.
කුමාරිකාවො 16 එක පේළියට සර්ප වෙදාගෙ කුටියට ඇතුළු වුණා.
'අපිට විස වෙලා අයියා. අපිට බෙහෙත් කරන්න. රිද්දන්නෙපා.'
කියලා ඒ අය එක හඬින් රිදී සීණු හොල්ලලා කිව්වා.
අයියා නෙවෙයි කුමාරිකාවො එක්කෙනෙකුටවත් රිද්දුවේ. හැමෝගෙම කකුල්වල ඇස්වටය හරියෙ සර්ප දෂ්ටනවල සලකුණු දකින්න තිබ්බා. පුරුසයා, විස මුඛය පාදලා එතැන පිරිසිදු වතුරෙන් හේදුවා. සප්සද මුලක් අරගෙන දෙහි ඇඹුළෙන් උරච්චි කරගෙන විස මුඛයට තිබ්බා. තවත් අයට විස ගල් පාවිච්චි කරලා විස ඇද්දෙව්වා.
තවත් කුමාරිකාවන්ව බෙහෙත් ඔරුවල බස්සලා තිබ්බා. රණවරා, කරපිංචා, හාතවාරියා ආදියෙන් හදපු කැඳ පෙව්වා.
කුමාරිකාවො කීප දෙනෙක්ම හිටියෙ ටිකක් අසාධ්‍ය තත්ත්වෙ. එක්කෙනෙකුගේ තොල් නිල් පාටට හැරිලා තිබ්බා. දත්වලට පොඩි ලී මිටියකින් තට්ටු කරලා බැලුවන බුරුල් වෙලා බව පෙනුණා. ඔළුවෙන් කෙස් ගස් කීපයක් ඇදලා බැලුවම බොහොම ලේසියෙන් ගලවලා අතට ආවා. ඒ මරණ ලක්ෂණ බව වෙදා දැන ගත්තා.
කුමාරිකාවව පහසුවෙන් බිම දිගා කරලා බේත්- හේත් කරන්න පුළුවන් අනිත් කුමාරිකාවො ටික ගණන් බැලුවා.
'හ්ම්...පහයි'
ඒ පස් දෙනාගෙන් අමාරු වැඩිම කුමාරිකාව පැදුරක බාවලා තිකුළු, වියන් දුඹුළු, කහ, ලුණු පස්වගය, වම්බටු සුණු කරලා තුවාලය මත තවරන්න පටන් ගත්තා. ඒ අතර කුමාරිකාව වමනය කරන්න ගත්තේ මරණ ලක්ෂණ නිසාද වැඩියෙන් ජම්බු කාපු නිසාද කියලා හිතලා බලන්නත් තවත් වෙලාවක් ගත වුණා.
'ජම්බු ගෙඩි කීයක් කෑවද?'
ඔහු ඉතාම මෘදුව ඇහුවා.
'50ක් විතර කෑවා අයියා'
කුමාරිකාව වෙදාගෙ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන, තමන්ගෙ ඇස් පොඩ්ඩක් අඩවන් කරලා නැලවිලි ස්වරයෙන් කිව්වා.
වෙද මහත්තයාගෙ හිත පොඩ්ඩක් හෙල්ලුණා. සරීරය පුරා ගින්දරක් නැගිලා ආවා.
අනෙක් කුමාරිකාවත් සර්ප දෂ්ටනේකට ලක් වෙලා. ඒ මේ දූපතේ ජම්බු ගස් ගොන්න අස්සෙදි. විස මුඛය සියුම්. කළු පාටට හැරිලා තුවාලයේ මැද ඉදිබු පිටක් වගේ උසට පෙනුණා. මේ නයෙක් දෂ්ට කළ තැනක් කියලා පුරුසයට එක පාරටම පෙනුණා.
