ස්වයං ලිඛිත මරණ දැන්වීම්

delhi wala 1
'The delhi walla' නමින් දැක්වෙන බ්ලොගයකි. විවිධාකාර ලිපි සහ සේයාරූ අතර අමුතුම ආකාරයේ වාසගමක් සහිත 'ටැග්' එකක් දුටු හෙයින් එය ලුහුබඳින්නට සිතීමි. පළමුව ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ඔස්සේ මේ ලුහුබැඳීම ඇරැඹි අතර ඉනික්බිතිව 'දිල්ලි වාලා' බ්ලොගය ද ඊට අයත් විය.

මහත් ආකර්ශනයක් සහිත මේ 'ටැග'ය මගේ සිත පැහැර ගත්තේ එහි වූ අපූරු බව නිසා ය.

මරණය සැමරීම බොහෝ රටවල සිදු කරන මුත් තමන් විසින්ම තමන්ගේ මරණ දැන්වීම ලියනු දැක නැත්තෙමි. එහි විශේෂතා කීපයකි. පළමුව ඉතාම සංක්ෂිප්ත ය. ඒ මරණ දැන්වීමක් ලිවීමේ සම්ප්‍රදායික ක්‍රමය අනුගතවය. වචන 200කි. ලුහුඩු දැන්වීම් සේම මරණ දැන්වීමකට ද ඊටම අයිති ඉඩකි. වචන ප්‍රමාණයකි. පුවත්පතක නම් ඊටම අදාළ මිලකි. සේයාරුවක් සහිතවත්, රහිතවත් පළ කෙරෙන මේ මුද්‍රිත මරණ දැන්වීම්වල අන්තර්ගත ශෝකී තානය ඉක්මවා යන උත්කර්ෂයක් 'The delhi walla' බ්ලොග් අඩවියෙන් මට හමු විය.

delhi wala 3

යම් පුද්ගලයකු මිය ගිය පසුව ලියැවෙන මරණ දැන්වීම් බොහෝ විට ලියැවෙන්නේ පවුලේ ඥාතියකු හෝ සමීපතයකු අතිනි. එහෙත් එලෙස ලියැවෙන දැන්වීම මිය ගිය පුද්ගලයා කිසිසේත් අපේක්ෂා කළ නොහැකි වර්ගයේ එකක් වීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය. බොහෝ විට අනුමානයෙන් ලියැවෙන දෑ බොහෝය.

බ්ලොග් අඩවිය සපයන්නේ ඒ සියලු වැරැදි නිවැරදි කර ගැනීමේ ක්‍රමයකි. මරණය උත්කර්ෂවත් ලෙස සැලකීම මෙහි එක් අරමුණක් විය හැකිය.

මේ දක්වා 'The delhi walla' බ්ලොග් අඩවියේ විද්‍යුත් තැපෑලට ලැබී, පළ කර ඇති දැන්වීම් ප්‍රමාණය 177කි.

delhi wala 2

තමන්ගේම මරණ දැන්වීම කෙසේ විය යුතුදැයි තීරණය කර එය ලියා එවීමෙන් පසුව ඒ සමඟ එවන සේයාරූ කිහිපයක්ද මේ සමඟම පළ කෙරෙයි. මරණ දැන්වීම් සමඟ පළ කෙරෙන උඩුකය සේයාරුව වෙනුවට ඔවුන් ඔබ විසින් යවන්නට යෙදෙන ඕනෑම ආකාරයේ සේයාරුවක් ඒ සමඟ පළ කෙරෙයි. බහුතර සේයාරූ ජීවත්ව සිටින කාලයේ ඒ පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රීතිමත් ජීවිත මතක අවුස්සන සුළු වර්ගයේ ඒවා ය.

මේ එවැනි ස්වයං ලිඛිත මරණ දැන්වීමකි.

සිපේශ් මිත්තල්, ඩුබ්‍රි, ඇසෑම්

177 වැනි මරණ දැන්වීම

සටහන සහ ඡායාරූප යොමුව: ඩිපේශ් මිත්තල්

ඩිපේශ් මිත්තල් මිය ගොස් ඇත. ගීයක් ගයමින් මහාමාර්ගයේ ගමන් කරමින් සිටි ඔහුව වේගයෙන් පැමිණි මෝටර් රථයක ගැටී ඇත. මේ ශෝක වීමට නොව සැමරීමට සුදුසු සිදුවීමකි. ජීවත් වූ කාලය මුළුල්ලේම ගැටලු රාශියක් සහිතව ඔහු දිවි ගෙවූවෙකි. ජීවිතය මද උමතුවකින් ගෙවූවෙකි. ඇතුළු හදක් ඇත්තෙකි. කිසිවකුට තේරුම් ගත නොහැකි බොහෝ දේ නිතර කීවේය. ජීවිතයේ සත්‍ය සහ ආදරය අතර ඇති ඉඩ ගැනත් ඒ සියල්ල අතර තමාව සිර වී සිටින ආකාරය ගැනත් කතාබහ කළේය.
දැන් සියල්ල හොඳ අතට හැරී ඇත. දැන් ඔහු ජීවතුන් අතර නැත.
ඔහු මිය යන විට බීමතින් සිටි බවත්, දේශපාලනය, ආදරය සහ කවි ගැන කතාබහ කරමින් සිටි බවත් අවසන් මොහොතේ ඔහු සමඟ සිටි හිතවතුන් පැවසීය. ලෝකය යහපත් කළ හැකි බවට විශ්වාස කරන, ඒ ගැන කතා කරන මිනිසුන්ගෙන් ලෝකයට ලැබෙන දේ කුමක්ද? මෙවන් කාලයක ඔහු වැන්නවුන්ගෙන් ලෝකයට ප්‍රයෝජනයක් නොමැත. ඔහු මිය ගොසිනි. එපමණය.

