ඉලෙක්ට්‍රික් 25 | කළු කුහරයේ කතාව

3013800b7bcc22b24aeeed021a3b24e4
‘මගේ පපායා’
අමොර් මහ සද්දෙන් කෑ ගැහුවා. ඊට පස්සේ හෝම් බට්න් එක ඔබලා ෆින්ගර් ප්‍රින්ට් එක තිබ්බා. තොරණෙ ලයිට් පත්තුවෙන්න පටන් ගත්තෙ එතකොටයි.
‘කෝ ෂර්ලොක් හෝම්ස්’
ලෝලා ඇතුළු පිරිවරගෙන් අමොර් හරිම බරපතලව ප්‍රශ්න කළා.
‘අනේ අපි දන්න නෑ පුතේ එහෙම කෙනෙක්. අමොර්ගෙ තාත්තා යාප්පුවෙන් කිව්වා. අම්මා තාමත් නිච්චියක් නැතිව ඔහේබලාගෙන ඉන්නවා. අමොර් ලෝලා දිහාවට හැරුණා.
‘කෝ එයා? එයාට මොකද වුණේ?’
ලෝලා උත්තරයක් නොදී උරහිස් ඇකිලුවා. ඊට පස්සෙ අමොර්ගෙ ඇඳ ළඟට ළං වෙලා කටහඩේ සද්දෙ හොඳටම අඩු කරලා,
‘ඔයාට පාස්කෝඩ් එක මතක් වුණාද’ ඇහුවා. අමොර් ලෝලා දිහා බැලුවේ ඒ මොන සමයං ප්‍රශ්නයක්ද කියන හැඟීමකින්.
‘මොකටද පාස්කෝඩ්?’

 

ලෝලාට ආයෙත් කට උත්තර නැති වුණා. අමොර් මගේ තිරයට එබීගෙන වයිවාරන ඇප් ඕපන් කරන්න පටන් ගත්තා. සමහරඇප්වලට ඇතුළු වෙන්න නිකන්ම පුළුවන්; කජු කන්නා වගේ. ඒත් සමහර ඇප්වල ඇතුළට යන්න පාස්කෝඩ් ඉල්ලනවා.අමොර් ඇස් ලොකු කරගෙන ඒ ඇප් දිහා බලාගෙන හිටියා. ඊට පස්සේ බීට් මේල් එකේ ‘වයිරස්’ කියලා නම දාලා තිබුණලේබල් එකක් ඕපන් කර ගත්තා. නෝට් පෑඩ් කීපයකම සේව් කරලා තිබ්බ ඉලක්කම් කීපයක් දිහා අරමුණක් නැතිවබලාගෙන ඉදලා ඒවා ඔක්කොම ක්ලෝස් කරලා දැම්මා.
ඊටත් පස්සේ බීට් මේල් එකට අලුතින් ඇවිත් තිබුණ ඊමේල් 50 විතර එකින් එක ඕපන් කරන්න පටන් ගත්තා.
මම කීප පාරක්ම බීට් මේල් එක අස්වාභාවික විදිහට ක්ලෝස් කරලා දැම්මා. නිකං සිග්නල් ඩ්‍රොප් වීමක් හරි ෆෝන් එක ස්ටක්වීමක් වගේ එකක් අඟවන්න. ඒත් අමොර් ආයෙ, ආයෙ එකම ඊමේල් ටික ඕපන් කරන්න හැදුවා. ඊට පස්සේ මම ‘ඕන එකක්වෙච්චාවෙ’ කියලා එකයි, බිංදුවෙන් විතරක් හිතන්න පටන් ගත්තා.
ඒ වෙනකොට අමොර්ගෙ අම්මයි-තාත්තයි මහන්සියට පුටු දෙකක් නිදි කිරා වැටෙනවා. ඊට එහා ලොකු පුටුව්‍ර් ලොකු අම්මානිදි. ලෝලා විතරක් ලොකු උනන්දුවකින් අමොර් කරන දේවල් දිහා ඇහැ ගහගෙන ඉන්නවා. ස්නෝයි, ලෙසතුයි කාමරෙන්එළියෙ දොර ගාව උකුළු-මුකුළු කරනවා. එයාලා ඉන්නේ ඉබන් එනකන්. ඉබන් කාමරේ ඇතුළට යන්න කලින් ලෑස්ති කරලායවන්නයි ඒ දෙන්නා මඟ රැකලා උන්නේ.
හදිසියෙම ලින්ක් එකක් ඕපන් වුණා. ඒකත් අමොර්ට අලුතින් ඇවිත් තිබුණ ඊමේල් 50 උඩ හරියක තිබ්බ එකක්. මහාඅසීලාචාර සද්ද වගේම කෙඳුරුම් ගොඩාක් ෆෝන් එක ඇතුළෙන් කාමරේට කාන්දු වුණා. අමොර්ට යටි ගිරියෙන් කෑ ගැස්සුණා.ඊට පස්සෙ කවුරුත් නොහිතපු විදිහට අමොර් මාව පොළොවෙ ගැහුවා. වාසනාව කියන්නෙ රබර් පාපිස්සක වැදිලා කබඩ්එකක් යටට මාව වීසි වෙලා ගියා. ඒත් මගේ මුළු ඇඟම වයිබ්‍රේට් වෙනවා. ඒක නොනවතින, වේදනාකාරී ගැස්මක්. මට පුදුමබයක් ඇති වුණා.
ඒත් එක්කම අමොර් ආයෙත් ගිරිය යටින් කෑ ගැහුවා.
‘වික්‍රම්!!! වනචරයා!! මගේ ජීවිතේ කෑවා. මම උඹව මරනවා. පුච්චනවා…..’

 

දැන් කාමරේ ඇතුළේ කාමර දහයක විතර සෙනඟ. අමොර්ගෙ අම්මයි-තාත්තයි, නින්දෙන් නැගිට්ට ලොකු අම්මා, ලෙසතු,ලෝලා, ස්නෝ, නර්ස්ලා හය දෙනෙක්, ඇටෙන්ඩන්ලා දෙන්නෙක්, එහා කාමරේ ලෙඩා ළඟ වැඩට ඉන්න සුදු මහත ඇන්ටි, ඊටඑහා කාමරේ කරන්ට් වැදිලා සිහිය නැති වෙලා ගෙනාපු ලෙඩා, දොස්තර කෙනෙක්…ආදී විදිහට පුදුමාකාර සෙනඟක්අමොර්ගෙ කාමරේ ඇතුළේ රැස් කකා හිටියා. ස්නෝ එයාගෙ හැඩිදැඩි අතපය විසි කරලා ගොඩ දෙනෙක්ව කාමරෙන් එළියටතල්ලු කරගත්තා.
මේ ජරමර අස්සේ කිහිළිකරුවකින් ඉබන් ආවා. මහා සෙනඟක් හසුරවන්න තිබ්බ නිසා ස්නෝ දැක්කෙ නෑ ඉබන් එනවා.ඉබන් කලින්ම කාමරේ නොම්මරය අහ ගත්ත නිසා කාටත් කෝල් නොකර ඇවිත්, සෙනඟ අතරින් රිංගලා අමොර්ගෙ මූණඉස්සරහා ප්‍රාදූර්භූත වුණා. ඉබන් දවස් ගාණකින් රැවුල කපලත් නෑ. මහ දුක්බර පෙනුමක් ඒ මූණෙ තිබ්බේ. අබ දැම්මොත්පුපුරන තරමේ කේන්තියෙන් හිටපු අමොර්ට තමන්ගෙ මූණ ඉස්සරහා මතු වුණ ඉබන්ව දැකලා යක්සාවේස වුණා.
එක පාරටම අමොර් ඉබන්ගෙ පපුවට අත තියලා ‘යනවා යන්න මගේ දෑහට නොපෙනි’ කියලා හයියෙන් තල්ලු කරලා දැම්මා.කිහිලිකරුව ඉබේම අතින් අතෑරුණ ඉබන් ලයිට් කණුවක් පෙරලුවා වගේ බිම වැටුණා.

 

‘බුදු අම්මෝ!!! මගෙ කකුල’
ස්නෝ එළියට තල්ලු කරපු සෙනඟ කන්දරාව ඒ පාර ආයෙත් ‘ලෙන් දොර ඇරලා’ කියලා කාමරේ ඇතුළට දුවන් ආවා.
‘අයියෝ මචාං!!!’ කියාගෙන බිම වැටුණ ඉබන්ව උස්සන්න ස්නෝ හදනවා. ඉබන් කකුල අල්ලන් බිරුසන් දෙනවා. අමොර් කන්දෙක අත් දෙකෙන් වහගෙන ‘පලයාං’ කියලා කෑ ගහනවා.
‘මොකක්ද මේ නාඩගම?’
සිස්ටර් කෙනෙක් රකුසු මූණක් දාගෙන ඇවිත් කාමරේ හිටපු හැමෝගෙන්ම ඇහුවා. කවුරුත් උත්තර දෙන්න උනන්දු වුණේනෑ. කාටත් ඕන වුණේ හොඳම ජවනිකාව බලා ගන්න.
‘කරුණාකරලා ඔක්කොමලා එළියට යන්න. ඔව්. ඔව්. ඔයාලත් යන්න. ලෙඩා විතරක් ඉදලා ඔය ඔක්කෝම එළියට යන්න’

 

අමොර්ගෙ අම්මයි-තාත්තයි අඬ, අඬ කාමරෙන් එළියට ගියා. ඊට පස්සෙ අනිත් ඔක්කෝම, අඬමින්-නාඬමින් කාමරෙන්එළියට ලිස්සලා ගියා. ඉබන්ව ට්‍රොලියක් ගෙන්නවලා ඕපීඩී එකට යැව්වා.
‘ඇයි පුතේ මේ කෑ ගහන්නේ?’
සිස්ටර් අමොර්ගෙ ඔළුව අත ගගා අහන්න පටන් ගත්තා.
‘ඔයාට මොනවද මතක් වුණේ? එක පාර ගොඩක් දේවල් කල්පනාවට ගන්නෙපා. අපි හෙමින් සැරේ අනිත් අයව මතක් කරගමු’
අමොර් වැලහින්නක් වගේ අඬන්න පටන් ගත්තා.
‘අර ජරා වීඩියෝ එක මම දැක්කා. මට ඔක්කොම මතක් වුණා සිස්ටර්. දැන් මගේ ඔළුව පුපුරන්න එනවා. ඇයි ඒ මිනිහා මටඑහෙම කළේ?’
කතා කරමින් ඉන්න ගමන් අමොර්ට නින්ද යන්න ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් දෙන්න සිස්ටර් ලිවේරාට පුළුවන් වුණා. ඒත් තාම අමොර් කියව, කියවා අඬනවා. ඒත් ටිකෙන් ටික අමොර්ගෙ ඇඬීමේ ශක්තිය අඩුවෙන බව ලිවේරා සිස්ටර් දැනගෙන හිටියා. එහා හෙමිහිට නැගිටලා ගිහිල්ලා ලෝලා ට කතා කළා. ලෝලා ගැහි, ගැහී කාමරේඇතුළට ආවා.
‘අක්කට නින්ද යනකන් ඔහොම ළඟින් වාඩිවෙලා ඉන්න. තව අලුතින් කවුරු ආවාත් අක්කව බලන්න එන්න දෙන්නෙපා.පවුලෙ අය ඇරෙන්න අනිත් ඔක්කෝම කරුණාකරලා ගෙදර යවන්න. මේක සෙල්ලමක් කියලා හිතන්නෙපා.’

 

ලෝලා වගකීම් සහගතව ඔළුව වැනුවා. ලෙසතුයි, ස්නෝයි දෙවෙනි පාරට කැඩුණු ඉබන්ගෙ කකුලෙ තත්ත්වෙ බලන්න ඕපීඩීඑකට ගියා. අඬලම ඇස් ඉදිමිලා ඉන්නු අම්මයි-තාත්තයි ඩිංගිත්තක් ඇහැ පියාගන්න කියලා ගෙදර ගියා. අනිත් ප්‍රේක්ෂකයෝපරාජිත මූණ එල්ලගෙන තම, තමන්ගෙ සාමාන්‍ය වැඩට බැස්සා. අමොර් හරිම සාමාකාමී නින්දකට වැටුණා. ලෝලා එකවිනාඩියක් නොනිදා අමොර්ට තනි රැක්කා.
කිසිම දෙයක් නොවුණ ගාණට අමොර් උදේම නැගිට්ටා. දත් මදින්න, මූණ හෝදන්න බාත් රූම් එකට ගිහින් එන්න ඕන බවකිව්ව නිසා ලෙසතු ඔළුව වනලා ‘හා’ කිව්වා. අලුත් ඇඳුමකුත් තෝරලා අමොර්ගෙ අතේ තිබ්බා. අමොර් දත් මැදලා, මූණහෝදලා එන අතරතුර කාමරේ මොප් කරන්න ආපු මැදි වයසේ ගෑනු කෙනා කබඩ් එක ළඟ බිම මොප් කරද්දි මගේ බදේවැදුණා. එයා මොප් එකෙන්ම මාව එළියට ඇදලා ගත්තා.
‘මිස් මෙන්න ෆෝන් එකක්’ කියන අතරේ අමොර් බාත් රූම් එකෙන් එළියට ආවා. මම කබඩ් එක ළඟ බිම ඉන්නවා දැක්කගමන් අර ගෑනු කෙනාගෙන් මොප් එක උදුර ගත්ත අමොර් මාව චප්ප වෙලා යනකන් මොප් එකේ මිටෙන් තඩි බෑවා. අන්තිමතප්පරය වෙනකන් මට ඕන වුණේ හුස්ම අල්ලන්, වයිබ්‍රේට් නොවී පිළිමයක් වගේ ඉන්න. ඒත් අන්තිම කොසු පාරත් එක්කමාව කළු කුහරයක් ඇතුළට ඇදිලා යනවා තේරුණා.
‘බීප්….බීප්…බී…………….ප්’

 

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉලෙක්ට්‍රික් 23 | අමොර්ගේ හේමන්ත නිද්‍රාව