ඔහු මහන්සි නොබලා කුමාරිකාවන්ට බෙහෙත්- හේත් ආදිය කරන්න පටන් ගත්තා.
ජටාමාංස, කුංකුමප්පු, හඳුන්, මනෝසීල, මුරුංගා ඇට සුණු, මහරිමල්, සුවඳකොට්ටම්, ගිතෙල්- මීපැණි, නිකමුල්, එළකටරොළුමුල්, සුදු මී පැණි, ඇද්දෙමට කරටි, හරේණුක, සියන් දුඹුළු, දාරුහරිද්‍රා, සුළු කූරමුල් කියන බෙහෙත් අවුසද සීරුවෙන් තෝරලා බිම එළපු පැදුරක අතුරලා පුරුසයා මහා ආවේසයකින් වගේ කුමාරිකාවො පස් දෙනාට බෙහෙත් කළා.
ඔය අතරෙ වයින් මදිවට කංසා පොඩ්ඩකුත් බීලා ජම්බු ගස් යට දපලා හිටිය කප්පිත්තයි, සේවකයො දෙන්නයි ඇහැරිලා උමග දිගේ එන්න ගත්තා. ඇවිත් මතු වුණේ සර්ප වෙදාගෙ කූඩාරම ළඟින්. ඒ එද්දි වෙදා කුමාරිකාවො ටික පැදුරුවල නිදි කරවලා, තවත් සමහර අය බෙහෙත් ඔරුවල දාලා. පස් දෙනෙක් විතරක් සිහියෙන් ඉන්නවා. අනිත් එකොළොස් දෙනාම මළා හා සමානයි.
ඒ වෙද්දිත් එකියකට වෙදා කෘත්‍රිම ශ්වසනය දෙනවා.
කුමාරිකාව නැවේ කප්පිත්තව දැක්ක ගමන් කෑ ගහන්න ගත්තා.
'අතෑරපං වනචරයා මාව. අතෑරපං'
මෙච්චරකල් කුමාරිකාවො පුළුන් රොදවල් වගේ එහා- මෙහා කර,කර හිටපු සර්ප වෙදා කෙසෙල් ගහට කොටලා හොට පටලගත්තා වගේ වුණේ.
කිසි ඇහිල්ලක්, බැලිල්ලක් නැතිව කපිතාන් පැන්නා ඉනේ තිබ්බ කිරිච්චියත් උරුක් කරගෙන වෙදාගෙ ඉස්සරහට. ඇන්නා නෙවෙයි වෙදාගෙ සරීරෙ කූරු ගෑවා.
ඉතිං එයා මළා.
                                -------------------------------
ඒත් කන්දෙ විහාරෙට පූජ කරපු කුමාරිකාවට ඕනා වුණේ හින්දි ෆිල්ම්වල වගේ ප්‍රීතිමත් අවසානයක්.
ඒක වෙන්නෙ මෙහෙමයි.
කප්පිත්තයි, අතවැසියො දෙන්නයි බමන මතින් එනකොට සර්ප වෙදා කුමාරිකාවො පස් දෙනා මරණින් බේර ගන්න වෙර වීරිය ගන්නවා.
එක කුමාරියකට කෘත්‍රිම ශ්වසනය දෙනකොටමයි කප්පිත්තයි, අතවැසියො දෙන්නයි ආවේ.