hggfg
පිදුරු ගොඩක උඩුබැල්ලෙන් වැතිර සිටින සේයාරුවක් සහ කහ පාට මල් ගොමු අතර මද සිනා පාමින් සිටින සේයාරුවක් මේ සමඟ පළ කර තිබුණි.
176 වැනි මරණ දැන්වීම ලියා එවා තිබුණේ චාර්වී ෂර්මා විසිනි. කහ පැහැති මල් පිපිණු ගසක් පසුබිමේ තබාගෙන ගෙන තිබුණු පින්තූරයේ චාර්වී උන්නේ සිනාමුසුවය. ඒ උඩුකය සේයාරුවකි. දෙවැන්නේ භූමි දර්ශනයක් දෙස උඩුමහලක සිට බලා සිටින්නකි. හාත්පස සුන්දරත්වයත්, පි‍ටුපා සිටින ඇගේ රුවත් මරණ දැන්වීමක හැඟීම වෙනස් කරවන සුළු විය.

'ඈ පොත් රාශියක් අතැර දමා ගොස් තිබුණි. පැළෑටි රාශියක් සහ ලියුම් කිහිපයක් ද ඒ අතර විය. මේ සියල්ල නිත්‍ය බවේ ගීතිකා ගායනා කරමින් සිටියේය. '

මේ ඇගේ මරණ දැන්වීමේ එක් වාක්‍යයකි. ලාහෝරයේ වීදියක දුවමින් සිටියදී මිය ගියේ යැයි පැවසෙන ඇගේ මරණ දැන්වීම අලංකාරවත්ව ලිවීමට වග බලාගෙන තිබුණි.
අපර්ණා සිංහා ගේ මරණ දැන්වීම සටහන්ව තිබුණේ 175 වැන්න පැද්දෙන පු‍ටුවක සිටියදීය ඈ මියගොස් තිබෙන්නේ. ගුර්ගාවන් හි පිහිටි ඇගේ නිවසේ බැල්කනියේ තබා තිබුණු මේ පැද්දෙන පු‍ටුවේ සාමකාමීව වැටිර සිටි අපර්ණාගේ ශරීරය සිත්වමක් සිහි ගන්වන සුළු ය.

wwee
අපර්ණා සන්ජේ ගේ මරණ දැන්වීම 174 වැන්නයි. අරුන්දතී රෝයි ගේ The Ministry of Utmost Happiness නවකතාව කියවමින් සිටින සේයාරුවක් සහ මුහුණේ දකුණු පැත්ත පෙනෙන ආකාරයෙන් ලබාගෙන තිබුණු සේයාරුවක් ඈ යොමු කර තිබුණි.
සැබවින්ම මරණය සැමරිය හැකිද? ස්වයං ලිඛිත චරිතාපදාන ලියන්නා සේම ස්වයං ලිඛිත මරණ දැන්වීම් ලිවිය නොහැකිද? හැකි යැයි සිතෙන්නේ නම් mayankaustensoofi@gmail.com නම් ලිපිනයට වචන 200ක මරණ දැන්වීමක් යොමු කළ හැකිය. එසේත් නැත්නම් instagram.com/thedelhiwalla ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ගිණුමට අන්තර්ජාලය පීරා සොයා ගත හැකිය. thedelhiwalla.com එහි බ්ලොග් අඩවියයි.

කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ගඟක් ව ඔබ;

hnl1

පහසුය පැවතීම
ගඟකට වුව
පතිත වන තුරුම
ගසක්
කළඹා ගං දියට

පොරව ඔබ සතු නොවූව ද
කපා හෙළූ අය හඳුනන්නේ වුව ද
පිළිතුරක් නොතිබිය හැකිය
ගඟ පසුකර යන සියලු දෙන
මල් මිටි විසි නොකළා විය හැකිය

ගඟක් ව ඔබ;
ගල ගලා පැවතීමේ නියමය
මිහිරි මොහොතක අමතක නොකළ මැන

ගඟ නොදු‍ටුව
ඉතා කුඩා මල් ද; පොහොට්‍ටු ද;
තෘණ ගොමු ද; කෘමි ජනපද ද;
ඒ අසලම
පෙනී-නොපෙනී
දැවටෙමින්
සිටිනු ඇත