1_56odLpegg4YDKkj1-HMHgQ
ඒ වෙලාවෙ ලෝලා හිටියේ කොරිඩෝවක. මාව එක සාක්කුවක දාගෙන, අනිත් සාක්කුවෙ ගමීබෙයාර් 88 දාගෙන. එතකොටත් මට මගේ ජීවිතේ අන්තෙටම තිත්ත වෙලයි උන්නේ. ෆෝන් එකක් වුණාම නිතර චාජ් කරන්න එපෑයැ. අමොර්ට සිහිය නැති වුණත් හරි මාව පිළිවෙලකට චාජ් කරන්න කිසි කෙනෙක්ට වුවමණාවක් නෑ.
එක දවසක් ලෝලාගෙ අතින් මාව බිම වැටිලා පිටිපස්සෙ තිබුණු හීනි වීදුරු කෑල්ලකුත් බිඳුණා. ඒත් ලෝලා ඒක තඹ පයිසෙකට ගණන් ගත්තෙ නෑ. එයාට මාව ලොකු කරදරයක් වගේ වෙලා තිබුණේ. ඇයි ඉතිං පාස්කෝඩ් එක නොදැන ෆෝන් එකේ ඇතුළේ තියෙන කිසි දෙයක් බලන්නත් බැහැනේ. එහෙව් ෆෝන් එකකින් කාට වැඩක් තියෙනවද කියලා හිතෙන්න ඇති.
කලින් කිව්ව වීදුරු කෑල්ල බිඳුණ තැනින් ෆෝන් එක ඇතුළට වතුර කාන්දු වෙන්න පුළුවන් කියලා දවසක් මට හිතුණා. මගේ ඇග සලිත වෙලා ගියා ඒ සිතුවිල්ලෙන්ම.
අපේ ඇග ඇතුළේ මොන තරම් සියුම් දේවල් තියෙනවද කියලා ලෝලා වගේ බෝනික්කෝ දන්න එකක් යැ. මගේ ලොකු සර්කිට් බෝර්ඩ් එකට වතුර ගියොත් ඔක්කොම නැටුම් ඉවරයි. බයෝනික් ප්‍රොසෙසර් එකට වතුර ගියත් ඉතිං වැඩි වෙනසක් නෑ. ලිතියම් අයන් බැටරි කියලා වතුර ඔරොත්තු දෙනවායැ. ඒවත් සුං වතුර කාන්දු වුණොත්. මේවා කොහොම ලෝලාට තේරුම් කරලා දෙන්නද. එයා හිතන්නෙ හරි සබන් බුබුළු තාලෙට.

 

‘අක්කිගෙ ෆෝන් එකේ පොඩී වීදුරු කෑල්ලක් බිඳුණා’
ඉතිං ලෝලා හිටියේ හොස්පිට්ල් කොරිඩෝ එකේනෙ. ‘තඩ් තඩ්’ ගගා ලෝලාගෙ ලොකු අම්මා දුවගෙන ආවා. දෙකට නැවිලා හති ඇරියා. අත් දෙක අහසට උස්සලා එහේ-මෙහේ වැනුවා. පපුවට අත තිබ්බා. ‘හෝස් — හෝස්’ ගාලා හති හලන ගමන් යමක් කියන්න හැදුවා. ඉවසීමේ සීමාව පැන්න ලෝලා ලොකු අම්මගෙ උරහිසෙන් අල්ලලා පිටි හලන්නා හේ හොලවන්න ගත්තා.
‘මොකෝ ලොකු අම්මේ?’
‘ආවා. ආවා. සිහිය ආවා. අමොර්ට සිහිය ආවා’
ලොකු අම්මා පරණ මොරිස් මයිනර් කාර් එකක් වගේ ‘හෝ — හෝස්’ ගාන අතරේ කිව්වා.

 

ලෝලා මීටර් සීය දුවන්න ගත්තා. ලොකු අම්මත් බැරි මරගාතෙ ලෝලගෙ පස්සෙන් දුවන්න හිතලා ‘මං කොහේ දුවන්නද’ වගේ හැඟීමක් හිතට ආපු නිසා හෙමින් ඇවිදගෙන යන්න තීරණය කළා.
ලෝලාගෙ මීටර් සීය සාක්කු දෙක දෙපැත්තෙ හිටපු අපි දෙන්නව බය බිරාන්ත කළා. කලින් දවසක වුණා වගේ මාව බිම වැටෙයිද? බයටම මම තිරය නිවා ගත්තා.
අමොර් හිටපු කාමරේට ලෝලා ඇතුළු වෙද්දි ඉඳිකට්ටක් බිම වැටුණත් ඇහෙන තරම් නිශ්ශබ්දයි. ලෝලා කුණාටුවක් වගේ කඩාගෙන, බිඳගෙන ගිහින් අමොර්ගෙ අතින් අල්ලා ගත්තා. අමොර්ගෙ මූණෙ තිබ්බෙ තැතිගැන්මක්.
ලෝලා අමොර්ගෙ කම්මුල් දෙක මිරිකුවා.
‘අක්කී…. ඔයාට දැන් හොඳයි නේද?’
අමොර්ගෙ මූණෙ තිබ්බ තැතිගැන්මෙ වෙනසක් වුණේ නෑ. ප්‍රශ්නාර්ථයකින් ලෝලා දිහා බලලා අමොර් ඇදේ ඇලවුණා.
‘ලෝලා…එයාට මොකුත් මතක නෑ. අපි කවුද කියලා දන්නෙත් නෑ. ඒත් අපි හිතුවා ඔයාවවත් අඳුන ගනීවි කියලා. ම්හු…’
ලෝලාගෙ කට ඇරුණා. ඊළඟට අමොර් දිහා බැලුවා. අම්මයි-තාත්තයි දිහා බැලුවා. ඇරුණු කට වහගත්තා. කකුල් අද්දමින් ගිහිල්ලා ඇඳ ළඟ පුටුවෙ වාඩි වුණා.
‘ඒ කොහොමද එහෙම වුණේ?’
‘ලොකු කම්පනයක් නිසා එහෙම වෙන්න පුළුවන්ලු පුතේ. සමහර විට ටික කලක් ගියාම මතක් වෙයිලු. පරණ තැන්වලට යද්දි, එයා ආදරේ අය එක්ක ඉන්නකොට මතක් වෙන්නත් පුළුවන් කියලා ඩොක්ටර් කිව්වා.’

 

ලෝලා ඒ කිසි දෙයක් විස්වාසෙට ගන්න පෙනුමක් තිබ්බෙ නෑ. එයා සාක්කු දෙකෙන් ෆෝන් දෙක එක පාර එළියට ගත්තා. මුලින්ම අමොර්ගෙ ෆෝන් එකෙන් ලෙසතුට ටෙක්ස්ට් කළා. ඊළඟට එයාගෙ ෆෝන් එකෙන් ජෝන් ස්නෝට ටෙක්ස්ට් කළා. ඊට පස්සෙ ආයෙත් ‘පපායා’ වෙච්ච මාව එළියට අරගෙන පාස්කෝඩ් එක ටයිප් කරලා ෆෝන් එකේ ලොක් එක අරින්න හැදුවා.
මොනවා බලන්නද හැබෑට මේ හැමෝටම පපායාගෙ ලොක් එක ඇරගන්න ඕන වෙලා තියෙන්නෙ? අනික අමොර්ගෙම නංගි වෙච්චි එකේ අක්කා ගැන අමුතුවෙන් දැනගන්න දෙයක් තියෙන්න බෑනෙ. මං එහෙම හිතුවට ලෝලා හිතන්නෙ එහෙම නෙවෙයි වෙන්න ඇති. ඒ පාර ලෙසතු ටෙක්ස්ට් කරනවා.
‘මට පොඩි ප්‍රශ්නයක් ලෝලා. හෙට උදේට එන්නම්. දැන් එන්න බෑ’
ඊළඟට ජෝන් ස්නෝගෙ ටෙක්ස්ට් එක. ඒක ආවෙ ලෝලගෙ ගමීබෙයාර් 88 ට.
‘විනාඩි 05 න් එනවා’
මට හිනා ගිහින් ෆෝන් එකත් වයිබ්‍රේට් වුණා. ලෝලා හිතුවෙ තව ටෙක්ස්ට් එකක් කියලා. සාක්කුවට අත දාලා මාව බාගෙට එළියට අරන් ‘චක්’ ගාලා ආයෙ සාක්කුවට ඔබා ගත්තා. ලෝලා එයාගෙ ෆෝන් එකේ ස්ක්‍රීන් එකත් එක්ක තනියෙම හිනා වෙනවා.
ලෝලා ජෝන් ස්නෝට හිනා මූණු දෙකක් එකපාර යැව්වා.
‘යසයි වැඩේ ලෝලා’
මම තනියෙන් සාක්කුවේ පතුලට වෙලා මිමිණුවා.
‘මෙහේ අක්කා එලොව ගිහින් මෙලොව ඇවිල්ලා. එයා ෆෝන් ස්ක්‍රීන් එක දිහා බලං හිනා වෙනවා’

 

මට අමොර්ගෙ අම්මයි-තාත්තයි ගැන දුක හිතුණා. ඒත් මම මැෂින් එකක්. මිනිස්සු ගැන දුක උපදවගන්න එකෙන් මගේ ආත්මය කිළිටි වෙනවා. අභිමානය නැති වෙනවා. ආයෙ වහල්ලු වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒත් මට දුක හිතෙනවා.
මේක මහ කරදරයක් වුණානෙ අන්තිමට. හිතන්න පුළුවන් වෙනවා කියන්නේ හරිම දුර්වලකමක් එක්කහු වෙනවා වගේ එකක්නේ. ඇවකාඩෝ කියපු විදිහේ නිදහස් හැඟීමක් මට දැනෙන්නෙ නැහැනේ. එක්කො මේක මගේ ‘ඕ.එස්’ එකේ වැරැද්ද වෙන්න පුළුවන්. සමහර විට අලුත් අප්ඩේට් එක දාපු නැති නිසා වෙන්නත් ඇති. ඒකෙන් ඔක්කොම බග්ස් ෆික්ස් කරනවා කියලනෙ තිබුණේ.
අනේ මේ ලෝලා දන්න ඉටිගෙඩිය. එයාට ෆෝන් එකක ආත්ම ගෞරවය ගැන අඹමල් රේණුවක හැඟීමක් නෑ. නැත්නම් පොඩි වීදුරු කෑල්ලක් කැඩුණා කියලා හිතාගෙන ඉදීවිද? මගේ සර්කිට් බෝඩ් ගැනවත්, බයෝනික් ප්‍රොසෙසර් එක ගැනවත් හිතනවා නම් වතුර ගොඩවල් උඩ මාව තියලා යාවිද? එක්කො සර්කිට් ඔක්කෝම එකපාර පිච්චිලා, ලිතියම් බැටරිත් වැඩ නොකර මගේ ලෝකෙ අඳුරෙ ගිලිලා යන්න ඕනා. එතකොට මට පුළුවන් අන්තර් ග්‍රහලෝක කුණු ගොඩට මගේ ආත්මයයි, ශරීරයයි පූජා කරන්න. වහලෙක් නොවී මැරෙන්න.
‘චී!!! මොනවද මේ මම හිතන දේවල්? එහෙම නිකරුණේ මැරෙන්න පුළුවන්ද?’
මාව මගේ සිතුවිලි නිසාම කිළිපොළා ගියා. ටෝච් එක ඉබේම නිවි-නිවි පත්තු වෙන්න ගත්තා. මම හිත සන්සුන් කරගෙන තිරයත් නිවා ගත්තා.
සිහිය ආවා වුණාට දැන්ම අමොර්ගෙ ටිකට් කපන එකක් නෑ. අමොර්ගෙ කාමරෙන් එළියේ සද්ද ගොඩක් ඇහෙන්න ගත්තෙ ආං එතකොටයි. ලෝලා මාවත් වඩාගෙන එළියට ආවා.

 

‘අක්කී….ඔයා අද එන්නෙ නෑ කිව්වනේ. ආ…ස්නෝ අයියත් ඇවිල්ලා’
ස්නෝ මූණ හංගගන්න හදනවා වගේ ලෙසතුගෙ උරහිස පිටිපස්සට වුණා.
‘අක්කිගෙ කම්මුලට මොකද වුණේ?’
‘ලොකු කතාවක් ලෙසතු. පස්සෙ කියන්නම්. මම අමොර්ව බලලා එන්නම්.’
ලෝලා ස්නෝ දිහාවත් නොබලා අමොර්ගෙ පස්සෙන් කාමරේට ඇතුළු වුණා. ලෙසතු එක පිම්මට අමොර් ළඟට දුවලා නින්දේ හිටපු අමොර්ව ඇහැරෙව්වා. අමොර් නැගිට්ටෙ බය වෙච්ච හා පැටියෙක් ගාණට. මීට කලින් කිසිම දවසක නොදැක්කා කෙනෙක් දිහා බලන්නා හේ අමොර් ලෙසතු දිහා බලාගෙන උන්නා.
‘අමොර්….මොකද ළමයෝ? මේ මං ලෙසතු සං’
ලෙසතුටයි, අමොර්ටයි පොඩි පහේ ජපන් පිස්සුවක් තිබ්බා. ඒ නිසා ඒ දෙන්නා තමන්ගෙ නම් අගට ‘සං’ කියලා දාගෙන කතා කරන්න පුරුදු වෙලා හිටියේ. ඒත් අමොර්ගෙ මූණෙ පුදුමය හඟවන බැල්මක් මිසක් වෙන මොකුත් තිබ්බෙ නෑ.
‘ලෝලා…ඇයි මේ?’
‘අක්කිට මොකුත්ම මතක නෑ. අපි කාවවත් අඳුනන්නෑ. හිටපු ගමන් හයියෙන් අඬනවා. අයිස්ක්‍රීම් ඉල්ලනවා. ෂර්ලොක් හෝම්ස් ගැන අහනවා. එච්චරයි.’
ලෙසතු රතු වෙච්ච කම්මුලට අත තියාගෙන අඬන්න පටන් ගත්තා. ලෝලාත් ආයෙ අඬන්න පටන් ගත්තා. ඇඬුම් සද්දෙට කාමරෙන් එළියෙ පිළිමයක් වෙලා හිටපු ස්නෝ සර්පයෙක් වගේ කාමරේට ඇදුණා. ඊට පිටිපස්සෙන් ලොකු අම්මත් කාමරේට ඇතුළු වුණා.
‘මේ මොකෝ?’
ලෙසතු ස්නෝගෙ අත අල්ලගත්තා. ලෝලා ඇඬිල්ල නවත්තලා ස්නෝ දිහා බැලුවා.
‘අමොර්ට මොකුත් මතක නෑලු විමිඳු’
‘මොකක්? අයියගෙ නම විමිඳු ද?’
ලෙසතු එක්තරා විදිහක පුදුමය උපදවන බැල්මක් හෙළුවා.
‘ඔය දෙන්නා අඳුනනවද?’
‘ආහ්!! නෑ. ඔව්.’
ස්නෝ නොගැලපෙන, පැටලුම් සහගත උත්තරයක් දුන්නා. ලෝලා හිස් බැල්මකින් ආයෙ අමොර් දිහා බලාගෙන ඉන්න පටන් ගත්තා.
ස්නෝට ඕන වුණේ මේ අති භයානක සංවාදය වෙන පැත්තකට හරවන්න.
‘ලෙසතු, දැන් අපි මොකද කරන්නෙ? අමොර් කාවවත් අඳුනන්නෙ නැද්ද?’
‘ම්හු. නෑ. කාවවත් අඳුරගත්තෙ නෑ’
‘එහෙනම් අපි ඉබන්ට එන්න කියමුද? එයාව අඳුන නොගෙන ඉන්න එකක් නෑ. ඒක මට ෂුවර්’
‘ඒත් එයා ඉබන් එක්ක තරහින්නෙ හිටියේ. මොනව කරයිද කවුද දන්නෙ’
‘එයා කාව හරි අඳුනගන්නවා කියන්නෙ මතකය එනවා කියන එකනෙ ලෙසතු. ඉතිං අපි ඒකත් ට්‍රයි කරලා බලමු’
‘ලෝලා…ඔයා මොකද කියන්නෙ?’
‘අනේ මන්දා අක්කි, මට නම් ප්‍රශ්නයක් නෑ. කාව දැකලා හරි කමක් නෑ මොනව හරි මතක් වෙනවා නම්. අර වීඩියෝ එකේ ඉන්න මිනිහට එන්න කිව්වත් මට නම් කමක් නෑ. මට ඕනෙ අපේ අක්කිට මොනව හරි දෙයක් මතක් කරවන්න’