'ඊයා. දෙතොල් සිඹින්නෙපා. වනචරයා පලයං අහකට' කියලා කුමාරි කෑ ගැහුවා.
කන්දෙ විහාරෙට මලක් වගේ පූජා කරපු කුමාරිට එහේ හිටියට ඉවසුම් නෑ. 'සර්ප වෙදා අයියා ෂෝක්' කියලමයි හිතුණේ. ඉතිං ඈ විහාරෙ ජනේලෙකින් පැනලා සිංදුවක් කාරිය කියාගෙන දූපතට එනවා. ඒ එද්දිමයි කුමාරිකාවක් කාටද 'වනචරයා' කියනවා ඇහුණේ.
වැද්දගෙ හෘද වස්තුව අතට එන්න කඩුවෙන් කොටපු කුමාරිට කප්පිත්තා මොකෙක්ද? පැන්න ගමන් ගත්තා ලොකු ගල් ගෙඩියක්. කිරිච්චිය උරුක් කරන් වෙද අයියව මරන්න පනින පෝරිසාදයට දුන්නා ඔළුවෙ පැලුමක් ඇති වෙන්න.
'අනේ මගේ කුමාරි'
කියලා වෙද අයියා කුමාරිව වඩා ගත්තා. ඊට පස්සෙ ඒ දෙන්න දූපතත් දියුණු කරන් ජීවත් වුණා. තනියට බළල් පැටව් කීප දෙනෙකුත් හිටියා.
                                ----------------------------
එහෙම ඉවර වුණාට වඩා ඓතිහාසික අවසානයක් තමයි තියෙන්නෝනා කියලා වෙදා හිතුවා. ඒක වෙන්න ඇත්තෙ මෙහෙමයි.
කප්පිත්තයි, අතවැසියො දෙන්නයි සැලසුම් කරපු විදිහට වෙලාවට වයින් බීලා වෙරි වෙලා වගේ උමග දිගේ වෙදා හොයාගෙන යන්න පටන් ගත්තා. එක මිනිහෙක්ට මොකටද දූපතක්ම කියලයි රජතුමා කිව්වේ. අනික මුතු,මැණික් ආකර එක්ක. මෙහෙයුමේ මහ මොළකාර කුමාරිකාව සිහිසුන් වෙලා වගේ බිම වැටිලා උන්නා. වෙද අයියා කුමාරිගෙ මායමට අහු වෙලා කෘත්‍රිම ශ්වසනය දෙන්න පටන් ගත්තා. කුමාරිකාව කටේ හංගගෙන හිටපු විස සහිත කොපුව සූක්ෂමව තමන්ගෙ දිවෙන් වෙදාගෙ කට ඇතුළට මාරු කළා. ප්‍රතිජීවක ඔසු ගාණක්ම කුමාරිට කලින් දීලා තිබුණ නිසාත්, ඈ ඒ විස කොපුව කට ඇතුළේ පුපුර නොගන්න පරෙස්සම් වුණ නිසත් ඈට තමන්ගෙ ජීවිතේ ගැන බයක් තිබ්බෙ නෑ.
බෙහෙත් කරන්න ස්තිරියාවක් පැතුව සර්ප වෙද පුරුසයා කටින් සෙම දාගෙන බිම වැටිලා උන්නා.
කුමාරියෝ 16 දෙනා තඹ වැල්ලෙ කපු කටින්න ගත්තා. ඉනුත් ලස්සනෙන් අගතැන්පත් එකියක් උස් මණ්ඩපේකට වෙලා උන්නා.