පැවතීම සහ නතර වීම
එකක් හෝ දෙකක් වීම
විස්මයකි

මේ ජීවිතය ද
එතරම් ම විස්මයකි

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

හිම මිදෙනකන්

mike-wilson-223609

හැම තප්පර දෙකකටම පාරක් ම ෆෝන් එක වයිබ්‍රේට් වෙන්න ගත්තා. පණිවුඩ එකක් පිටිපස්සෙ ඒකට ම අදාළ අනු පණිවුඩ 20-30ක් පෝලිමට හිටගෙන ඉන්නවා මට පෙනුණා. සමහර පණිවුඩවල තිබ්බ නො ඉවසිලිමත් ගතිය මට පෙනුණා. ඒවා තමන් දාගෙන ඉන්න සනීප සපත්තු පවා හොලවනවා මට පේන්න ගත්තා. නො ඉවසිල්ලෙන් නැවෙන-දිගෑරෙන කමිස අත් දිහාව මම බලාගෙන හිටියා. මේසයේ කෙළවරට තට්ටු කරන කප්පාදු නොකරපු නියපොතු සහිත රළු අතක් මට පෙනුණා. ගලවන-නැවත ඇස් දෙකේ දාගන්න තනි කළු කණ්ණාඩි රාමුවක් පවා මට පෙනුණා.
මම, දකුණු පැත්තේ උඩම තියෙන 'පවර්' බට්න් එක තෙරපගෙන හිටියා. බාගෙට කාපු ඇපල් ගෙඩියක ලකුණක් පෙන්නගෙන හිටපු ෆෝන් එක පහනක් නිවිලා යන ප්‍රවේසමෙන්ම තමන්ව නිවා ගත්තා.
සම්බන්ධයක් ඉවර නොකර, ඉවර කළේ එහෙමද කියලා ආයෙ පාරක් මම කල්පනා කරන්න ගත්තා. ෆෝන් එකට ආත්මයක් නැහැ. ශරීරයකුත් නැහැ. ඒක නිකං හැඟීම් එකතු කරගෙන ඉන්න හිතන යන්ත්‍රයක් වගෙයි. ඉතාම කුඩා, අජීවී වස්තුවක් ඇතුළේ අසීමාන්තික ජීවිතයක් හංගලා තියාගන්න තමන්ට පුළුවන් කියලා උදාරම් හැඟීමෙන් මගේ ෆෝන් එක හිටියේ. කිසි දවසක නොනිමන පහනක් වගේ දිවා-රෑ නොබලා දැල්වෙමිනුයි ඒක තිබුණේ.
ඒත් තෙල් ඉවර වුණාම පහන් පවා ඉබේ නිවෙනවා. තෙල්වලට වතුර කලවම් වුණාම පහන් නිවෙනවා. ඒ මොකුත්ම නැතිව මිනිස් අතකින් දැල්ල මිරිකලා දාලා නිවලා දාන්නත් පුළුවන්. ඇඟිලි තුඩුවලට ස්වල්ප ගිනි ගැනීමක් දැනීමෙන් ඒක කරන්න ඇහැකියි.

 

ඒත් මගේ ඇගිලි තුඩු අගට ගිනි ඇවිලුණේ නෑ කියලා අද උදේ වෙනකන් මම හිතාගෙන හිටියා. දැඩි විශ්වාසයකින් එකිනෙකා එක්ක හිනාවුණා.
මගේ ඇගිලි තුඩු විතරක් නෙවෙයි යටි අල්ල පවා පිළිස්සිලයි තිබුණේ. ඒත් කිසි වේදනාවක් නොදැනීම සහ ඒ පිළිස්සීම නොදැකීම හරි පුදුමයක් හැටියට මම ගණන් ගත්තා.
ඒ නිසාම දවස් කිහිපයකින් දකුණු පැත්තේ උඩින් තිබුණ 'පවර්' බොත්තමට දීර්ඝ තෙරපුම් සත්කාරයක් දෙන්න මම තීර්ණය කළා. බාගෙට කාපු ඇපල් ගෙඩියක් තිරය ඇතුළේ ගිලිලා, නිවි-නිවී දැල්වෙන්න උත්සාහයකයි හිටියේ. තිරය දැල්වුණා.
හරිනම් ෆෝන් එක දැනගන්න ඕනා ඒ සියලුම පණිවුඩ ටික තමන් කියවලා බලලා 'ඩිලීට්' බොත්තම තෙරපගන්න.
මම හිතන්නෙ ෆෝන් එක සහ මම අතර එහෙම 'පරචිත්ත විජානන ඥානයක්' තිබිලා නැහැ. ෆෝන් එක කියන්නෙ හිතක් පපුවක්, මොළයක් කිසි දෙයක් නැති බයිනරිවලින් කතා කරන රොබෝ කෙනෙක්.
ෆෝන් එක පුරාම අප්‍රමාණ පණිවුඩ විතරයි තිබුණේ. හැම ඇප් එකකම, ඊමේලයකම, කෙටි පණිවුඩ ලැබෙන ඉන්බොක්සයේ ඇතුළු සෑම තැනකම විවෘත නොකරපු පණිවුඩ උතුරා යමින් තිබුණා. මම ෆෝන් එක හොල්ලන්නවත් බය වුණා. 'පවර්' බට්න් එකෙන් වගේම 'වොලියුම්' බට්න්වලින් පවා හඳුනා නොගත්ත පණිවුඩ බිමට වැටේවි කියන අනියත බියකින් මාව සලිත වුණා.
ආයෙත් කමිස බොත්තම් කරකැවෙන, සාක්කුවලට අත් දමන-නැවත ගන්න, සපත්තු ලේස් ගැට ගහන, කමිස අත් නවන, දණහිසට තට්ටු කරන, සපත්තු කිරි-කිරි ගාණ සද්ද දස-දහස් ගාණින් මට ඇහෙන්න වුණා. පණිවුඩ එකක් තව එක්කෙනෙකුගේ උරහිසේ හැපෙන, අවලාද කියාගන්න, ඔත්තු බලන විදිහ මට පේන්න ගත්තා.
මේ පාර මගේ ඇගිලි තුඩු දිව්වේ ෆෝන් එකට ඇතුළු වෙන්න ලබා දෙන්න ඕන රහස් කේතයටයි. හැබැයි රහස් කේතය ඉලක්කම් 04ක් වුණාට ඒ ඉලක්කම් හතර ඇතුළේ අවුරුදු කීපයක සිදුවීම් අප්‍රමාණයක් තියෙන බව මට ආයෙමත් මතක් වුණා. එතකොට ගිනි ගන්න ඕන ඇගිලි තුඩු අධික සීතලකින් ගල් වෙන්න තීරණය කරලා. ෆෝන් එක එකම අයිස් ගොඩක් වුණා. ගල, ගලා ඉන්නකොට අයිස් බවට පත් වුණ දිය ඇල්ලක් වගේ වුණා. ඒ සීතලෙන් රහස් කේතය පවා වෙව්ලුම් කෑවා.
මම හිතුවේ ඒ සම්බන්ධයක් ඉවර වීමේ ගින්දර සහ සීතල කියලයි.