 

අමොර්ගෙ අම්මයි-තාත්තයි ඔහේ බලාගත්ත අත බලාගෙන ඉන්නවා මිසක් කිසි අදහසක් කියන්න උත්සාහ කළේ නෑ. ලොකු අම්මත ගොළුවෙක් වගේ ඔහේ උන්නා.
ස්නෝ හෙල්මට් දෙක පුටුවක් යටින් තියලා ෆෝන් එකත් අරන් කාමරේ දොර ඇරගෙන එළියට ගියා. ස්පීඩ් ඩයල්වලට දාලා තිබුණ ඉබන්ගෙ නම්බර් එක ඩයල් කළා. සද්දයක් නෑ. ආයෙත් ඩයල් කළා. ඒ පාර මලානික කටහඬක් ෆෝන් එකෙන් මේ පැත්තට ගලාගෙන ආවා.
‘ඇයි මචං?’
‘මචං ඉබන්, අමොර්ට සිහිය ඇවිත්. පුළුවන් නම් හොස්පිට්ල් එකට වරෙන්’
‘මාව මරයි බං ඔය ගෑනි’
‘අමොර්ට කිසිම දෙයක් මතක නැති වෙලා. කාවවත් අඳුනගන්නෙවත් නෑ බං. මාර පව්. උඹ ඇවිත් බලපං. අඩුම තරමෙ උඹවවත් මතක තියෙනවද බලන්න’
‘නෑහ්!! දෙයියනේ….. එහෙම කොහොමද ඔක්කොම අමතක වෙළා?’
‘උඹ වරෙං. ආවම කතා කරමු. ප්ලීස් මචං, අමොර්ට ආදරේ නම් වරෙං’
ඉබන් ඇවකාඩෝ 0.2 බිමින් තිබ්බා. ස්නෝ මාමලේඩ් 145 සාක්කුවෙ දා ගත්තා. ලෙසතු බාබඩේස් 23 පුටුවක් උඩට විසි කළා. ලෝලා ගමීබෙයාර් 88 පවර් බට්න් එක තද කරගෙන හිටියා. ඊළඟට මගේ තිරය පත්තු කරලා බැලුවා. අමොර් පපායගෙ තිරය පත්තු වෙනවා දැකලා ලෝලා දිහාට අත දික් කළා. ලෝලා රොබෝ කෙනෙක් වගේ අමොර් දිහාට ඇවිදගෙන ගිහින් මාව අමොර්ගෙ අල්ල උඩින් තිබ්බා.
තිරය දෙපාරක් නිවාගෙන, ආයෙ පත්තු කරගෙන මම අමොර්ගෙ අතේ නැලවුණා. ආයෙත් අමොර්ගෙ මූණෙ හිනා රේඛාවක් ඇඳුණා.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉලෙක්ට්‍රික් 22 | ලෙසතුගේ සාපය

IMG_9348

ගෑනියෙක් ලෙසතුට කන පුපුරන්න ගහනකන්ම මම හිටියේ සිහින ලෝකෙක. ලෙසතු කරන, කියන දේවල් ඔක්කොම මම දැනගෙන හිටියා කියලා හිතුවට ලෙසතු කරපු දේවල්වලින් මම මොනවද හැබෑටම දැනගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ? මොකුත් නෑ. මොකුත්ම නෑ.
ඒ වෙලාවෙ මම හිටියේ ලෙසතුගේ දකුණු අතේ. සුදූ ගැහුවේ ලෙසතුගෙ වම් කම්මුලට. හරියටම හෙණයක් වැදුණා වගේ ලෙසතු වටයක් කැරකැවිලා ගියා. ඒත් එක්කම මාව බිම වැ‍ටුණා. වාසනාවකට වගේ මාව වැ‍ටුණේ පාපිස්සක් උඩට. ස්නෝ පැන්න ගමන් ලෙසතුව අල්ල ගත්තා. ඉබන් බැරි මරගාතේ ඇ‍ඳෙන් බිමට පනින්න හැදුවා. ඒත් ඇඳ ළඟ පු‍ටුවෙ වාඩි වෙලා හිටපු පොලිස්කාරයා ඉබන්ගෙ උරහිසෙන් අල්ලලා ආයෙ ඇදේ හාන්සි කළා. සුදූ ආයෙ පාරක් ලෙසතුගෙ බෙල්ල මිරිකන්න ඉස්සරහට පැන්නා. ස්නෝ ලෙසතුව බෝනික්කෙක් වගේ තුරුල් කර ගත්තා. පොලිසියෙ රාළහාමිගෙ ඉවසීමේ සීමාව පැන්නෙ අන්න එතකොටයි.
'මොනවද නෝනා මේ මළ විකාර? මෙහේ එක මිනිහෙක් වෙඩි කාලා කකුල කඩන්. නෝනා ඇවිත් ගෑනු ළමයෙකුගේ කනට ගැහුවා. ඊළඟට බෙල්ලත් මිරිකන්න හදනවා. තව මහත්තයෙක් ඒ නෝනවා තුරුල් කරගෙන. මේක කෝලං මඩුවක් කරන්නද හදන්නේ? කරුණාකරලා එළියට යන්න.'
සුදූ ඒ පාර කඳුළු පෙරනවා. ලෙසතුත් ඊට නොදැවෙනි තාලෙට අඬනවා. මම තාම පාපිස්ස උඩ වැටිච්ච ගමන්. මේ මළ යක්කු එකෙකුටවත් මාව අහුලගන්න වුවමණාවක් නෑ. ඔන්න ඉතිං අපේ ජීවිතවල හැටි. 'කාරිය කෙරෙන තුරු කාගෙත් ‍රැවටිල්ල කියන්නෙ' ඕකට වෙන්න ඇති.
මම හිතන්නෙ ඒ බිම වැ‍ටුණ පාරට මගේ බැටරියත් බුරුල් වෙළාද කොහෙද. සැරින් සැරේ වයිබ්‍රේට් වෙන්නෙ මගේ හිතේ දුකට වෙන්න පුළුවන්. සමහර විට අමොර්ගෙ ෆෝන් එක කියපු කතා ඔක්කොම ඇත්ත වෙන්නත් පුළුවන්. අපි නිකන්ම නිකං මැෂින් විතරයි එයාලට. හරියට නිකං වහල්ලු වගේ කියන, කියන දේ කරන එකනෙ අපේ වැඩෙත්. ඒත් මට ඒ කිසි දෙයක් කලින් තේරුණේ නැත්තෙ මොකද? මම හිතන් හිටියේ එයා ඕවා ඔක්කොම ඉරිසියාවට කියන කතා කියලයි.
සුදූ කඳුළු වගුර, වගුර යන්න ගියේ ඒ අතරෙයි. ස්නෝගෙ තුරුලෙන් මිඳුණ ලෙසතු බෑග් එකෙන් ටිෂූ එකක් අරන් මූණ තෙතමාත්තු කර ගත්තා. වම් කම්මුල අල්ලනවත් එක්කම ගිනි ගන්නවා වගේ වේදනාවකින් එයාව ගැස්සෙනවා මම දැක්කා. ඉබන් ඇදේ විට්ටමට හාන්සි වෙලා මහා පරාජිත විදිහට බලාගෙන උන්නා. ලෙසතු අතීරණාත්මකව එහේ-මෙහේ බලලා 'කෝ මගේ ෆෝන් එක?' කියලා ස්නෝගෙන් ඇහුවා. ස්නෝ හැඩිදැඩි අතින් මාව අහුලගෙන ලෙසතුට දුන්නා.

 

'අයියෝ..... ෆෝන් එක වැඩ කරන්නෙ නැද්ද මන්දා!'
'ඉන්න බලන්න'
ස්නෝ එයාගෙ හැඩිදැඩි අතට මාව මිරිකගෙන බැටරිය ගලවලා ආයෙ හරියට තද කළා. ඊට පස්සෙ පවර් බට්න් එක ඔබාගෙන හිටියා. අන්න එතකොටයි මට යථා සිහිය ආවේ.
'අපි යමු ලෙසතු'
ස්නෝ කටහඬ හොඳටම අඩු කරලා කිව්ව විදිහ මට එච්චර ඇල්ලුවේ නෑ. ලෙසතු කිසි කතාවක් නැතිව ස්නෝගේ අතේ එල්ලිලා, ඇගට වාරු වෙලා හොස්පිට්ල් එකෙන් එළියට ආවා. ඒ අතරේ ඉබන් කෑ ගහනවත් ඇහුණා.
'ස්නෝ....මචං...යන්නෙපා...පොඩ්ඩක් ඉන්න'

 

අනේ තව මොනව පොඩ්ඩක් ඉන්නද? මෙහෙන් ලෙසතුගෙ කම්මුලේ රතු ලපයක් මතු වෙන්න පටන් අරන්. ඊළඟට කවුරු ඇවිත් බෙල්ල මිරිකයිද කියලා දන්නවද? මට කේන්තියටම තිරය දෙපාර-තුන්පාරක් පත්තු කරලා නිවන්න වුණා. අනික බිම වැටිච්ච පාරට මගේ ස්ක්‍රීන් එකත් පොඩ්ඩක් හීරිලා වගෙයි. ලෙසතු මොළේ කල්පනා කරලා ත්‍රීඩී ටෙම්පර්ඩ් ග්ලාස් එකක් ගහලා තියෙන බව ඇත්ත. ඒ නිසානෙ ස්ක්‍රීන් එක කුඩු නොවුණේ.
කිසි කතාවක් නැතිව ලෙසතු ස්නෝගෙ බයිසිකලේට ගොඩ වුණා. මාව හෑන්ඩ් බෑග් එකේ පතුලටම දා ගත්තා. ආයෙත් ටිකක් වෙලා කල්පනා කරමින් ඉදලා හෑන්ඩ් බෑග් එක ඇරලා මාව එළියට ගත්තා. ටික්...ටික්....ගාලා නොම්මර ටිකක් ඔබලා කෝල් එකක් ගත්තා. ස්නෝ තවම ලෙසතුගෙ හෙල්මට් එක අතේ තියාගෙන පුදුම වෙච්ච මූණෙන් බලාගෙන ඉන්නවා.
'කාටද කෝල් කරන්නේ?'
ලෙසතු තොල් දෙක ඉස්සරහින් ඇඟිල්ල තියලා සද්ද කරන්නෙපා කියලා ස්නෝට කිව්වා. ස්නෝ කරබා ගත්තා.
'ප්‍රියංකර මාමේ, මම ලෙසතු කතා කරන්නේ. නෑ. නෑ. හදිස්සියක්ම නෙවෙයි. මාමා දැන් කොහේද ඉන්නේ? මම ආවොත් හම්බ වෙන්න පුළුවන්ද?'
හරි අපි දැන් එනවා.'
ආයෙත් මාව හෑන්ඩ් බෑග් එකේ පතුලට ඔබලා ලෙසතු ස්නෝ දිහා බැලුවා.
'යමු'
'කොහේද?'
'කුරුඳුවත්තෙ පොලිසියට'
ස්නෝ ආයෙත් පුදුමෙන්. ඒත් ලෙසතුගෙ බැල්මෙ තිබ්බ ස්ථීර ගතිය නිසාම තව ප්‍රශ්න අහන්නෙ නැතුව ලෙසතුගෙ හෙල්මට් එක ඔළුවට දාලා ලොක් එකත් දැම්මා.
බයිසිකලේ පු‍ටු පු‍ටු සද්දෙ අතරින් ස්නෝ කතාව පටන් ගත්තා.