 

කාංචනා අමිලානි• පෙබරවාරි 24•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

එවරෙඩි පූසා

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
'මං දැන් එවරෙඩි පූසා වගේ'
දවසක් කෙනෙක් මට එහෙම කිව්වා. මං හිතුවා එයාව පූසෙක් වෙලා ඇති කියලා. 'මියෑව්' ගගා කටු නැති මාළු කූරි ඉල්ල,ඉල්ලා නිකං ලැජ්ජා වෙනවා ඇති කියලා.
'මොන සමයංද අනේ ඔයාට? මං මිනිහෙක්නෙ. මාව කොහොමද පූසෙක් වෙන්නෙ? 'මාව ගිනිකන වැටිලා' කියලයි ඔයාට කිව්වේ.
ඒ පාර මං හිතුවා එයා ගිනි කනවා කියලා. අනේ අර ලස්සන තොල් දෙක පිච්චිලත් ඇති කියලා හිතුවා. මං කිව්වා කෝ බලන්න කට ඇරලා පෙන්නන්න කියලා.
එයාට ඉතිං කේන්ති ගියා.
ආයෙ වරුවකින් කෝල් කරලා කිව්වා
'මං ආදරෙන් උමතු වෙලා ඉන්නෙ කියලා'
අනේ මට බය හිතුණා ඒයි!! උමතු අයව කසාද බන්දන්නෙත් නෑනෙ. එයාලව සංසුන් කරන්න ඉන්ජෙක්ෂන් ගහනවත් එක්කනේ. මං කිව්වා
'අනේ මට නම් බෑ ඒයි කියලා'
එයා ආයෙත් වරුවකින් කෝල් කරලා ඇහුවා මොනාද බැරි කියලා. මං කිව්වා මට කොට්ට උර මහන්න, මල් මහන්න එහෙම බෑ කියලා. එයා කිව්වා ඒකට කමක් නෑ, එයාටත් සමහර දේවල් බෑ කියලා. මම ඇහුවා මොනවද එයාට බැරි දේවල් කියලා.
එයා කිව්වා කොච්චර ට්‍රයි කළත් නාගීනා ඩාන්ස් එක දාන්න බෑ කියලා.
පිස්සු නේහ්? මොන නාගීනා ඩාන්ස්ද අනේ?
මං කිව්වා ඔයා පූසෙක් වුණා නම් මට හිත හදා ගන්න තිබ්බා, ඒත් දැන් ඔයාට නාගීනා නටන්න බැරි නිසා මම කොහොමද ප්‍රේම නොකර ඉන්නෙ කියලා.
එයා ආයෙ කතා කරලා 'මියෑව්' කිව්වා.
මාව ගිනිකන වැටුණා.

 

කාංචනා අමිලානි• පෙබරවාරි 25•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

නිදං•

dcf6281d06588c6eedfb9606e969b3da

'ඇයි යකෝ තොපි හිතන් ඉන්නෙ මම හරකෙක් කියලද? හැම වෙලේම ගොම ඉල්ලන් එන්නෙ. අපේ ගෙදර ගොම නෑ යකෝ. මූසල හැත්ත. අර එහා ගෙදරින් ගිහින් අහන්න තොපේ දිවවල් නැවෙන්නැද්ද? හැම ලබ්බටම මෙහේම දුවං එන්නේ. ඇයි අපේ ගෙදර නෝනා හොඳ හින්දද මෙහෙ එන්නෙ. එයාට යකා නැග්ගොත් මෙන්න ගහන වලංවල සයිස් එක. එකයි; මළා. හොඳේ. උඹලට නැටි උස්සං දුවංඩ වෙන්නෙ.'

පාපිස්ස උඩ හිටපු බූතයා 'හචෝං පචෝං' ගාලා කිඹුහුම් අරින්න ගත්තා. දම් පාට මීදුමක් වගේ කිසි හැඩයක් නැති කීප දෙනෙක් ලැජ්ජා වෙලා උඩට පාවෙන්න ගත්තා.
බූතය සුදු පාටයි. කළු පාට අවුට් ලයින් එකකුත් තිබ්බා. ඒක පොයින්ට් පහෙන් වගේ. අර නිකං ලාවට පේන ගාණට. කේන්ති ගිය නිසාම තමයි උන්දැට කිඹුහුම් ගියේ. ඇයි පීනසේ ඇවිස්සෙනවනේ කේන්ති ගියාම. ඊටත් පාපිස්ස උඩ එක හෝසෙට දූවිලි. බූතය කියනවා වගේ මේ ගෙදරට එන බැල්ලිගෙ පුත්තු සෙරෙප්පු, සපත්තු ගස, ගස යන්නෙ ඉතිං මේ පාපිස්සෙනෙ. ඉතිං දූවිලි තමයි.

'ඉතිං තමුසෙට ඔතනම ලගින්න ඕනෙද? වෙන තැනක ඉන්නවකො'

දවසක්, බූතයගෙන්; වැඩ දන්න, බඩු අතුරුදන් කරන්න පුළුවන් වැඩකරුවෙක් වෙච්ච බූතයෙක් ඇහුවා.