 

නමුත් ගින්දර සහ සීතල එක පාර ඇති වෙන්න බැහැ කියන තර්කය එක්ක මම පාවෙමින් ටික වෙලාවක් උන්නා.
ෆෝන් එක යම්කිසි මාර්ගඵලයක් ලැබුවා වගේ හදිසි, ඒත් දැඩි තීරණයකට ඇවිල්ලා තිබුණා. හැම පණිවුඩයක්ම, පින්තූරයක්ම, වීඩියෝවක්ම මකා දමමින් කෙටි කාලයක් ගත කළා. ඊට පස්සේ බාගෙට කාපු ඇපල් ගෙඩිය හිතුමතේම නිවිලා ගියා.
මම ආයෙත් දකුණු අත පැත්තෙ තියෙන 'පවර්' බොත්තම තෙරපන්න ඕනද? මම ෆෝන් එකෙන් ඇහුවා. හරියට ළඟම යාළුවෙකුගෙන් අහනවා වගේ. ෆෝන් එක හිතක්, පපුවක්, හදවතක්, මොළයක් මොකුත්ම නැතුව මේසය උඩ උඩුකුරුව හිටියා.
සමහර විට තාම ඉන්නවා ඇති.
ආයෙ ගිනි ගන්නකන්; සමහර විට ආයෙ හිම මිදෙනකන්.

 

කාංචනා අමිලානි
පෙබරවාරි 09|

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සාහිත්‍යයේ ජීවිත කැපුමේ ගාල්ලේ සමර පැහැය