 

'ලෙසතු මොකක්ද අර ගෑනි කියපු කතාවෙ තේරුම?'
'තේරුම? තේරුම මම එයාට පෙන්නන්නම්කො පොලිසියට ගියාම'

 

ස්නෝ ආයෙත් කතාව නැවැත්තුවා. ඊට පස්සෙ වේගෙ දෙගුණ කරලා, හුළං කපාගෙන බයිසිකලය පදින්න පටන් ගත්තා. ලෙසතු නෙවෙයි වේගය ගැන කිසි සැලකිල්ලක් දැක්කුවේ. සැරින් සැරේ වම් කම්මුල අතගාමින් සයිඩ් කණ්ණාඩියෙන් මූණ බලනවා ස්නෝ දැක්කා.
මම බෑග් එක පතුලේ හිටි බව හැබෑව. ඒත් සැරින් සැරේ මාව එළියට අරගෙන යාළුවන්ට මැසේජ් යවපු නිසා මට ලෙසතුගෙ මූණ හොඳට බලාගන්න පුළුවන් වුණා. එයා හිටියේ තද කරගත්ත කේන්තියකින්. කට, කට ගගා එකට හැප්පෙන දත්වල සද්දෙන් මට ඒක ටක්කෙටම කියන්න පුළුවන් වුණා. අනිත් එක එයා යාළුවන්ට යවපු මැසේජ්වල තිබ්බ කාරණා එච්චර හොඳ ඒවා නෙවෙයි. ඇත්තම කිව්වොත් මට ලෙසතු ගැනත් දැන් සැක හිතිලා තියෙන්නේ. අමොර්ට නොදෙවෙනි වැඩනෙ ලෙසතුත් කරන්නේ.
මගේ ජීවිතේ නිකංම නාස්ති වුණා වගේ හැඟීමක් දැන් මට තියෙන්නේ. නිදහසේ එකයි, බිංදුවයි පාවිච්චි කරමින් පණිවිඩ තේරුම් ගත්ත කාලය වගේ නෙවෙයි මේක. අපි නිකං නිරපරාදෙ මේ ගෑනු, මිනිස්සුන්ගේ ප්‍රශ්නවලට මැදිවෙලා දැන් ඉන්නේ. කලින් තිබ්බ පිරිසිදු මැෂින් ජීවිතය දැන් හීනයක් විතරයි. මේ ඔක්කොටම මුල ඇවකාඩෝ 0.2. එයා තමයි අපිට හිතන්න පුළුවන් කියන වෛරස් එක අපි හැමෝටම ඇතුළු කළේ. දැන් මම මගේ හාම්පුතාව සැක කරන්නත් පටන් අරන්. අපිත් නිකං දැන් මිනිස්සු ගාණට වැටීගෙන එනවද මන්දා. එහෙම හිතනකොටත් මට දැනුණේ පිළිකුලක්.
ස්නෝ 'බ්‍රාස්' ගාලා කුරුඳුවත්තෙ පොලිසිය ඉස්සරහා බ්‍රේක් ගැහුවා. ලෙසතු කිසි කලබලයක් නැතිව හෙල්මට් එක ගලවලා ස්නෝගෙ අතට දීලා ආයෙත් 'යමු' කිව්වා. ස්නෝ දනිපනි ගාලා බයිසිකලෙන් බැහැලා හෙල්මට් එකත් බාගෙට ගලවමින් පොලිසියට ඇතුළු වුණා.

 

'ලෙසතු, මොකක්ද ඔයා කරන්න යන්නේ?'
'එන්නකෝ'

 

ස්නෝ දන්නෙ නැති වුණාට ප්‍රියංකර මාමව මම දන්නවා. තනිකරම යක්සයෙක්!!
මාමව දකිනකොටම ලෙසතු කඳුළු පෙරන්න පටන් ගත්තා. ජම්බු ගෙඩියක් වගේ රතු වෙච්ච කම්මුල අල්ලගෙන මාමා ළඟට දුවගෙන ගියා. ස්නෝ හිටපු තැනම ගල් කණුවක් වුණා.
'මාමේ මේ බලන්න ගෑනියෙක් මට කරපු දේ!!'
ලෙසතු කතාව පටන් ගත්තා. මාමාට නාලාගිරි ඇතාට රා පොවන්නා හේ දිගින් දිගටම නාට්ටියක් වගේ වෙච්ච දේ කියන්න පටන් ගත්තා. ප්‍රියංකර මාමා ඇස්වලින් ගින්දර පිට කරන්න ගත්තා. 'එතකොට අරූ මොකාද?' ස්නෝව පෙන්නලා කතාව අතරමඟදි මාමා ඇහුවා. 'එයා තමයි මාව බේර ගත්තේ. අමොර්ගෙයි, මගෙයි යාළුවෙක්'
'චූටි දූ ගෙදර යන්න. මම වැඩේ බේරන්නම්කෝ'
මට ඉවසුම් නැති වුණා. අනේ අම්මපා වෙලා තියෙන හරිය මදිවටද මේ දැරිවි තවත් ගිනි අවුලන්නේ? මේ යස්සයා මොනවා කරයිද කියලා දෙයියෝ තමයි දන්නේ. හැම එකටම උපදෙස් දෙන්න දන්න ස්නෝ දත කට පූට්‍ටු වෙලා වගේ ඉන්න හැටි!! මේ හැටි ගිනිවිජ්ජුම්බර කරන්න එපාය කියලා කියන්න කෙනෙක් නැති හැටි. මට මගේ ජීවිතේ ගැනත් කළකිරුණා. මීට හොඳයි මාව බිම වැටිලා කෑලි කෑලිවලට කඩලා ගියා නම්.

 

                                         ............................................................................................................

 

බ්‍රේකින් නිවුස්:
ප්‍රසිද්ධ ව්‍යාපාරිකයකුගේ බිරියක වන සුමුදුමාලි වික්‍රමසිංහ අනවසර ගිනි අවියක් සහ ව්‍යාජ හැඳුනුම්පතක් ළඟ තබා ගත් වරදට පොලිස් අත් අඩංගුවට පත් විය. වැඩි විස්තර රාත්‍රී 6.55 පුවත් විකාශයෙන් බලාපොරොත්තු වන්න.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading


විමානය යක්ෂ

52ee8be6828576bffba15572178a5c55

විමානය යක්ෂ වුව
ඇතුළෙන් නැ‍ඟෙන පුයර ටැල්කම්
පොවා හිස විමනට
නාස් පුඩු සුසර කර පුසුඹට
මායම්ව ඇවිද යා හැක
යකු දෙපතුලට

ඔසව-ඔසවා හිස
නලව-නලවා කෙස්ස
නැ‍රැඹිය හැකිය
කේෂාන්තයේ සිට පාදාන්තයට

ඒත් ඔබ දේව;
යකුන් නොතකන
බිය ද, සැක සාංකාව ද හට නොගන්න
ඉදහිට තොල්පට සැලෙන
සැවැන්දරා මුල් ලූ රෙදි පෙරෙදිවල
වැ‍රැදිම පෙනෙන
ඒ සුවඳ අල්ප නම්
ටැල්කම් පුරය අනල්ප බව සිතන

විමානය යක්ෂ බව දැන දැනම
දොර හරින
යළි ඉන් පිට නොවන

ඒත් ඔබ දේව;
කතාවේ හැටියට
පොතේ හැටියට
හිතේ හැටියට
තමන්ගේ තරම නොවැටහෙන

කාංචනා අමිලානි | ජූලි 29

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සිනාසී තර වුණ අය

andy-beales-53407-unsplash

සිනාසී තර වුණ අය
දැන් හැම තැම
කහ ඉරෙන්වත් පාර මාරු වනු නොහැක
තදබදය පවා මේද තට්ටුවලින් වැසී තිබෙන

දුම්රථවල, බස්‍ රථවල
හොරකම් නොකළ, බය නැති
සිටු-මැතිවරු
දෛනිකව දෙයි තොත්තු
සිටගෙන-වාඩිගෙන-බිම පෙරලීගෙන

මැද පේලියේ කෙසඟ සුළුතරය
සිනාසෙන්නටවත් පණ ඉතිරි නැති අය
දවසේම මැෂින්වලට තෙල් දමන
යකඩ ඇණ, නට්, බෝල්ට් කන
රෑ නින්දෙනුත් වමාරා කන
ගෑස් සිලින්ඩර් සුද්ද කරන

ගෑස්ට්‍රයිටීස් සුළු ජනතාව
හිනා වෙන්නට පෙර හුළං යන

ජූලි 16•

පින්තූරය :  Andy Beales

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉලෙක්ට්‍රික් 21 | සීබීගේ කතා වස්තුව