'අනේ උඹ අනුන්ගෙ සීනි කිරන්නෙ නැතුව හිටපං. උඹට මොකෝ මං කොහේ හිටියත්. ඇයි උඹ බඩු අතුරුදන් කරන්න, බේත් මවන්න දන්නවා කියලා ලොකුද? දෙන්නෙ ඥාව් වෙන්න.'

උගේ මාර සද්දෙ. ඕන එකෙක්ට බණින ලයින් එකකයි ඉන්නේ. අනික පාපිස්සක් උඩ ඉන්න එක මාර ලොකු වැඩක් කියලයි හිතං ඉන්නෙ. දැං ඔය ගොම කතාව වුණත් හද්ද ගොං පිස්සුවක් වගේ ඕන කෙනෙකුට හිතෙන්න පුළුවන්. ඒත් අර කලින් ආපු දම් පාට මීදුම වගේ බූතයෝ එළවළු වවනවා. උංට තඩි එළෝළු පාත්තියක් තියෙනවා. ඒකෙ වැටකොලු, පතෝල, බණ්ඩක්කා,රාබු,කැරට්,රටකජු එහෙම තියෙනවා. ගොම ඕන කරන්නෙ බණ්ඩක්කා පාත්තියට. ඒක සරුසාරෙට වවා ගන්නයි උංට ඕන කරන්නෙ. අනික මුං දම් පාට පාවෙන බූතයොනෙ. වැඩි බලයක් මුකුත් නෑ. ඒකනෙ අර පාපිස්ස උඩ ඉන්න ගොං බූතයගෙන් බලු බැනුම් අහන්න වෙන්නෙ. නැත්නම් බැරියෑ මූව බණ්ඩක්කා පාත්තියට පොහොර විදිහට දාන්න.
මේවා නිසා ආං අර දම් පාට බල රහිත බූතයො ටික මහා කණස්සලෙන් නාගසලං වෙලයි උන්නේ. ප්‍රශ්නෙ කියන්න එකෙක් නෑ. බූතයන්ට ඇරෙන්න කියන කිසි මඟුලක් වෙන එකෙක්ට තේරෙන්නෑ. අනික් බූතයො මුංව ගණං ගන්නෑ. මහා භීෂණයක් තමයි ඉතිං සිද්ධ වෙලා තිබ්බේ.
දවසක් මුං තුන් දෙනා කරට අත දාං අමාරුවෙන් පාවෙවී ගියා මහා විහාරෙ පැත්තට. හා මොකටද?
ගොම අහුලන්න. වෙන මොකටද?
බණ්ඩක්කා පාත්තිය හාර, හාර කාලකන්නි ගොලුබෙල්ලො සෙට් එකක් මොකක්ද හොය, හොයා හිටියා දවස් ගාණක් තිස්සේ.

'මං හිතන්නෙ උං හොයන්නෙ නිධානයක්'

ටිකක් වැඩිපුර දම් පාට බූතයා එක පාරටම කිව්වා. ඒ කිව්වෙත් ගිරිය යටිං කෑ ගහලා.

'හිමිං කියහං යකෝ. බූතයොත් බය වෙනවා උඹේ කෑ ගැහිල්ලට. මේ මාව බිමටත් වැටෙන්න ගියා.'
'ඉතිං උංට මොකටද අපේ පාත්තියෙ තියන නිධාන දෙන්නෙ. අපි හාරමු නිධානෙ. ළා දම් බූතයා අනිත් දෙන්නගෙන් ඇහුවා.'
'හිටපං වාඩි වෙලා පොඩ්ඩක් කල්පනා කරන්න.'

එක බූතයෙක් බිමට බැහැලා තාප්පෙක වාඩි වුණා. අනිත් එකා ඊළඟට. ඊට පස්සෙ ඉතිරි එකා බිමට බැස්සා. දැං තුන් දෙනාම තාප්පෙ උඩ. උසේ පිළිවෙලට. කල්පනා කර කර.