 IMG_4124-1
මම රැජින වීදියෙන් මදක් ඉදිරියට ගොස් එතැන තාවර වෙමින් හුන් පොලිස් භටයන් පසුකර වම් නැම්මක් ගතිමි. සමර පාට බිත්තිවල සෙවණැලි ය. එකිනෙකා අත් අල්ලාගෙන සිටින අභිනය සහිත දිගැති ජනේල ය. උනුන් පිටුපා සිටුවා ඇති නිල් පාට පසුබිමේ පින්තාරු කළ සැවුල් රූපයකි. ඒ නිල් පැහැති ය. පාරේ වම් පාර්ශ්වයට අයිති කොඩි කණු මත ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ දිගු, උසැති බැනර ය. ඒවා පාරේ දකුණු පාර්ශ්වයට අයත් බැනර සමඟ මදක් බද නවා කෙටි කතාබහක ය.
"ඔහේලා මොකෝ ඔය හැටි අව්වේ? මේ අපි ඉන්නේ මද හෙවණැල්ලේ"
"අපිව හිටෙව්වේ වෙන ඈයෝ. ඒකයි අව්වේ"
ගාලු කොටුවේ සමර බිත්ති සහිත ආරුක්කුවෙන් 'හෝල් ඩි ගෝල්' වෙත එලැඹුණෙන් එතැන ඇති සැණකෙළියට මුසු වීමි. නිල් පැහැ ටී ෂර්ට් ඇඟලූ වොලන්ටියර්වරු ලීෆ්ලට් සහ උළෙල අවසරපත්වලින් සන්නද්ධව එහා-මෙහා ඇවිදිති. උදෑසන 8 වන විටත් 'හෝල් ඩි ගෝල්' අසල දෙස්-විදෙස් සාහිත්‍ය ලෝලීන් ය. 'The lit fest cafe' අසල බිම හෙළූ බීන් බෑග් රාශිය වාඩි වෙන්නට එන ඕනෑම කෙනෙක් තුරුලු කර ගන්නට හදිස්සියකිනි. 'ලිප්ටන්' ටී කාමරය ඊට මදක් එපිටිනි. තේ පැහෙමිනි. මෑතින් බබ්ල් ටී ආගාරයකි. පොත් හලකි. හෝල් ඩි ගෝල් ශාලාව ඉදිරිපිට ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ ටිකට් විකුණුම් කුටියත්, පොත් හලත් ය. අතරින් පතර මාධ්‍ය අවසරපත් සොයා එන්නෝ ය. එතරම් උදෑසන පොත් හලේ ඇලුණු කියවන්නෝ ය.
ෆෙයාර්වේ ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ තෙවැනි කාර්තුව මෙයයි. සාහිත්‍ය වෙනුවෙන් බරපතළ මැදිහත්වීම් අවම කාලයක විකල්ප සාහිත්‍ය උළෙලක් ලෙස එකතු වුණු හෙයින් මින් සමස්තයට ලැබෙන ආලෝකය අවම විය හැකිය. එහෙත් ලැබෙන ආලෝක කදම්භයේ පරිධිය විශාල හෙයින් නොසලකා හැරිය නොහැකි ය.
උදෑසන 9 ට හෝල් ඩි ගෝල් හි David Dabydeen විසින් තම දැක්ම සහ කලාව සහ සාහිත්‍ය පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමෙන් සියල්ල පටන් ගති. උදෑසන 10 ට පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ Bachi Karkaria ගේ සංවාදය අවලංගු කෙරුණි.
IMG_4092
ඉන් පසුව පැවතියේ කලින් මුදල් ගෙවා වෙන් කරවාගෙන සහභාගි විය යුතු වැඩමුළු කිහිපයකි. ඉවුම් පිහුම් පංතියකි. 'ෆ්ලෑෂ් ෆික්ෂන්' ගැන කදිම වැඩමුළුවකි. ලංකාවේ මුල් ඇති, කුඩා කල බිෂොප් කොලීජියෙන් උගත් Sallyanne Atkinson, 11 සිට 12 වන තෙක් ඇගේ 'No job for a women' නවකතාව පිළිබඳ සංවාදයකි. අශෝක් ෆෙරි විසින් මෙහෙයවූ මේ සංවාදයට අතුරු සිදුරු නැතිව පිරුණු සෙනඟකි. තමා බිෂොප් කොලීජියේ උගන්නා කාලයේ ලංකාවේ ජීවිතය පිළිබඳ රසාලිප්ත කතා සමඟ ඇරඹි සංවාදයේ මධ්‍යය ගැඹුරු ය. කාන්තාවක් ලිවීම තම ජීවිකාව කර ගත් පසු එළැඹන භීම සමය ඕනෑම ජාතිකයකුට පොදු බව පසුව පසක් කරගත හැකි විය.
ශන්කාරි චන්ද්‍රන් සහ නයෝමි මුනවීර මවුබිම හැරදා යාමේ ශෝකී තානය සමඟ යළිත් හෝල් ඩි ගෝල් සළිත කළේය. ශන්කාරි චන්ද්‍රන්ගේ 'Song of the sun god' මෙවර ෆෙයාර්වේ සම්මානයට නිර්දේශිත කෘතියකි. යුද්ධය නිසා ලංකාව අතැර ගොස් වෙනත් රටක ජීවත්වීමෙන් නොදැනීමෙන්ම ඔවුන් අත් කරගත් 'නොස්ටලජියානු' සාංකාව සිහින් මීදුමක් සේ අවට පැතිරෙනු මට දැනුණි. පන්කජ් මිශ්‍රා සමඟ 'welcome to the age of anger' පිළිබඳ සංවාදය වඩාත් උණුසුම් එකකි. වෙනත් රටවල් ආක්‍රමණය කිරීමේ නූතන යුද උපක්‍රම සහ ආර්ථික සිහින පිළිබඳ හේ කතාවේ ය. විශේෂයෙන්ම චීනය ලෝකයට කුමන බලපෑමක් කරනු ඇත්දැයි නොනවතින සංවාදයකි. ඉන්දියානු දේශපාලනය සහ ආසියාකරයේ රෙජීම පිළිබඳ ප්‍රශ්න කිරීම් ය. කෝපාග්නියෙන් පීඩිත යුගයක ජීවත් වීමේ බරපතළකම මනසින් ඉවත හෙළීමට නොදෙන ඒ සංවාදය සැබෑ උණුසුමකි.
IMG_E4102