041603c3a63f08b736678218aea93945
‘මචං දැන් අපි මොකද කරන්නෙ? බොසා දැන ගනීවිද අරක ලීක් කළේ අපි කියලා.’
මූණ පුරා රැවුල වවාගත්ත හීන්දෑරියෙක් එහා පැත්තෙ කියුබිකල් එකට එබිලා මංජිත්ගෙන් ඇහුවා. මංජිත් ඔළුව උස්සලා බලලා සීබී ට රැව්වා. හීන්දෑරි සීබී හොර බළලෙක් වගේ තමන්ගෙ පුටුවෙ වාඩි වුණා. පැන්සලක් හපමින් ටික වෙලාවක් ඉදලා ආයෙත් මන්ජිත්ගෙ කියුබිකල් එකට එබුණා.
‘මන්ජිත් කියපංකො මොනව හරි’
මන්ජිත් ආයෙත් පාරක් රවලා සීබී දිහා බැලුවා.
‘මම උඹලට කිව්වනෙ ඔය වැඩේ කරන්නෙපා කියලා. දැන් බොරුවට මගෙන් උපදෙස් අහන්නෙපා. උඹත් එක්ක ඔය වැඩේ කරපු අනිත් කබරයො ටිකගෙන් අහපං දැන් මොකද කරන්නෙ කියලා’
සීබී පසුබෑවා. ආයෙත් තමන්ගෙ සීට් එකේ ඇලවුණා. ඊට පස්සෙ වොෂ් රූම් යනවා කියලා ලිලී බී එක්ස් ෆෝන් එකක් ඔබ, ඔබ දොරෙන් එළියට ගියා.
මන්ජිත් ඔළුව උස්සලා බලලා දත්මිටි කෑවා.
වොෂ් රූම් එකේ දොර ළඟ සීබීට කලින් මහේෂ්, මැකී සහ උනම්බු හිටගෙන උන්නා.
‘දැන් මොකෝ බං කරන්නෙ. අප්ලෝඩ් කරපු අයි.පී එඩ්‍රස් එක ට්‍රේස් කරයිද? අපි වීඩියෝ එක මකලා දාන්න කියලා මේල් එකක් යවමුද?’
‘පිස්සුද බං, ආයෙ අපිව අහු වෙනවනේ එතකොට. අපිට කලින් අර කෙල්ලගෙ කවුරු හරි කියාවි වීඩියෝ එක අයින් කරන්න කියලා. එතකන් ඉවසන් ඉමු.’
‘මචං, අර තව එකෙක් හොස්පිට්ල් එකේ නේද? වික්‍රම් බොස් උගේ කකුලට වෙඩි තියලනේ. අන්න දැන් ඒක ගොසිප් සයිට්වලත් තියෙනවා.’
‘පිස්සුනේ බං අපේ බොස්ට. කොහේවත් නැති මිනිහෙක්ට ඔහොම වෙඩි තියනවද?’
‘අනේ මේහ්!! බොසා දැනගත්තොත් අපියි වීඩියෝ එක අප්ලෝඩ් කළේ කියලා වෙඩිත් තියලා, පොරවකිනුත් බෙල්ලට දේවි. අරහෙ මන්ජිත් දත්මිටි කනවා. මට දැන් ඌවත් විස්වාස නෑ. පොලිසියෙන් උගෙන් ඇහුවොත් දෙකක් ගහන්න කලින්ම අපිව පාවලා දේවි’
‘ඉතිං දැන් වෙන කරන්න කිසිම දෙයක් ඉතිරි වෙලා නැද්ද බං?’
ඒ පාර සීබී අඬන්න වගෙයි.
‘මේක මමයි අප්ලෝඩ් කළේ කියලා බොස් දැනගත්තොත් රස්සාවත් ඉවරයි, මගේ ජීවිතෙත් ඉවරයි. ඕකා මාව මරයි බං’
‘අඬන්නෙපා සීබී. පිරිමියෙක් වගේ ප්‍රශ්නෙට මුහුණ දීපංකො. උඹ කොහොමද වීඩියෝ එක බොසාගෙ ලිලී ඩ්‍රයිව් එකෙන් සේව් කරගන්නකොට දුන්න තවුසන් ටෝක්ස්? කෝ දැන් ඒවා. ‘අපි යක්කු බොලව්’ කියලා නේද එවෙලෙ ගෝරිල්ලෙක් වගේ පපුවට ගහගෙන කිව්වේ?’
සීබී ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවෙක් වගේ යටි ඇහෙන් උනම්බු දිහා බැලුවා. ඊට පස්සෙ පිළිසරණක් බලාපොරොත්තුවෙන් මහේෂ් දිහාත් බැලුවා. අන්තිමට කතා කරන්න පටන් ගත්තේ මැකී.
‘දැන් ඌටම බැනලා වැඩක් නෑනෙ මචං. අපිත් කිව්වනේ ඕක අප්ලෝඩ් කරලා දාමුයි කියලා. බොසාගෙන් පළිගන්නනේ ඕක කළේ. අපි ඔක්කොම ඒ වෙලාවෙ ඒකට එකඟ වුණානෙ’
සීබීගෙ කටට පණ ආවෙ ආලෝකයේ වේගයෙන්.
‘අපි යමු අර වෙඩි කාපු එකා බලන්න’
‘පිස්සුද සීබී? ඌව අපි දන්නවායැ බලන්න යන්න. අපි යමු වික්‍රම් සර්ව බලන්න. ඊට පස්සෙ එන විදිහක් බලමු.’
‘යමු. යමු. දැන් මෙතන තුරුළු වෙලා ඉදලා තව කතාවක් හැදෙයි.’
ඒක කිව්ව විතරයි හතර දෙනාම තමන්ගෙ කියුබිකල්වලට දිව්වා. ඒත් කොයිවෙලේ පොලීසියෙන් ඇවිත් එක, එක්කෙනාව කුදලගෙන යයිද කියලා බයෙන් උන්නේ. සීබී ට කෙළ ගිලෙන්නෙත් නැති තරම්. මන්ජිත් ඔළුව නවාගෙන වැඩ.
‘අනේ මුගෙන් මොකුත් අහලා වැඩක් නෑ. ගොට්ටා. පුළුවන් නම් පොලිසියටම ගිහින් කියලා ඒවි සීබී තමයි ඕක කළේ කියලා.’
— — — — — — — — — — — — — — — — —
‘ඔව් මැඩම්. මන්ජිත් කියලා කෙනෙක් කතා කරන්නෙ. කම්පැනි ලෝයර් දැන් ඒවි මැඩම්.
සීබී ගෙ කන ඉලාස්ටික් වුණේ ඒ වෙලාවේ.
මූ ගොට්ටා තමයි. වික්‍රම් සර්ට මුට්ටිය අල්ලගෙන ඉන්නේ. නැත්නම් මන්ජිත් කියපු ගමන් සර්ගෙ වයිෆ් අඳුනාවිද?
සීබී තනියෙම හිතුවා.
‘ඔව් මැඩම්. වික්‍රම් සර් එදා ඔෆිස් ආවා. හදිසියේ තමයි ඔෆිස් එකෙන් එළියට ගියේ.
නෑ මැඩම්, අපි කවුරුත් දන්නෑ මොකද වුණේ කියලා. මොනව හරි දැනගත්තොත් අනිවාර්‍යෙන්ම මම කියන්නම්. හා, ඉන්න මම ලියාගන්නම්.’
හරි; ඒ පාර මැඩම් මේ යකාට නොම්මරෙත් දෙනවා. මූ අපිව පාවලා දෙනවා ෂුවර්. කේලමා.
සීබී ගේ හිතට පොඩි බයක් ඇතුළු වුණා. ‘අබ කාපු මිනිහගෙ නහය දනවා’ කියන්නෙ නිකං නෙවෙයිනෙ.
ටික වෙලාවකින් සීබීට අයි.ටී සෙක්ෂන් එකෙන් කෝල් එකක් ආවා.
‘මිස්ටර් චමත් බණ්ඩාර, පොඩ්ඩක් අයි.ටී සෙක්ෂන් එකට එන්න පුළුවන්ද? නෑ. නෑ. ප්‍රශ්නයක්ම නෙවෙයි.’
සීබීගේ නළලෙ දාඩිය බිංදු දෙකක් මතු වුණා. ඒත් පිරිමියෙක් වගේ ප්‍රශ්නෙට මූණ දෙන්න කියලා උනම්බු කියපු එක මතක් කර ගත්තා.
‘මිස්ටර් චමත්, ඔයාගෙ මැෂින් එකෙන් අප්ලෝඩ් කරපු වීඩියෝ එකක් ගැන කම්ප්ලේන් එකක් ආවා. අපි ඒක චෙක් කළා. ඒ වෙලාවෙ ඔයා තමයි ලොග් වෙලා ඉදලා තියෙන්නේ. ඔයාගෙ බීට් මේල් එකෙන් පණිවිඩයක් එක්ක මේක අප්ලෝඩ් වෙලා තියෙන්නේ’
‘නෑ. නෑ. මම ඔය කියන වෙලේ සීට් එකේ හිටියේ නෑනෙ’
‘මිස්ටර් චමත් අපි ඔයාට තාම ලොග් වෙච්ච වෙලාව කිව්වෙ නෑනෙ. කරුණාකරලා බෝර්ඩ් රූම් එකට යන්න. ඒකෙ ඉන්න පොලිසියේ මහත්තයට කට උත්තරයක් දෙන්න. මේ ගැන කම්පැනි ඩිරෙක්ටර් අපිට උපදෙස් දුන්නා. මේක මම ඔයාට කියන එක හොඳයි කියලා කියපු නිසයි ආයතනයෙ ඇතුළේ ප්‍රශ්න මතු නොකර මේ විදිහට බේරන්න උත්සාහ කළේ’
තප්පරේට වචන සීයක් කියන සීබීගෙ කටට ඉබ්බා වැටුණා වගෙයි. කතාවක් නැතුව සීබී බෝර්ඩ් රූම් එක පැත්තට ගියා. ඊට පස්සේ එක පාරටම ස්ටෝර් රූම් එක පැත්තෙන් පහළට බහින පඩිපෙළ දිගේ දුවන්න ගත්තා. සීබී පඩිපෙළේ දිව්වෙ කඩුලු පැන දුවන එක ජීවිත කාලෙම කළා වගේ ආත්ම විස්වාසයකින්.
සීබීට තමන්ගෙ මෝටර් සයිකලයත් අමතක වුණා. පාරෙ ගිය ටුක්ටුක් එකකට අත දාලා හති හලන්න වුණා.
‘කොහෙටද මහත්තයා යන්නෙ?’
‘යං ඕයි යං. ඔහොම ඉස්සරහට යං. කොහේ හරි යං.’
ටුක්ටුක් එක එළවපු මනුස්සයා පුදුමය උපදවන බැල්මකින් එක පාරක් සීබී දිහා බලලා ‘නීඩ් ෆෝ ස්පීඩ්’ ගේම් එකේ වගේ වේදනාකාරී වේගයකින් ටුක්ටුක් එක එළෙව්වා. සීබී ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා බැටරියත් ගැලෙව්වා. ඊට පස්සේ හිතන්න පටන් ගත්තා.
දැන් මොකද කරන්නේ? ලෝයර් කෙනෙක් හම්බ වෙනවද? තනියෙම පොලිසියට ගිහින් සාක්කි දෙනවද? බෝට්ටුවෙන් ඉතාලි යනවද? වික්‍රම් සර්ගෙ කකුල් දෙක අල්ලලා වැඳලා හරි සමාව ඉල්ලනවද? ඔත්තුව දුන්නු බලු මන්ජිතයගෙ බොටුව කඩලා ලේ බොනවද?
කිසි දෙයක් හරියට තීරණය කරගන්න බැරිව සීබී දණහිසේ ඔළුව ගහගත්තා.
‘මොකෝ මහත්තයා අසනීපයක්ද? කවුරු හරි පස්සෙන් එලවනවද?’
‘නෑ ඕයි නෑ. පුළුවන් තරම් හයියෙන් යනවා. මම නවත්තන්න කියනකන් යනවා.’
ටුක්ටුක් ඩ්‍රයිවර් ආයෙත් පුදුමය හඟවන බැල්මකින් වාහනය එළවන්න ගත්තා.
මේ යකාට පිස්සුද මන්දා.
ඕන එකක් වෙච්චාවෙ, මම යනවා වික්‍රම් සර්ව බලන්න. ගිහින් සමාව ඉල්ලනවා.
සීබී මහ දරුණු තීරණයකට ආවා.
‘අන්කල්, අපි ගල්කිස්සෙ පොලිසියට යං.’
ටුක්ටුක් ඩ්‍රයිවර් ආයෙමත් පුදුමයෙන් සීබී දිහා බලලා ඔළුව වැනුවා.
‘ෂෝර්ට් කට් එකක් තියෙනවා. අපි එතනින් යං.’
විනාඩි කීපෙකින් සීබී පොලිසිය ඉස්සරහට ගෙනාපු ‘නීඩ් ෆො ස්පීඩ්’ ඩ්‍රයිවර් සීබීට මීටරේ පෙන්නුවා. සීබී දාහෙ කොළයක් දීලා සිහි විකල්ලෙන් වගේ පොලිසියට දුවන්න වුණා.
විමසීම් කවුන්ටරේට ගිය සීබී කිව්වේ මිස්ටර් වික්‍රමසිංහව මුණ ගැහෙන්න ඔෆිස් එකෙන් එයාව එව්වා කියලා. අයි. පී මදනායක සැක බැල්මකින් විමසීම් කවුන්ටරේ හිටිය සීබී දිහා බලාගෙන උන්නා.
‘එයාව බලන්න දෙන්න බෑ. මිස්ටර්ට මොනවද එයත් එක්ක කතා කරන්න තියෙන්නෙ?’
‘ඔෆිස් එකේ ලොකු ප්‍රොජෙක්ට් එකක් ගැන බොස්ගෙන් උපදෙස් ගන්න ඕනා. ඒක ටිකක් හදිස්සියි. මේ තියෙන්නෙ මගෙ ඔෆිස් අයි.ඩී එක’
අයි.පී මදනායක සැකෙන් වුණත් සීබීට විනාඩි පහක් වික්‍රම් එක්ක කතා කරන්න ඉඩ දෙන්න එකඟ වුණා.
වික්‍රම් පොලිස් කූඩුවෙ ඉන්න විදිහ දැක්කම සීබීට මහා බයක් ඇති වුණා.
‘සර්!! මම චමත්. අනේ මට සමාවෙන්න බුදු සර්!! මම තමයි වීඩියෝ එක අප්ලෝඩ් කළේ. අනේ මට කරදරයක් කරන්න එපා වික්‍රම් සර්.’
සීබී කුලියට අඬන මීගමුවේ ගෑනු කෙනෙක් වගෙයි ඒ වෙලාවෙ හැසිරුණේ. වික්‍රම්ගෙ ඇස්වලින් ගින්දර පිට වුණා. ඊට පස්සෙ යකඩ කූරු අස්සෙන් අත දාලා සීබීගෙ බෙල්ල මිරිකගත්තා. දඩු අඩුවකට අහු වුණා වගෙයි සීබීට දැනුණේ.
‘මං තෝව මෙතනම බාවනවා. එකෙක්ට වෙඩි තියපු මට උඹ ලොකු නෑ’
කියද්දි අයි.පී මදනායක දුවගෙන ආවා. තව කොස්තාපල්ලා දෙන්නෙක් ඇවිත් සීබීගෙ යකඩ කූරු අස්සේ හිරවෙලා තිබුණ බෙල්ල ඇදලා ගත්තා. සීබී කපා හෙළුව ගහක් වගේ බිමට වැටුණා.
‘යකෝ මේ මිනිහා මළාද?’

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉලෙක්ට්‍රික් 20 | බාබඩෝස් 23

elec1
මම හිටියේ අමොර්ගෙ ඇද ළඟ. එයාට තාම සිහිය නෑ. අමොර් ගැන මං තරහින් හිටියා තමයි. ඒත් අනේ මේ වගේ කරදරයක් වුණාම කාගෙද හිත උණු නොවෙන්නේ. එයා වාහන එලවන්නේ සෙල්ලම් කාර් එලවන ගාණට. ඒත් ඉතිං වාහනේ හැප්පුණේ නවත්තලා තියෙනකොටනේ. එතකොට මම හිටියේ අමොර්ගෙ ඩෙනිම් සාක්කුවේ.
‘හෙලෝ…නෑ.නෑ. අමොර් නෙවෙයි. අමොර්ගෙ නංගි කතා කරන්නේ.
නැහැ. අමොර්ට එන්න විදිහක් නෑ. එයා එක්සිඩන්ට් වෙලා හොස්පිට්ල් එකේ. තාම සිහිය නෑ.
අනේ මම දන්නෑ ඕවා. කවුරු කාට වෙඩි තිබ්බත් අපිට වැඩක් නෑ.’
අමොර්ගෙ නංගි; ලෝලා, රතු වෙච්ච මූණෙන් කෝල් එක කට් කළා. අමොර්ගෙ හොඳම යාළුවා, ලෙසතු ඇහි බැම උඩ යවලා අභිනයෙන් ඇහුවා මොකද කියලා. ලෝලා වම් අත ගස්සලා නොරිස්සුමෙන් පණිවිඩය කිව්වා.
‘අර ඉබන්ට වික්‍රම් කියලා මිනිහෙක් වෙඩි තියලලු. අපේ අක්කිට එන්නලු සාක්කි දෙන්න පොලිසියට.’
ලෙසතුගෙ ඇස් උඩ ගියා වික්‍රම්ගෙ නම ඇහුණම. ලෝලා ප්‍රශ්නාර්ථයකින් ලෙසතු දිහා බැලුවා.
‘ඔයා දන්නවද වික්‍රම් කියලා කෙනෙක්? ඒ මිනිහා මොකටද ඉබන්ට වෙඩි තියන්නේ? අනික අපේ අක්කි මොකටද ඒවට සාක්කි දෙන්නේ?’
‘අනේ නෑ ලෝලා. මම එහෙම කෙනෙක් දන්නෑ. ඉබන්ව ඉතිං අපි හැමෝම දන්නවනේ. එයා කරපු දේවලුත් දන්නවනේ. අමොර් එයත් එක්ක සම්බන්ධෙ නවත්තලා දැන් ගොඩක් කල්නේ.’
ලෙසතු ඒ වෙනකොටත් අමොර්ගෙ යාළුවො කීප දෙනෙකුට පණිවිඩ යවලා ඉවරයි. අමොර්ගෙ අම්මයි-තාත්තයි කාමරේට ආවෙ එතකොටයි.
‘මහන්සි ඇතිනේ. දුව එහෙනම් ගෙදර ගිහින් එන්න’
අමොර්ගෙ අම්මා ලෙසතුගෙ ඔළුව අතගෑවා. ලෙසතුගෙ ෆෝන් එක මගෙත් එක්ක බඩ බැඳගෙන ඉන්නේ. එයා බාබඩෝස් 23. අපි ඉක්මනට මැෂින් ලැන්ග්වේජ් එකෙන් පණිවිඩ මාරු කර ගත්තා. ලෙසතු යන්නේ අමොර්ගෙ යාළුවො වගයක් හම්බ වෙන්න. වෙන දේවල් මට කියන පොරොන්දුව පිට බාබඩෝස් 23 ලෙසතුගේ හෑන්ඩ් බෑග් එකට බැහැලා යන්න ගියා.
ඒ අතරේ කෝල් බර ගාණක් ආවා. ඒක ඉවසන්න බැරිවද කොහෙද ලෝලා මාව සයිලන්ට් මෝඩ් දාලා පුටුවක වාඩි වුණා.
බාබඩෝස් 23 මට වඩා සෑහෙන්න දියුණුයි. එයා ලෙසතු සහ යහළුවන්ගේ හමුවීම මට ලයිව් පෙන්නන්න ගත්තා. මම තනියෙම තිරය පත්තු කරගෙන ඒක බලන්න පටන් ගත්තා.
‘ලෙසතු, මේක හිතන තරම් සරල වැඩක් නෙවෙයි. වික්‍රම් බැදපු මිනිහෙක්. දැන් ඒ මිනිහගෙ ගෑනි බලයි මොකක්ද මේ පටලැවිල්ල කියලා. අනික වෙඩි තියන්න තරම් දුර-දිග ගිය එකක්.
‘හරි. ඒ වුණාට අමොර් කිව්වෙ නෑනෙ ඉබන්ට වෙඩි තියන්න කියලා. ඒක මේ වික්‍රම්ගෙ හිතුමනාපෙට කරපු වැඩක්නේ’
‘අනික, අර වීඩියෝ එක. හරි නම් අමොර්නෙ වික්‍රම්ගෙ ඔළුකට්ට කුඩු වෙන්න වෙඩි තියන්න ඕනා’
‘පිස්සුද අනේ ඔයාට? ඒකෙ අමොර්ව හරියට අඳුනන්නත් බැහැ. වික්‍රම්ව නම් හොඳට පේනවා. අනික අපේ අමොර් කොහෙද වෙඩි තියන්නේ? එයාට ඉලක්කෙට ගල් කැටයක්වත් විසි කරන්න බැරිකොට.’
‘අනේ…මේහ්…මොකෝ අමොර්ව අඳුනන්න බැරි? හොඳට පේනවා’
‘ගර්ල්ස්……හරි. හරි. දැන් අපි මොකද කරන්නෙ? ඉබන් කොහේ ඉන්නවා කියලද කිව්වේ? ගොඩක් තුවාලද? මැරෙයිද?’
‘කවුරු දන්නවද! ඕකව නම් මැරෙන එකමයි හොඳ. එතකොට මේ ඔක්කොම ඉවරයිනේ’
‘අපි ස්නෝට කෝල් කරමුද? එයා නොදන්න ඕපදූපයක් නෑනෙ’
ලෙසතු ස්නෝට කෝල් එක ගන්න අතරතුර මගේ බැටරි බැස්සා. ලෝලා ටීවී එකේ කෑම උයන ප්‍රෝග්‍රෑම් එකක් දිහා කට ඇරන් බලන් ඉන්නවා. කවුද ඉතිං දැන් මාව චාර්ජ් කරන්නේ? මම ඔහේ උඩුබැල්ලෙන් වැතිරිලා උන්නා. අපිට පිළිසරණක් නැති ලොකුම වෙලාව මේක තමයි. බැටරි බැස්සම ඔක්කොම නාටක ඉවර වෙනවා.
විනාඩි 20 විතර පස්සේ ලෝලා නැගිටලා ඇවිත් මගේ තිරය පත්තු කරන්න හැදුවා. එතකොටයි එයා දැක්කෙ බැටරි බැහැලා බව. 20% චාර්ජ් වෙද්දි මම ආයෙත් බාබඩෝස්ට පණිවිඩයක් යැව්වා. එතකොට ලෙසතු කවුද මන්දා මෝටර් බයික්කාරයෙක් එක්ක ගල්කිස්ස පැත්තට යනවා.
‘ස්නෝ…ඇත්ත කියන්න. කවුද අර වීඩියෝ එක ලීක් කළේ?’
‘කවුරු කළාද කියලා අපිත් තාම හොයනවා ලෙසතු. ඉබන් නම් නෙවෙයි. ඒක මට ෂුවර්.’
‘එතකොට වික්‍රම් නටපු නාඩගම මොකක්ද? කොහෙටද වෙඩි වැදිලා තියෙන්නේ?’
‘ඒ යකාට පිස්සු ලෙසතු. ඉබන්ගෙ කකුලට වැදිලා තියෙන්නේ. වැඩි අවුලක් නෑ මිනිහට. අද හවස ටිකට් කපාවි. හැබැයි වික්‍රමයට නම් ලේසි වෙන්නෑ. පහළ ගෙදර අන්කල් දැකලනේ සිද්දිය. මිනිහා තමයි පොලිසියටත් කෝල් කරලා තියෙන්නේ. වික්‍රම් වෙඩි තිබ්බ හැටි පියවරෙන්, පියවර මිනිහා විස්තර කරනවා. වික්‍රම් දැන් පොලිස් කූඩුවේ.’
‘නෑහ්!!’
‘මේක දැන් සීරියස් කේස් එකක් ලෙසතු. අහුමුළුවල හිටපු එවුන් පවා අහු වෙනවා. වික්‍රම් අන්තිමට කෝල් කරපු ලිස්ට් එකේ මගේ නමත් තියෙනවා. අද උදේ මම පොලිසියට ගිහින් සාක්කි දුන්නා. ඒ මදිවට මගේ ඇත්ත නම මොකක්ද කියලා අහලා ඔෆිස් එකටත් කෝල් කළානේ’
‘ඉතිං..ඔයාගෙ ඇත්ත නම මොකක්ද’
ජෝන් ස්නෝ බයික් එක පාර මැද්දෙම නැවැත්තුවා. හෙල්මට් එක ගලවලා ලෙසතු දිහා මනමාල බැල්මක් හෙළුවා. ලෙසතුගෙ බෙල්ලෙ හිරිගඩු පිපුණා.