'මේහ්.... උඹ දන්නවද නිදං හාරන්න'
'මං දන්නෑ බං'
'මම දන්නෙත් නෑ බං. ඇයි උඹ දන්නෙ නැද්ද?'

උං එකෙක්වත් නිධාන හාරන්න දන්නෙ නෑ. අඩුම තරමෙ නිදන් වදුළු ගැනවත් දන්නෙ නෑ. බිලි දෙන්න ඕනාය, තුන් කුළුදුල් බිලි, කුකුළු බිලි අරව මේවා ගැන කිසි දෙයක් දන්නෙ නෑ. ඒත් ගොලුබෙල්ලොන්ට නිධානෙ ගන්න ඉඩ තියන්න කැමතිත් නෑ.

'එක්කො ඕක බොරුවක් වෙන්නැති බං. කළුතර කොහෙද බං නිදං? රජෙක්වත් හිටියැ කියලැයි බං මෙහේ. ආං අර අනුරාජපුරේ නං ඕන හැටියෙ නිදං ඇති. දුටුගැමුණුගෙ කඩුවත් අර වැවක් පතුලෙං ගොඩ ගත්තය කියන්නෙ බං.'

'අනේ ගොනෝ. ගොං රජෝ. මොන කළුතරක්ද බං. අපි ඉන්නෙ මේ අනුරාජපුරේ තමයි. දුටුගැමුණු විතරයි ඉතිං උඹ දන්න රජා. ඌයි උගේ කඩුවයි. මළකඩ කාපු හත්ජරාවක් වෙන්නැති. යකෝ තව කොච්චර රජවරු හිටියද? වලවල් හාර හාර කොච්චර නිදං වළලන්න ඇතිය කියලද උඹ හිතන්නෙ. ලස්සයක් විතර නිදං.'

අනිකගෙ කට හෝයි ගාලා ඇරුණා.

'ලස්සයක්?'

'ඔව් බං. ලස්සයක් විතර නිදං. ඔය අරූ, මූ හෑරුවා කිව්වට අර ප්‍රසිද්ධ නිදං කප්පිත්තා මේවා කාබාසිනියා කළා කිව්වට ඔක්කොම කොහේ හාරන්නද බං. තව තීනවා. අපේ බණ්ඩක්කා පාත්තිය යට මොනව ඇතියි කියලද උඹලා හිතන්නෙ?'

'ගෑනුන්ගෙ ඇඳුම් හෙම ඇති නේද මචං? බිසෝවරුන්ගෙ? සේවිකාවන්ගෙ? තණපට එහෙම?'

'චීයා!!! වනචරයා!!!'

ටිකක් ළාමක පාට ළා දම් බූතයා තාප්පෙන් බිමට පැන්නා. ඌව බිමට වැටුන්නෑ. සිගරට් දුමක් වගේ ටිකක් වෙලා පා වෙවී තිබ්බා. ඊට පස්සෙ යාන්තමට හැඩයක් හැදිලා බිම නලියන්න ගත්තා.

'මේක හරියන්නෑ. අර ඒ දවස්වල උඹ කිව්වා නේද ඕන කුණු කේස් එකකට ගෙන්නන්න පුළුවන් බාප්පා කෙනෙක් ප්‍රේත අපායෙද කොහෙද ඉන්නවා කියලා. ආං ඌට කතා කරපංකො. අර ලස්සන නමක් හෙම තියෙන්නෙ.'

'ආ...ඔය කියන්නෙ පංසුපිසාචක බාප්පා නේද? ඒක නමක් නෙවෙයි බං. කරපු පව්වල පවර් එකට හම්බ වෙච්ච රෑන්ක් එකක්. ඒ මිනිහා ඉන්නකම්ම අනුන්ගෙ දේපොළ කොල්ල කෑවා. හොරට තාප්ප හැදුවා. කඩං වැටෙන්න ගෙවල් හැදුවා. ඊට පස්සෙ පිං කළා. ඒත් පව් බැලන්ස් වුණේ නෑ. කෙලින්ම ගියේ ප්‍රේත අපායෙ.'