හාත්පස කිචි-බිචියකි. 'The lit fest cafe' අසල බබ්ල් ටී බොමින්, රස කැවිලි කමින් ඉන්නෝ ය. ඒ අතර කෙළවරක පිහිටි කූඩාරමක කතුවරුන් සමරු සටහන් තබන්නට සූදානමකිනි. වටයක් කරකැවී 'ලිප්ටන් ටී රූම්' ඇතුළතට වැදුණොත් ප්‍රකට ගායකයන් සමඟ නැලැවිල්ලේ තේ බොන්නට හැකි ය. 'Fort bazaar and hotel and spa' වෙතට පිවිසියොත් 'ලිප්ටන් තේ සමඟ කවි' සන්ධ්‍යා කිහිපයක් අල්ලා ගත හැකි ය. වඩාත් සවස් වන තෙක් ‍රැදී සිටියහොත් Marie caroline senlis ගේ කළු-සුදු-රිදී ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය නැ‍රැඹීමට හැකි ය. එපමණක් නම් කමක් නැත; සවස 7.30ට හෝල් ඩි ගෝල් හි චිත්‍රපටයක් තිරගත වෙයි. මේ සියල්ලෙන් පසුවත් හුස්ම අල්ලාගෙන, කෙලින් සිටීමට හැකි නම් කතුවරයකු සමඟ රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයකට ටිකැට්‍ටුවක් ගෙන සහභාගී විය හැකි ය.
සියල්ලේ එකතුව වර්ණවත් පසුබිමක කළු-සුදු චිත්‍රයක් මෙන් පැහැදිලි ය. සාහිත්‍ය සඳහා ලාලසාවක් ඇති කිරීමටත්, එය බොහෝ සුව පහසු එකක් කිරීමටත් මහන්සි වීමේ ප්‍රතිඵල නොබෝ දිනකින් ම නෙළා ගත හැකි වනු ඇත.
ගාලු කො‍ටුව ඇතුළත ෆොටෝ ඇල්ලීම පිණිස ඇවිදීමෙන් 'ගෝල් ආර්ට් ට්‍රේල්' කිහිපයක් ම පසු කර යාමටත්, පළමුව ඒවා නොතකා යාමත් සිදු විය. දෙවැනුව ආපසු හැරී ඒ පෞරාණික ගොඩනැගිලි ඇතුළට වැදීමි. බිත්තිවල කැමැත්තෙන් එල්ලී සිටින චිත්‍ර සහ ඡායාරූප මෙන්ම පිත්තල, දැව භාණ්ඩ ද බොහෝ ය. ඒ අතර ගැලැවූ මකර තොරණක ආකෘතියකි. පිත්තල ගිර ය. සෙම්බු ය. මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකු බහාලිය හැකි තරමේ සුවිසාල පිත්තල කල්දේරම් ය. මොඩර්න් මොනාලීසා චිත්‍රයකි. චිත්‍රය පාමුලින් කැමරාවත් ගෙන ඇවිදින විට ඈ නොහික්මුණුකම් පාමින් කටාක්ෂ නිරීක්ෂණයක ය. තොල් සෙලවුමක ය. චිත්‍රවලට පණ ඒමෙන් සිදුවිය හැකි අනර්ථ බොහෝ ය. ලේන් බාන් වීදිය යැයි ලියූ නාම පුවරුවක් යට මෑතකදී වහලකින් ගලවා ගන්නා ලද පැ‍රැණි උළු ප්‍රවේසමකින් අඩුක් කිරීමකි. ඒ අසල උසාවියට ආ සේවාදායකින් ය. නීතිවේදීන් සොයා හිස ගිනිගෙන එහා-මෙහා දුව ඇවිදින බොහෝ දෙනා අතර මහලු වයසේ අය ප්‍රමාණාත්මකව වැඩි ය. මහලු මවක නීතිවේදී කාර්යාලයකට ඇතුළු වන දොර‍ටුවට අත තබාගෙන කල්පනාවක ය. ෆයිල් පිරුණු ඇතුළාන්තය ගූඪ ය. වරදකාරී බවකින් ඕනෑම අයකු කලබල කරවන සුළු ය. උසාවිය ඉදිරිපිට පෝලිම් ගැහුණු මිනිස් සිරුරු ය. උසාවියෙන් ඉදිරිපිට පාරේ කළුකබා ලාගෙන නීතිඥයන් උසාවිය දෙස බලාගෙන සිටින්නේ 'වැ‍රැදි' ගැන පාරේ ගමන් කරන අයට පවා තරව‍ටුවක් ඇති කරවන බැල්මකිනි.
IMG_E4714
සිකුරාදාවේ උදෑසන 10 ය හදිසියෙන්ම උදා වූයෙන් සියල්ල පසෙක තබා යළිත් 'හෝල් ඩි ගෝල්' වෙතට දිව්වෙමි. ශ්‍රබානි බාසු සහ සෙබස්තියන් ෆලූක්ස් ඉතිහාස කතාවක් සමඟ ඔට්‍ටු වීමට පටන් ගෙන ය. බාසු ගේ 'For king and another country'ඇතුළතින් වෙඩි හඬ සහ බර සපත්තු හඬ ඇසීම වැලැක්විය නොහැකි විය.
පර්සියානු කවි සහ සු‍ෆිවාදය ගැන බ්‍රීස් වෙනෙල් බාලදක්ෂ මධ්‍යස්ථාන ගොඩනැගිල්ලේ කතාබහක ය. ලයිට් හවුස් පාරේ නොම්මර 69 ඉවුම් පිහුම් සැසියකි. සුවඳ පතුරුවමින්, කීචි-බීචි හඬ නඟමින් 'එන්න, මේ සුවඳ උරා බොන්න....වාඩි වෙන්න, විලවුන් සුවඳ විහිඳුවන්න' යැයි කෙරෙන ආරාධනයකි. ප්‍රහසන නාටක ඇතුළත බරපතළ රංගන ගැන කතා කරන සැසියක් හෙවණ සහිත ප‍ටු පාරක පිහිටි ජෙට්වින්ග් ලයිට් හවුස් ඇතුළත ය.
මධ්‍යහනයට පෙර තල්පේ බලා යා යුතු ය. ‍ටුක් ‍ටුක්කරුවකු ගේ නයිට් රයිඩර් සැම්පලයේ රථ ධාවනයකින් 'Owl and the pussycat' හෝටලයට පිවිසීම හරිම නාට්‍යානුසාර ය. විප්‍රකාර නමකැයි සිතුවාට ඒ නමට ගැලැපෙන බොහෝ දේ මේ හෝටලය සතු ය. කාව්‍ය සඳහා පිදෙන එඩ්වර්ඩ් ලියර් ත්‍යාගය පිරිනැමෙන්නේ වයස 18-30ත් අතර තරුණ කවීන්ට ය. ප්‍රකට කවියකු වන එඩ්වර්ඩ් ලියර් වෙනුවෙන් මෙකී සම්මානය නම් කර තිබුණි. අවසන් වටය සඳහා කිවිඳියන් පස් දෙනෙකු තේරී පත් වී තිබුණු අතර ඔවුන් විසින් ම ඒ කවි කියවන්නට ද යෙදුණි.