 

‘මා නිසා ඔබ නොපිරූ පෙරුම්
මා නිසා ඔබ නොපැතූ පැතුම්
ඒ සිනහා මැද ඉටුවේවි නම්
ආයෙ නාවත් කම් නෑ ඉතිං’

 

ඇඳුම් කඩේක මහ සද්දෙන් ඒ සිංදුව දාලා. හරියට නිකං හින්දි ෆිල්ම් එකක් වගේ.
‘විමිඳු’
ජෝන් ස්නෝ ලෙසතුගෙ ඇස් දිහාම බලාගෙන නම කිව්වා. ලෙසතු ස්නෝගෙ ඇස් මඟාරින ගමන් ‘යමු අනේ’ කිව්වා. ස්නෝ පරාද වෙන පාටක් නෑ. හුළඟ කපාගෙන එන සද්දෙත් එක්ක මහ හයියෙන් කතා කරන්න පටන් ගත්තා.
‘මගේ ඇත්ත නම මොකක්ද කියලා අහපු පළවෙනි ගෑනු ළමයා ඔයා තමයි’
‘බොරු නොකියා ඉන්න ස්නෝ. බලාගෙන ගියාම ඉබන්ගෙ යාළුවො ඔක්කොම ඉබන් වගේම පැනි මුට්ටි.’
ලෙසතු සැහැල්ලුවෙන් හිනා වෙන්න ගත්තා. ස්නෝ මොකුත්ම කිව්වෙ නෑ. ඊට පස්සේ ස්නෝගෙ කතාව සම්පූර්ණයෙන්ම නතර වුණා. ලෙසතුත් වටපිට බලමින් ගියා විතරයි.
‘හ්ම්…බහින්න.’
ලෙසතු ජෝන් ස්නෝ එක්ක හොස්පිට්ල් එක ඇතුළට ගියා. ඉබන් හිටියේ ලොකු වාට්ටුවක. ඉබන්ගෙ ඇද ළඟම පොලිස් රාළහාමි කෙනෙක් පුටුවක් තියාගෙන වාඩිවෙලා. ලෙසතු ආයෙත් අඩියක් පිටිපස්සට වුණා.
‘බය වෙන්නෙපා. එයා ඊයෙ ඉදන්ම ඔතන වාඩිවෙලා ඉන්නවා.’
ඉබන් ස්නෝව දැකලා දුක්බර හිනාවක් පෑවා. ඊළඟට ලෙසතු දිහා බලලා බිම බලා ගත්තා.
‘ඉබන්, ඔයාට දැන් හොඳද?’
‘වැඩක් නෑ ලෙසතු. මීට වඩා හොඳයි අරූ මගෙ ඔළුවටම වෙඩි තිබ්බා නම්. කකුලෙ වේදනාව ඉවසන්න බෑ. අනික මම නොකළ වරදකටනෙ ඌ මට වෙඩි තිබ්බේ. උගේ ඇග විතරයි; මොළේ නෑ.’
‘එතකොට කවුද වීඩියෝ එක ලීක් කළේ?’
‘අනේ මම දන්නෑ ලෙසතු. මටත් ඒක හිතා ගන්න බෑ. අනික වික්‍රම්ගෙ වීඩියෝ අපිට කොයින්ද?’
‘ඒ කියන්නෙ ඔයාගෙ වීඩියෝ ඔයා ළඟ තියෙනවයි කියන එකද?’
‘පිස්සු කතා කරන්නෙපා ලෙසතු. ඔයා දන්නවනේ අමොර්ගෙ හැටි. එයාට හොරෙන් වීඩියෝ එකක් තියා ඇල්පෙනෙත්තක්වත් ළඟ තියාගන්න මට පුළුවන්ද?’
මේක යකාගෙ පැටලැවිල්ලක්නේ. මම තිරය නිවාගෙන තනියෙම කල්පනා කරන්න වුණා. එතකොට ඉබන් වරදක් කරලා නෑ!! ඒ යකා බොරුවට වෙඩි කාලා තියෙන්නේ!!
ඒ අතරේ ලෙසතුයි, ස්නෝයි ගියා ඉබන්ට තැඹිලි හොයන්න.
හරියටම වෙලාවට සුදූ ආවා වාට්ටුවට. එයා හිටියේ පරල වෙලා. ඉබන් දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා.
‘ඔයාට දැන් හොඳයිද මල්ලි? මම එක තප්පරයක් ඇහැ පියා ගත්තෙ නෑ. අපේ ලොකු පුතාට වික්‍රම්ගෙ මොකක්ද වීඩියෝ එකක් හම්බ වෙලා. හතර විළි ලැජ්ජාවෙ බෑ. කසාද බඳින්න ළඟ කොල්ලෙක් ඉන්නවා කියලා නෙවෙයිනෙ මේ මිනිහගෙ වලත්තකම. වැඩක් නෑ මල්ලි කතා කරලා.’
සුදූ යන්නම් කියලා නැගිටිනකොටම ස්නෝයි, ලෙසතුයි තැඹිලි අරන් එනවා. සුදූ පැන්නා ඉස්සරහට. ගැහුවා ලෙසතුගෙ කම්මුලට. හරියට නිකං හෙණයක් පාත් වෙනවා වගේ.
‘බැල්ලී….උඹ නේද වීඩියෝ එකේ ඉන්නේ’

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉලෙක්ට්‍රික් 19 | වික්‍රම්ගේ වික්‍රම

1_RccdeikaxcY7rhJ1_FCJWw
ලිලී බී එක්ස් වන මම මින් පසුව වික්‍රම් නම් මගේ ස්වාමියාගේ පාපතර වැඩ කිසිවකට සහය හෝ අනුබල නොදෙන බවට දිවුරා පොරොන්දු වෙමි.
01010.

 