'අනේ බාප්පෙ වරෙංකො!!'

ළා පාට බූතයා අනිත් එකාගේ බාප්පාට අඩ ගැහුවා. මේ පංසුපිසාචක කියන්නෙ පස් ගොඩැලිවල, කුණු ගොඩවල්වල, අසූචි වලවල්වල, කඳු බෑවුම් වගේ අපිරිසිදු තැන්වල උපදින අයට. මේ අය මුළුමනිනම සැපෙන් තොරයි. ඉතිං පව ඇත්තේ කොතනද එතනට කාන්දම් වගේ ඇදිලා එනවා.
පුතා කතා කරන්න කලින් පුතාගේ යාළුවා 'අනේ වරෙංකො' කියපු වචනෙ ඇහිලා තාප්පෙ ළඟට ආපු බාප්පා හති දාන්නත් ගත්තා.
හැබැයි බාප්පාගේ පෙනුම නම් අන්තිම අජූතයි. පසුයි, කුණුයි තියෙන තැන්වල හිටිය නිසා ඔක්කාරෙට එන ගඳකුත් එයා ළඟින් ආවා.

'අපෝ බාප්පෙ මොකක්ද බං ඔය ගඳ?'

'ඇයි උඹලා දිව්‍ය ලෝකෙ ඉන්නවයි කියලද හිතන්නෙ. මාත් බූතයා, උඹත් බූතයා. අපි අපායෙ ඉන්නවා කියලා කොන් කරන්නෙපා. උඹලා මනුස්ස ලෝකෙ හිටියාය කියලා ලැබිච්ච බක්කක් තියෙනවැයි. අර පාපිස්සෙ බූතයගෙන් උඹලා ලැජ්ජා වෙන තරම මදිද?'

ඒක ඇහුවා විතරයි බූතයෝ තුන් දෙනාම තුන් විදිහකට ඇඹරෙන්න ගත්තා.

'හා...කියහං වැඩේ මොකක්ද? වැඩි වෙලා ඉන්න බෑ. මේ ආවෙත් මෙහේ එන එකෙක්ගෙ ඇගේ එල්ලිලා. ඌ ආයෙ යනකොට ඌත් එක්කම යන්න ඕනා. අපිට මෙහේ තහනං කියලා බොලා දන්නවනේ.'

ඒ පාර කටකාර බූතයා කාරණේ පැහැදිලි කරන්න ඉදිරිපත් වුණා.

'අපිට නිධානයක් ගන්න තියෙනවා. බාප්පා දන්නවැයි නිදං හාරන්න?'

'හා... මොකෝ මං නොදන්නෙ!! මොනවැයි ඒකෙ තියෙන්නෙ? '

'අපි තාම තියෙන දේ දන්නෑ බාප්පෙ. ඒත් වටින දේවල් තියෙනවා කියලා දන්නවා. දැනටමත් බාගෙට හාරලයි තියෙන්නෙ. බාප්පට තියෙන්නෙ කුකුල් බිල්ලක් හරි කුප්පියක දාපු ගිනි ගන්න ප්‍රේතයෙක් හරි අරං එන්න. ගල බිඳලා ඇතුළට යන්න ඌව පාවිච්චි කරන්න පුළුවංනෙ.'

මෙහෙම ගිනි ගන්න ප්‍රේතයො ඉන්නවා කියලා අහලා තිබ්බට දම් බූතයො කවදාවත් උංව දැකලා හෙම තිබ්බෙ නෑ. ඒත් බාප්පා දැකලා ඇතිය කියලා උං තුං දෙනාම හිතුවා.

'ආ... බොලා කියන්නෙ නිජ්ඣාමතණ්හිකයො ගැන. උං එකෙක්ව චාටු කරං බෝතලේක දාගන්න මට පුළුහං. ආං පුතේ ගින්දර පොරවල්. ඇවිදින ගිනි ගොඩවල්.'