IMG_E4923
ශානිකා රත්නායක විසින් රචිත The walrus and the elephant, අයේෂා රත්නායක විසින් රචිත The insatiable Ceylonese girl, සකුණි කුරේ විසින් රචිත The Sri Lankan Owl and the Pussycat, කදීජා සම්සුදීන් විසින් රචිත The Little Giant, ශාහිමා රාෂීඩ් විසින් රචිත A Little boy and his books අවසන් වටය සඳහා නිර්දේශ වී තිබුණි. මේ සියල්ල අතරින් කදීජා සම්සුදීන් විසින් රචිත The Little Giant වෙනුවෙන් කවි සඳහා පිදෙන එඩ්වර්ඩ් ලියර් සම්මානය හිමි විය. දෙවැනි ස්ථානය ෂාහිමා රාෂීඩ් ද තෙවැනි ස්ථානය සකුණි කුරේ විසින් ද දිනාගනු ලැබූහ.
උත්කර්ෂවත් ලෙස පැවතුණු මෙවර ෆෙයාර්වේ ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ හොඳම සිංහල නවකතාව ලෙස අනුරසිරි හෙට්ටිගේ විසින් විරචිත පණ්ඩක පුත්‍ර වස්තුව' ගෞරව බහුමාන සම්මානයට පාත්‍ර විය. එසේම හොඳම දෙමළ නවකතාව ලෙස තේනියම් විසින් රචිත 'ඊතනම්' කෘතියට හිමි විය. හොඳම ඉංග්‍රීසි නවකතාවට හිමි සම්මානය අමන්දා ජේ විසින් රචිත 'ද අදර් වන්' හිමි කර ගන්නා ලදී.
ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ සිංහල දිනය බල ගැන්වූයේ කවිය, නවකතාව, කෙටිකතාව සහ නවකතාව සිනමාවට නැඟීම පිළිබඳ ගැඹුරු සාකච්ඡාවකිනි. සිංහල කාව්‍යයේ දෛනික ජීවිතය පිළිබඳ ආවර්ජනා මැයෙන් තිබූ කවි සංවාදය සඳහා ලක්ශාන්ත අතුකෝරල සහ සුහර්ශිනී ධර්මරත්න සහභාගී වූහ.. එසේම අනුරසිරි හෙට්ටිගේ, නිශ්ශංක විජේමාන්න, උදය හපුගොඩ ආරච්චි, කීර්ති වැලිසරගේ සහ දීප්ති මංගලා රාජපක්ෂ ආදීන් නවකතා සංවාදයට සහභාගී වූහ. නවකතාවේ සිට චිත්‍රපටය දක්වා අනුවර්තන ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ සංවාදයට දිලීප අබේසේකර, අශෝක හඳගම, සමන් වික්‍රමාරච්චි සහ සුමිත්‍රා රාහුබද්ධ සහභාගී විය. සිංහල කෙටිකතාව: වර්තමානය කියවීම සඳහා වූ ආඛ්‍යාන කලාවක් මැයෙන් පැවැති සංවාදයට සහභාගි වූවෝ ආචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති, සුදර්ශන සමරවීර සහ කාංචනා ප්‍රියකාන්ත ය.
IMG_E4368
දෙවැනි වරට පැවැත්වුණු 'සිංහල දිනය' ගාලු සාහිත්‍ය ක්‍රියාවලියේ පැතිරුම දීර්ඝ කරන්නක් මෙන් විය. සියලු සංවාද සඳහා ඇතුළු වීම නොමිලේ හෙයින් සහභාගීත්වය ඉහළ ගොස් තිබුණි. අවට පැතිරුණු අධික දාහය නොතකමින් බාලදක්ෂ මධ්‍යස්ථානයට එක්-රොක් වුණු සාහිත්‍ය ලෝලීන් ගේ ගුමු-ගුමුව විශාල ශබ්දයක් තෙක් පැතිරෙන්නට ඇතැයි සිතමි.
එමෙන්ම ඊට සමගාමීව (උදෑසන 10 ට) ෆෙයාර්වේ පැවිලිනයේ Shrabani Basu සහ ගනනාථ ඔබේසේකරයන් සහභාගි වූ 'Uneasy lies the head that wears the crown'යන මැයෙන් කදිම සංවාදයකි. සෙනසුරාදාවේ පැවැති චාරුලතා අබේසේකර සහ Chhimi Tenduf-La යුගළ සංවාදය ද අතිශය රසවත් ය. ප්‍රකට Coco Chanel කෘතියේ කර්තෘ Justine Picardie සමඟ සංවාදය හවස 4.00 ය. ඒ හෙවණැති හෙරිටේජ් විලා හි ය. ඉරිදාව උදා වූයේ The No.1 ladies Detective series හි කතුවරයා වූ Alexander McCall Smith සමඟ ය. මුළු සැසිය පුරාම සියල්ලන් සිනා සයුරේ ගිල්වමින් බුල්ඩෝසරයක් එලවාගෙන ගමනක් ගිය ආකාරය කියූ මේ මහලු මිනිසා මගේ ලිවීමේ සංතුෂ්ටිය ඇවිලවී ය.
IMG_E4495
මිනිසුන් සහ ස්ථාන ගැන සොයමින්, ලුහුබඳිමින් යන හෙයින්ම දින හතරක් නතර වීමට වැඩ සැලැස්වූ ගාලු කො‍ටුව සුළුප‍ටු නැත. ගාලු කො‍ටු පවුරට නැඟ, ෆොටෝ අල්ලා, මුහුදු වෙරළට බැස, ෆොටෝ අල්ලා 'යන්නම්' කියා එන්නට තරම් පහසු නැත. ඒ සා කාන්දම්ගත බලයකින් හෙබි හෙයින් 'නවතින්න' යැයි කියමින් සියොළඟ වෙළෙන හෙයින් අතෑර දා ඒම පහසු නැත. ඉතින් මම දුවන්නට වීමි. කන්තෝරුවට විත් නතර වීමි.