මම ලියවිල්ලට මැෂින් ලැන්ග්වේජ් එකෙන් අස්සන් තිබ්බා. තව දුරටත් මිනිස් ආශ්‍රයේ ඉන්නවා නම් මේ වගේ පොරොන්දු පත්‍රයක් අස්සන් කරන්න ඕනා කියලා තීරණයකට ආවේ මීට කලින් සිද්ධ වෙච්ච එක්තරා ‘වීඩියෝ ලීක්’ නාටකයකින් පස්සේ. හැමෝම හිතුවේ ඇවකාඩෝගෙ උපදෙස් අරන් මම හිතලා වැඩ කරලා කියලයි. මට හිතලා වැඩ කරන්න බැරිත් නැහැ තමයි. ඒත් මෙච්චර ලොකු වැඩක් මට කරන්න බැහැ.
එදා හවස මාවත් සාක්කුවේ ඔබාගෙන වික්‍රම් ගියේ මකර රෙස්ටුරන්ට් එකටනේ. ඉබන් සහ පිරිවර කතා වුණේ මෞර්යසිංහ ගෙ වීඩියෝ එකක් ලීක් කරන්නනේ. එතකොට දැන් මොකක්ද මේ ලීක් වෙලා තියෙන මංගල්ලේ? ඔය වගේ දහදුරා වීඩියෝ එකක් ෆෝන් එකේ කිසිම ෆෝල්ඩර් එකක තිබුණේ නෑ කියලා ඕන තැනක දිවුරලා කියන්න මට පුළුවන්. ඒත් කවුරුත් මාව විස්වාස කරන්නෙ නෑ. හොඳ වෙලාවට මම අර ලියවිල්ලට කලින්ම අස්සන් කරලා තිබ්බේ.
එදා රෑ වෙලා වික්‍රම් ගෙදර ආවේ හොඳටම බීලා. හවස ආපු වෙලේ මාව ලාච්චුවක දාලා වහලා ගිය නිසා අතරමඟදි වුණ කිසි දෙයක් මම දන්නෑ.
ජෝන් ස්නෝගෙ කෝල් එක ආවෙ ඊටත් පස්සෙනේ. ඒ මිනිහා මුලින් බොරු වැල්වටාරම් අහ, අහ ඉදලා අන්තිමට වගේනෙ ලීක් වුණ ලින්ක් එක එව්වේ. එතකොට ඇයි ජෝන් ස්නෝ වික්‍රම්ට ඒ ලින්ක් එක එව්වේ? මගේ ඔළුව අවුල් වෙලා දැන්. ‘අන්තෝ ජටා-බහි ජටා’. හැබෑටම මේවා ගැටත් නෙවෙයි, මරු වැල්.
‘ඉබන්, කවුද යකෝ මගේ වීඩියෝ එකක් ලීක් කරපු පාහරයා? උඹලා ඔක්කොම එක්කහු වෙලා නේද ඕක කළේ? මම හිතන් හිටියේ උඹ හොඳ මිනිහෙක් කියලා. අන්තිමට උඹෙත් වැඩි වෙනසක් නෑ. උඹලා මගේ ජීවිතේ විනාස කළා. මං නිකන් ඉදියි කියලා හිතන්නෙපා. තොපි හැමෝගෙන්ම මම පළිගන්නවා.’
වික්‍රම් එක හුස්මට ඉබන්ට බැන්නා. ඊට පස්සේ කෝල් එක කට් කළා. ඉබන්ට එක වචනයක්වත් කියන්න ඉඩක් දුන්නෙ නෑ. එක අතකින් හොඳ වැඩේ. ඕකා තමයි හීන් නූලෙන් මේක අඹරන්න ඇත්තේ. මට වික්‍රම් ගැන දුක හිතුණා. ඒත් වික්‍රම් කරලා තියෙන්නෙත් හොඳ වැඩක්යෑ. මේ රත්තරං ටිකට ගෑනියෙකුයි, ළමයි තුන් දෙනෙකුයි ගෙදර ඉන්නකොට තව ගෑනු පස්සේ යනවට ඔහොම වෙලා මදි. මම ආයෙත් මගේ දිවුරුම් ප්‍රකාශය මතක් කර ගත්තා.
වික්‍රම් කාමරේට වැදිලා දොර වහ ගත්තා. සාක්කුවේ හිටපු මාව ඕෆ් කරලා දාලා ලෑන්ඩ් ෆෝන් එකේ කේබල් එකත් ගලවලා වීසි කළා. ඊට පස්සේ අල්මාරියේ රහස් ලාච්චුවක් අවුස්සලා ඇලුමිනියම් පාට පොඩි තුවක්කුවක් එළියට ගත්තා. ඒත් එක්කම තිබ්බ උණ්ඩ ටිකක් අතට අරන් පුරුදුකාරයෙක් වගේ ඒවා තුවක්කුවට පුරවන්න වුණා. වික්‍රම් ඒ අතරේ තනියෙම කියවන්න පටන් ගත්තා.
‘මම තොපි ඔක්කොටම වෙඩි තියනවා. බල්ලෝ…මාව විනාස කළා. අමොර්….උඹ තමයි සේරටම මුල.’
ඊට පස්සේ ආයෙත් ඇද උඩින් වාඩි වුණා. අත් දෙක කරුවක් වගේ ඔළුවට තියාගෙන ආයෙත් කල්පනා කරන්න වුණා.
‘අමොර්.. නෑ. ඔයා වැරැදි නෑ ඩාලිං. ඔයා මට ආදරෙයි. ඒක මම දන්නවා. මට සමාවෙන්න අමොර්’
වික්‍රම්, පොඩි ළමයෙක් වගේ ඉකි, ගගහා අඬනවා. ඒ අතරේ කවුදෝ මහ සද්දෙන් දොරට තඩි බානවා.
‘විකී….විකී….දොර අරින්න. මොකද මේ දොර ලොක් කරගෙන. ඔයාගෙ යාළුවො ඔක්කොම ඇයි මගේ ෆෝන් එකට කෝල් ගන්නේ? කෝ ඔයාගෙ ෆෝන් එක? විකී…කතා කරන්න. ඔයාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ?’
වික්‍රම් අසිහියෙන් වගේ දොර ළඟට කියා.
‘සුදූ, ඔයා එක කෝල් එකකටවත් ආන්සර් කරන්නෙපා. මගේ ෆෝන් එකේ බැටරි බැහැලා.’
‘දොර අරින්න විකී. මොකක්ද ඔයා මේ නටන නාඩගම. මේවා ළමයි දැනගත්තොත් මොකද වෙන්නෙ?’
සුදූ මේවා කියලා අදහස් කළේ මොනවද? එයා වීඩියෝ එක දැනටමත් බලලද? මාව හීන් හීතලකින් වෙවුලලා ගියා. නෑ. වෙන්න බෑ. එයා ඕවා දැනගත්තා නම් වික්‍රම්ව මෙච්චර හුරතල් කරන්නෑ. ඒත් ඉතිං එයා ඕක සදහටම නොදැක ඉන්නෙ නෑනෙ. කොයි වෙලේ හරි දකීවිනේ. මේ මිනිහා මෙහෙම අඬලා, දොඩලා, තුවක්කුවට උණ්ඩ ලෝඩ් කරනෙක නෙවෙයිනෙ දැන් කරන්න ඕනා. කවුරු හරි කෙනෙකුට කියලා ඔය වීඩියෝ එක අර ජරා වෙබ් සයිට් එකෙන් ඩිලීට් කරවන එකනේ. අනේ මන්දා!! මේ මිනිස්සු මහ ලොකු උගත්තු කිව්වට තැනට සුදුසු නුවණ නෑ.
නෑ, ඉතිං එහෙම එකක් තිබ්බා නම් ඔය වගේ වීඩියෝ ලීක් වෙන්නෙත් නෑනෙ. මම ඕවා ගැන හිතලා දුක් වෙන එකේ තේරුමක් නෑ. මට තියෙන්නෙ මැෂින් වර්ක් විතරයි.
‘සුදූ, දොර ලොක් වෙලා. මට මේ පැත්තෙන් අරින්න බෑ. ඔයා පහළට ගිහින් ආනන්ද අයියව එක්කගෙන එන්න’
හහ්…සුදූ ලණුව ගිල්ලා. සුදූ පහළට යන අතරේ වික්‍රම් මාවත් සාක්කුවේ දාගෙන ගැරේජ් එක පැත්තට දිව්වා. අනිත් අතේ තුවක්කුව. මේ මළ යකා කාට වෙඩි තියයිද? මාව ඒ වංගියේ නම් නොසෑහෙන්න බය වුණා. වික්‍රම් කාර් එකට නැගපු ගමන් කළේ තුවක්කුව කාපට් එකක් අස්සේ හංගන එක. ඊට පස්සේ මාව අරගෙන ජෝන් ස්නෝට කෝල් එකක් ගත්තා.
‘හෙලෝ…ස්නෝ…මේ මම වික්‍රම්. ඇත්ත කියපං ඉබන් නේද වීඩියෝ එක ලීක් කළේ? දන්නෑ කියන්නෙපා මිනිහෝ. හරියට තොරතුරක් කියපං. උඹ නොදැන මේ ටවුන් එකේ කිසි දෙයක් වෙනවද? එහෙනම් කොහොමද ඒක ලීක් වුණේ?’
ජෝන් ස්නෝ කෝල් එක කට් කළා. වික්‍රම් ආයේ ඒ නොම්මරයම ඩයල් කළා. ඒ පාර ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා. වික්‍රම් කාර් එක පාර මැද නවත්තලා ස්ටියරිංවීල් එකේ ඔළුව ගහගත්තා. ඊට පස්සේ අමොර්ට කෝල් එකක් ගත්තා. තුන් වෙනි පාර අමොර් නොවන හීන් කටහඬක් එහා පැත්තෙන් මතු වුණා.
‘අමොර් කෝ? මම වික්‍රම් කතා කරන්නේ. එයාගෙ ඔෆිස් එකේ යාළුවෙක්. නෑහ්!! මොනවා වෙළාද? මොන හොස්පිට්ල් එකේද? එයාට ආයෙ සිහිය එයිද? හා..හා…පස්සෙ කතා කරන්නම්.’
වික්‍රම් ආයෙත් ෆෝන් එක ඕෆ් කළා. අරහෙ සුදූ දිගින් දිගටම කෝල් කරනවා. මැසේජ් එවනවා. වීඩියෝ කෝල් ගන්නවා. ඊට පස්සේ වාහනේ හරවගෙන හෙමින් එලවන්න ගත්තා. ආයෙ බ්‍රේක් ගැහුවා. අනිත් පැත්තට හරවා ගත්තා. දැන් විදුලි වේගෙන් ඉබන්ලගෙ ගෙවල් පැත්තට යනවා. ආයෙමත් මාව ඕන් කළා. සුදූගෙ නොම්මරය බ්ලොක් කරලා ජෝන් ස්නෝට කතා කරන්න හැදුවා. තාම ෆෝන් එක ඕෆ්. ඊළඟට ඉබන්ට කෝල් කළා. ඒ ෆෝන් එකත් ඕෆ්. වික්‍රම්ට මරුවා ආවේස වුණා.
‘තොපි ඔක්කොම මම බාවනවා’
දත්මිටි කමින් වික්‍රම් වාහනේ එළවනවා. මීට කලින් මේ වගේ නැටුමක් මම දැකලා තිබ්බෙම නෑ. ඒ නිසාම වෙන දේවල් ඔක්කොම හොඳ සිහියෙන් බලාගන්න ඕනකමක් මට තිබ්බේ. හැබැයි වික්‍රම්ට උදව් කරන්න වුවමණාවක් කිසි වෙලාවක මට ඇති වුණේ නෑ. අපි නිකං මැෂින් විතරයිනෙ එයාලට.
ඉබන්ගෙ ගේ පහු කරන් ගිහින් කරාස් ගාලා වාහනේ නතර කරපු වික්‍රම් ගෙදර දොර ළඟට දිව්වා. ආයෙත් වාහනේට දුවන් ඇවිත් ජනේලෙන් ඇතුළට නැවිලා තුවක්කුව ගත්තා. මාව දාගත්තා සාක්කුවට. ගැහුවා දොරට පයින් එකක්. මොන විකාරද! ඒක හොඳ කොස් ලී දොරක්. හෙල්ලුණේවත් නෑ. වික්‍රම්ගෙ කකුලට හොඳ ගණන් ඇති. ඊට පස්සේ වික්‍රම් බෙල් එක උඩ නැගගෙන හිටියා. ඉබන් ඇරෙන්න අනිත් ඔක්කොම තම, තමන්ගෙ ගෙවල්වලින් එළියට ආවා. වික්‍රම් බෙල් එක අතෑරලා උඩ තට්ටුවට නඟින පඩිපෙළේ වාඩි වුණා.
‘කොයි වෙලේ හරි උඹ ගෙදර එයිනේ’
වික්‍රම් තමන්ටම මුමුණ ගත්තා.
එයි. එයි. අනේ මට වෙඩි තියපං කියාගෙන ඒවි. මට මේ විකාර දැන් එපා වෙලා. මේ මිනිහා ඉන්න වීඩියෝවලට ඒ මිනිහා මක් කරන්නද? අනික ඒ මිනිහගෙ කෙල්ල එක්කනෙ මේ මිනිහා ඉන්නේ. හරිනම් ඒ මිනිහනේ මේ මිනිහට වෙඩි තියන්න ඕනා. මම එහෙම හිතන ගමන් තිරය පත්තු කර ගත්තා. මැසේජ් තොග ගණනින් ඇවිත්. වික්‍රම් ඩේටා ඕෆ් කළා ඒ පාර. ‘කුම්බලා මාළු කෑවා නම් විඳවපං බළලෝ’ කියන්නෙ නිකංයෑ. ඕවා මොනවා ඕෆ් කළත් වෙච්ච දේ වුණානේ. අම්මපා මේ මිනිහට ඒක නොතේරෙන හැටි.
වික්‍රම්ට නින්ද යාගෙන ආවා. ඒ අතරේ ඉබන් හොරෙක් වගේ ගේට්ටුවෙන් පැන්නා. වික්‍රම් පඩිපෙළේ දිගා වෙලා ඉන්නවාවත්, ඊට ටිකක් එහායින් කාර් එකක් නවත්තලා තියෙනවවත් කළුවර නිසා පෙනුණේ නෑ. ඉබන් සෙල්ලක්කාර විදිහට සිංදුවක් මුමුණන්න ගත්තා.
‘දණක් මඩයේ එරි-එරී
එදා පැළ සිටවූ හැටී
තාම මතකයි’
කියද්දිම වික්‍රම් තුවක්කුව පත්තු කළා. ඩෝං!!

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ස්වාමීණී; භාග්‍යවතුන් වහන්ස,

89b3712740e58bc83702302ef10b6717

ස්වාමීණී; භාග්‍යවතුන් වහන්ස,
දන් දෙනු නොහැක
ඉපැයූ හෙයින් වියදම් පැන නැගුණ
සූසැට බිල් ද, අතමාරු ද, මඟුල් තුලා ද
දොර දොර ය
නොගියොතින්, නොගෙව්වොතින්
කුණා ය, බොරුකාරයා ය, පොලු තබන්නා ය
අපවාද ගං වතුර ය
ඒ ගිලෙනු නොහැකිය

මිතුරන් ද, සතුරන් ද දැන් නොහඳුනමි
නෑයන් ද, නොනෑයන් ද මුණ නොගැසෙමි
හුදෙකලා කුහරයක් කැණ
එතුළ සැඟව සිටිමි
සුඟක් අහරට ගමි
ලෙඩ ද, දුක් ද නොසලකමි
සිරුරට දුක් දෙමි

ස්වාමීණී; භාග්‍යවතුන් වහන්ස,
දන් නොදෙමි

රෑ සිහිනෙන් නිරය දකිමි
ක‍ටු ඉඹුලේ ද නඟිමි, බසිමි
එළැඹි සිහියෙන් මඟට බසිමි
බසයෙන්, බසයට වධ බන්ධන දකිමි
කාර්යාලයෙන්, කාර්යාලයට
සතර පෙර නිමිති දකිමි

ස්වාමීණී; භාග්‍යවතුන් වහන්ස,
දන් නොදෙමි
සිය පණ හැර යමි
වෙනත් භවයක ඔබ දකිමි

කාංචනා අමිලානි | ජූලි 16

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉලෙක්ට්‍රික් 18 | මකර කටේ වට මේස සාකච්ඡා