පංසුපිසාචක බාප්පා හිටපු ගමන් දුවන්න ගත්තා.

'මං යනවා. මං යනවා. අන්න අරූ යනවද කොහෙද'

ඒත් එක්කම ළා නිල් පාටට වලාකුළු වගේ හැදිච්ච ප්‍රේතයෙක් පංසුපිසාචක බාප්පවත් උස්සගෙන කුණු වලක් යටින් නොපෙනී ගියා.
ඊට පස්සෙ ආයෙමත් දම් පාට බූතයො තුන් දෙනා ඉතිරි වුණා. උං තුං දෙනා ආයෙම ලොකු කල්පනාවකට වැටුණා. දැං මේ නිදං වැඩේ උංට යස්ස කරදරයක්. ඒ මදිවට පංසුපිසාචක ප්‍රේත බාප්පා. දැං උං තුං දෙනාට හොරාට බාප්පා නිධානෙ ගනීවි කියලත් බයයි. අනික හාරං, හාරං යන ගොලුබෙල්ලො සෙට් එක!!

.................................................................

'අයිං වෙයල්ලා...අයිං වෙයල්ලා...'

එහෙම කියං මංසපිණ්ඩික ප්‍රේතයො හත් දෙනෙක් උදලු, නාරස්සන, වේවැල් කූඩ, මිටි, විසිකැති වගේ ආයුධ මහා රාසියක් උස්සං පෙරහරක් වගේ යනවා පෙනුණා.

'කවුද බං ඒ'

දම් බූතයෝ එක, එකාගෙ මූණු බලනවා. අරුං ටික කුණු ගොඩක් දෙබෑ කරං මතු වුණේ මහා බයානක විදිහට. අනික බාප්පා ගියා විතරයිනෙ. පංසුපිසාචක බාප්පා ළඟ මොබයිල් ෆෝන් එකක්වත් තිබ්බෙ නෑනෙ. ඉතිං කෝමැයි එහෙව් පණිවිඩ දෙන්නෙ? උංට දැං මේ කිසි දෙයක් තේරුං ගන්න බෑ. ඇයි හත්වලාමෙ මේවා කාට කියන්නද?

'උං අපේ නිධානෙ හාරන්නවත් ආවද ලොකු අයියෙ?'

බාල දම් බූතයා ලොකු එකාගෙන් ඇහුවෙ කඳුළු පුරෝගෙන. ලොකු එකා පොඩි බූතයට උත්තර දුන්නෙත් සෙම, සොටු පුරෝගත්ත මුහුණින්.

'අනේ මං දන්නෑ පුතේ. මට නම් කිසී දෙයක් තේරෙන්නෑ.'

උං බැරි මරගාතෙ තාප්ප උඩින්, ගෙවල් උඩින්, කුකුළු කොටු උඩින්, කුණු ඇලවල් උඩින්, ලයිට් වයර් උඩින් පියාඹගෙන යන්න වුණා. බණ්ඩක්කා පාත්තිය දැන් පේන මානෙ තියෙන්නෙ. එතන මහා ගිනි විජ්ජුම්බරයක් පාටයි. ගොලුබෙල්ලො රටෙත් නෑ. එතැන කුකුළු කොටුවෙ හිටපු මහ කුකුළා 'කොක් කොක්' ගගා එහේ-මෙහේ දුවනවා. කිකිළියෝ පොඩි භාජනවලට වතුර අරගෙන එහේ-මෙහේ දුවනවා.

'කවුද බං අර බණ්ඩක්කා පාත්තිය හාරන්නෙ'

'උං මංසපිණ්ඩිකයොලු. රජ කෙනෙක් හොයන්නලු ඇවිත් ඉන්නෙ. කඩුව උං ළඟ තියෙනවලු. රජ්ජුරුවො නෑලු.'

'ඉතිං රජ්ජුරුවො මොකටද උංට?'

'ජාඩි දාන්න'

 

කාංචනා අමිලානි• පෙබරවාරි 21•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com