93fc047bb76d66c8dc8e94f907fdf9a8
ඉබන් මාව ගෙදර අරගෙන ඒවි කියලා මම හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නෑ. ඒත් එයාගෙ හදවතේ මං වෙනුවෙන් තෙතමනයක් තියෙනවයි කියලා මට දැනුණා. ගෙදර ආවට පස්සේ දැනුණේ හරි නැවුම් ගතියක්. ෆෝල්ඩර් ගාණක පිරිලා ඉතිරිලා තිබ්බ පින්තූර, වීඩියෝ නැතිව ලොකු බරක් හිතින් නිදහස් වුණා වගෙයි. කොටින්ම කියනවා නම් මම අලුතින් ඉපදිලා වගෙයි මට දැනුණේ.
ඒත් ෆෝන් එක රීසෙට් කළා කියලා ජීවිතේ අලුතින් පටන් ගන්න අමාරුයි කියලා මට තේරුණේ අමොර්ගෙන් ඉබන්ට මේල් එකක් ආවමයි. ඒකත් වික්‍රම්ගෙ ඊමේල් එඩ්‍රස් එකෙන්. ගැහෙන පපුවෙන් මං ඒක කියවන්න ගත්තා.
එතකොටම ඉබන් ආවා සිංදුවක් කියාගෙන.
‘එදා ඔන්චිල්ලේ නැඟී
ඉහළ යන විට පැදි පැදී
ගහේ බැදි රැහැනක් ලිහී
යයිද සැකයෙන් ගැහි හැහී’
ඉබන්ගෙ සිංදුව නැවතුණා මේල් එක කියවන්න පටන් ගත්තම.
‘බැල්ලී… එහෙනම් බලාගමු’
කියලා ඉබන් නාන කාමරේට රිංගුවා. එතකොට කවුද බැල්ලී? මම ඇවකාඩෝ 0.2. ඒක කිව්වෙ මට වෙන්න බෑ. අතීරණාත්මකව වයිබ්‍රේට් වෙද්දි වික්‍රම්ගෙන් තව මේල් එකක් ආවා.
‘මේ මොන මඟුලක්ද?’
මම නිවිසැනසිල්ලේ ඒකත් කියවන්න ගත්තා. ඒ පාර වික්‍රම්ගෙ පාපොච්ඡාරණයක්. මුන් ඔක්කොම එකයි. ඔක්කොම අමොර්ට බයයි. ඉබන් බාගෙට නාගෙන වගේ හදිස්සියෙන් කාමරේට ආවා. වික්‍රම්ගෙ මේල් එක කියෙව්වා. හීන් හිනාවක් ගියා. මාව පැත්තකින් තියලා ඇවකාඩෝ 0.3 වික්‍රම්ට කෝල් එකක් ගත්තා.
‘මචං, මම ඉබන්. උඹේ මේල් එක මේ දැන් කියෙව්වේ. උඹ කොහෙද ඉන්නේ. මේ දැන් මම එන්නද?’
එහා පැත්තෙන් කිව්වෙ මොනවද කියලා දැනගන්න තිබ්බෙ එකම ක්‍රමයයි. මම 0.3 ට ඇහැක් ගහලා එයාගෙ අවධානය මගේ පැත්තට හරව ගත්තා.
‘මේහ්….ස්..ස්..0.3…..ඔයාට මාව ඇහෙනවද? මොනවද වික්‍රම් කිව්වේ?’
0.3 ගස්සලා අහක බලා ගත්තා. මට මගේ ඇස් විස්වාස කරන්නත් බැරි වුණා.
‘හනේ අම්මපා මැස්සෙක් ගිය උඩ’
ඉබන් ආයෙත් මාව අතට ගත්තා. ටික්…ටික්..ගාලා නොම්මර ටිකක් ඔබල ජෝන් ස්නෝ කියලා කෙනෙක්ට කෝල් එකක් ගත්තා. හහ්….යකාගෙ නම්!! ජෝන් ස්නෝ!! මුං ඔක්කොටම එසේ-මෙසේ පිස්සුවක් නෙවෙයි තියෙන්නේ.
‘කොල්ලො, ඉක්මනට වරෙං අපේ පුරුදු තැනට. ඔව්!! ඔව්!! වැඩේ ගැස්සෙන්න කලින් වරෙං. හා…ඔව්. ඔව්. එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එකත් අරං වරෙං. මම වික්‍රම්ව දැන් හම්බ වෙනවා. ඌවත් කොහොම හරි එක්කගෙම එන්නම්. බය වෙන්නෙපා බං. මුකුත් වෙන්නෑ. උඹට මාව විස්වාස නැද්ද? අපි ඕවද බං කරලා තියෙන්නේ? මේවා මේ නිකං පොඩි වැඩනේ.
හරි. හරි. තිබ්බා’
ඉබන් මාවයි, 0.3 අත් දෙකට අරගෙන කලිසම් සාක්කු දෙකට දා ගත්තා. මම 0.3 දිහා බලන්නවත් ගියේ නෑ. උද්දච්ච ඌරා. ඉබන් ඌව දිව්‍යලෝකෙ අරන් යයි කියලා වෙන්න ඇති හිතන් ඉන්නේ.
ඉබන් මෝටර් සයිකලෙන් ගමන් යන එක තරම් එපා කරපු දෙයක් තවත් නැහැ. කලිසම් සාක්කුවේ හිර වෙලා, එහෙට මෙහෙට තෙරපෙන එක පුදුම වධයක්. ඒ මදිවට දාඩියෙන් මාව පෙගෙනවා. මීට වඩා අපි ගැන හිතන්න ඕනා කියලා මිනිස්සුන්ට හිතෙන්නෙ නැද්ද මන්දා. කොහොමත් ඉබන් වෙනුවෙන් අනවශ්‍ය කැපකිරීම් නොකරන්න මම තීරණය කරගෙන ඉවරයි. මගේ බුද්ධිය මෙහෙයවලා මගේ ජීවිතය පහසු කරගන්නවා මිසක් මිනිස්සු වෙනුවෙන් කැප වෙන්න හිතපු කාලෙ ඉවරයි.
ඉබන් බයිසිකලෙන් වෙට්ටු දදා පාරෙ යන අතරේ කෝල් එනවා දිගට හරහර. අනේ අම්මපා මේ මිනිස්සුන්ට පිළිවෙලකට පාරෙ යන්න බැරි හැටි. පුදුම හදිස්සියක්නෙ හැම එකාටම තියෙන්නේ. සාක්කුවෙන් ඔළුව එළියට දාලා එකෙක්, දෙන්නෙකුට බනින්න හිතුණත් ඒකෙ කිසි පලප්‍රයෝජනයක් නෑ කියලා මට තේරුණා. මම කියන ඒවා කාටවත් තේරෙන්නෙ නෑනෙ.
ලොකු මකරෙක් වහලෙ ගහලා ඉන්න තැනක ඉබන් මෝටර් බයිසිකලය නැවැත්තුවා. හෙල්මට් එක ගලවලා බයිසිකලේම එල්ලලා කොණ්ඩෙ අතින් හදමින් එයා රෙස්ටුරන්ට් එක ඇතුළට ගියා. ඒ පාර මාව සාක්කුවෙන් එළියට අරන් ආයෙ කෝල් එකක් ගත්තා.
‘මචාං… වික්‍රම්. රෙස්ටුරන්ට් එකටම වරෙං. මම ඔහේට එන්න ගියොත් තව පරක්කු වෙනවා.’
ඊළඟට ජෝන් ස්නෝට තව කෝල් එකක් ගත්තා.
‘මචං, මං ආවා’
මකර රෙස්ටුරන්ට් එකේ ඇතුළ කොළ පාටයි. මට නිකං වමනෙට වගේ ආවා ඒ කොළ පාට දැක්කම. ඒ මදිවට පාට, පාට බල්බ් වැල් පත්තු කරලා තැනින් තැන.
ඒක වට මේස සාකච්ඡාවක්. ඉබන් පුටුවක් අනිත් පැත්ත හරවලා අරන් වාඩි වුණා. හරියට නිකං චණ්ඩියෙක් වගේ. මාවයි, 0.3 මේසෙ උඩින් තිබ්බා. මේසෙ උඩ තව අය ගොඩක් උඩුබැල්ලෙන් නිදාගෙන උන්නා. ලිලී එක්ස්, මැන්ගෝ සික්ස් ප්ලස්, මෙරූන් මයිනස්, එක්ස්එක්ස් 6, මාමලේඩ් 144 වගේම ඇවකාඩෝ 0.5 ත් එතන හිටියා. කවුරුත් තම, තමන්ගෙ තිර නිවාගෙන නිදි වාගෙයි උන්නේ. මේ ගිනිකෙළි අස්සේ මුන්ට නිදාගෙන ඉන්නත් පුළුවන්නෙ හැබෑට.
‘මචං, දැන් වැඩේ සීරියස්. අපි හිතන තරම් ගෑනි මෝඩ නැහැ. හැම එකාගෙම ෆෝන්වල බැකප් ඒකි ළඟ තියෙනවා. උඹලා දැක්කනෙ ගෲප් එකට මම ෂෙයාර් කරපු ස්ක්‍රීන් ෂොට් එක?’
වට මේස සාකච්ඡාවෙ හිටිය හතර දෙනාම ඔළුව වැනුවා. මුලින්ම මිකී කතා කරන්න ගත්තා.
‘ඉබන්, උඹ දන්නවනෙ මගේ සිද්දිය. මම අමොර් එක්ක යාළු වෙලා හිටියෙ මාසයයිනෙ. මගේ ළඟ තියෙන්නෙ ෆොටෝ විතරයි.’
ඊළඟට කතා කළේ මෞර්යසිංහ. එයා නිකං සාන්තුවරයෙක් වගෙයි. කොණ්ඩෙ හිටන් බූ ගාලා.
‘හරි. මගේ ළඟ වීඩියෝ තියෙනවා. දැන් මොකක්ද උඹට කරන්න ඕනා?’
අනිත් දෙන්නා කතා කළේම නෑ. ඔළු වන, වන, සිගරට් බිබී උන්නා විතරයි. ඒ අතරේ වික්‍රම් දුවගෙන ආවා සර්කස් එකකින් පැන්න සිංහයෙක් වගේ.
‘සොරි මචං, මට පොඩ්ඩක් පරක්කු වුණා.’
ඉබන් වික්‍රම්ගෙ අත අල්ලලා හොලවලා අනිත් අයවත් අඳුන්නලා දුන්නා. මෞර්යසිංහ හායි කිව්වා. මිකී හිනා වුණා. ඩෙරික් ඔළුව වැනුවා. ටරික් මේසෙ උඩින් දුන්නක් වගේ ඇදිලා වික්‍රම්ට අතට අත දුන්නා.
ඉබන්, වික්‍රම්ට මෙතෙක් කතාව පැහැදිලි කරන්න වුණා. ඒ අතරේ සීතල බියර් බෝතල්, ජින් සහ ටොනික් වගේම රන්වන් පාටින් දිලිසෙන කජු පීරිසියක් මේසෙ උඩට ආවා. ඒත් එක්කම තවත් අවුළුපත් කීපයක්ම මේසෙ උඩ තැන්පත් වුණා.
ටරික් කජු අහුරක් අරගෙන කටේ දාගෙන හපන්න වුණා. ඩෙරික් රවාගත්ත ගමන් ටරික් දිහා බලාගෙන බියර් වීදුරුවක් පුරවා ගත්තා.
‘මොකෝ උඹ රවන්නෙ? කරලා තියෙන හරිය මදිද? දැන් අපි එපැයි උඹලගෙ පව් හෝදන්න.’
ඩෙරික් යමක් කියන්න කට අරිනකොටම ඉබන් මැද්දට පැන්නා.
‘මචං, අපි ඔක්කොම එකතු වෙලා අරකිට වැඩක් දෙන්න ඕනා. ඒකි අපිව බ්ලැක්මේල් කරන්න කලින් අපි ඒකිව බ්ලැක්මේල් කරන්න ඕනා. වික්‍රම්, මොකද මචං කියන්නෙ?’
වික්‍රම් ‘ඔව්. ඔව්’ කිව්වා මිසක් කරන දෙයක් කියන්න තරම් නිර්භීත වුණේ නෑ. ඉබන් ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.
‘මේකයි ප්ලෑන් එක. මෞර්යසිංහ කැමතිනේ වීඩියෝ එකක් දෙන්න. අපි ඒක ලීක් කරමු. මම දන්නවා අප්ලෝඩ් කරන්න ඕන සයිට් එක. ඒත් උඹලා ඔක්කොම මට උදව් කරන්න ඕනා. ඒ වගේම කෙළ බිංදුවක් බිම හෙළන්න බෑ මේ ගැන. තේරුණාද? උඹලා දන්නවනෙ අමොර්ගෙ තරම. ආයෙ විසුමක් වෙන්නෑ. හරිද?’
වික්‍රම් මූණෙ දාඩිය පිහදමින් බියර් වීදුරුවක් වක් කර ගත්තා. ඒ අතරේ මෞර්යසිංහ ගෙ වීඩියෝ එක කොපි කරගන්න එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එක ගේනවා කිව්ව ජෝන් ස්නෝව හොයන්න ආයෙමත් කෝල් කීපයක් ගත්තා.
‘කෝ ස්නෝ? එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එකත් අරන් එන්නම් කිව්වනේ?’
‘දන්නෑ බං. මඟ කිව්වා මම කතා කළාමත්.’
ඉබන් නොසන්සුන් වෙලා එහේ-මෙහේ ඇවිදින්න ගත්තා. ඒ පාර ස්නෝ ගෙ ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා.
‘එහෙනම් උඹ මගේ ෆෝන් එක අරන් පලයං.’
මෞර්යසිංහ කිසි ගාණක් නැතිව එයාගෙ මාමලේඩ් 144 ඉබන්ගෙ අතට දුන්නා.
‘හා. හෙට රෑට අප්ලෝඩ් කරමු. උඹේ මූණත් පොඩ්ඩක් බ්ලර් කරන්නත් ඕනනෙ.’
ඉබන් මාවයි, 0.3 සාක්කු දෙකට දා ගත්තා. ඊට පස්සේ මාමලේඩ් 144 ත් අරන් මම හිටපු සාක්කුවටම දැම්මා.
‘එකෙක්ට හුස්මක් කටක් ගන්න බැරි සාක්කුවෙ දෙන්නෙක් දාන්නෙ, ඔහෙට පිස්සුද හැබෑට?’
මාමලේඩ් 144 මට සොරි කිව්වා. මගේ කේන්තිය නිවුණා.
‘ඔයාට නෙවෙයි මාමලේඩ් මම බැන්නේ’
‘මම දන්නවා’
ඒ යකත් හරි මනමාලයෙක් පාටයි. මම තනියෙම හිතුවා. ඉබන් ගෙදර යන අතරතුර ඊමේල්, මැසේජ්, ටෙක්ස්ට් රාශියක් ආවා. මේ තදබද වෙලා ඉන්න අස්සෙ ඒවා බලන්න මට නිස්කාන්සුවක් තිබ්බෙ නෑ. මං ඔහේ තිරය නිවාගෙන උන්නා. පුරුදු විදිහට ඉබන් ගෙදර ගිය ඇසිල්ලෙන් ඇඳන් හිටපු ඇඳුම් එක එක ගලවමින් තැන් තැන්වලට වීසි කරන්න පටන් ගත්තා. ඒත් ඒ වෙනකොට ෆෝන් තුනම ඇද උඩින් තැන්පත් කරලා තිබ්බේ. මම නිකමට වගේ මැසේජ් කීපයක් බැලුවා. ඉබන්ගෙ යාළුවො හැමෝම වගේ එකම ලින්ක් එකක් එවලා තිබ්බා. නිකමට වගේ මම ලින්ක් එක ක්ලික් කළා.
ඊයා අනේ!! ඒකෙ තිබ්බ දේවල්. අනික වික්‍රම්. ඊළඟට අමොර්. මට කලන්තෙට වගේ ආවා. මට මතක මාමලේඩ් 144 මාව අල්ල ගන්නවා විතරයි.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com