 

සටහන සහ සේයාරූ
කාංචනා අමිලානි
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ආලෝකයේ පැතිරුම

IMG_3704

i.

ආලෝකයේ පැතිරුම
අඳුර තුළ ඇතැයි
විශ්වාස නොකරන හෙයින්
ඔබට

 

IMG_3703

ii.

පියාඹා යනු!යි කී පසුත්;
නැවත හැරී එන හෙයින්
ඔබට

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සුබ ගමන් IG•

alex-wigan-15485

පියාපත් බර වැඩිව
පියාසැරිය නතර කළ
මෘදු පියාපත් හිමි පක්ෂිය;
කියව;
අහස නොතරම්ද
පියාසැරියම ගිනියම්ද
යනු මිසක ඉනු කියා කිසිවකු
නතර නොකළෙහිද

දැවීමක ගිනි පුලිඟුවක
දිලිසි දිලිසී මතකය පවතීය
ඒත් ඒ අළුය; නියතිය ය
යළි පියාසර නොකිරීමය
එපමණය

සුබ ගමන් Indika

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

කුඩ හොරාගෙන් රිදී ගසට ආ ගමේ උපන්න සිංහල ළමයා

kanch 1
ගම්සභා හන්දියේ විසාල රවුලකි. ට්‍රැ‍ෆික් ලයිට් උඩ වැලක් එතෙන්නා මෙන් සුදට හැරුණු රවුල් ගොඩකි. එතන එකම ජරමරයකි. වාහන පපුව පුම්බාගෙන නලා නාද කරති. පයින් ගමන් කරන්නෝ පමණක් වදෙන්-පොරෙන් රවුල් ගස් බේරමින්-රිංගමින් මහත් වෙහෙස මහන්සියෙන් ඇවිදිනු පෙනෙයි. මම ද බසයෙන් බැස ගම්සභා හන්දියේ තිබු ඒ මහා දුවන රවුලෙන් බේරී ඩයස් පෙදෙස තෙක් දුවන්නට වීමි. රවුල් ගස් මාරාවේශයෙන් මෙන් සර්ප ලීලාවෙන් මා ලුහුබඳිනු පෙනෙයි. හෙවණ මල් වියන් යටින් ඩයස් පෙදෙසේ ප‍ටු පාර දිගේ ඇවිදින්න වූයෙන් මා ලුහුබැඳි රවුලට මා මඟහැරී ගියාක් මෙන් දැනුණි. රවුලකට ඒ සා ශක්තියක් ඇතැයි නොසිතූ මුත් දුවන රවුලකට ඇති බලය අසීමිත වූයෙන් මා උන්නේ තරමක බියෙනි.
'මොකෝ ළමයෝ බය වෙලා?’
‘ආං අරහෙ රවුලක් දුවනවා. මුළු ගම්සභා හන්දියම වැහිලා. වාහන පවා නැවතිලා. මගේ පස්සෙනුත් එලෙව්වා’
සිබිල් වෙත්තසිංහයෝ ඒ ගැන තැකීමක් නැතිවම තමන්ගේ පැද්දෙන පු‍ටුවේ හරිබරි ගැහී වාඩි වූයේ ඈ ඒ ගැන කලින් දන්නා නියාවක් පාමිනි. ඈ උන්නේ රාමු කළ චිත්‍ර සහිත අමුතු වටපිටාවකය. බැලූ බැලූ අත වූයේ හබරල කොළ ඉහලාගෙන යන වැඩිහිටියන්ගේ චිත්‍ර ය. කුඩ හොරා ගේ චිත්‍ර ය. අශ්වයන් පිට නැඟි යුද කරන සෙබළුන් දෙදෙනෙකුගේ චිත්‍රයකි. පිළිවෙළකට අහුරා තැබුණු සම්මාන ඵලක ය. ඒ සියල්ල මැද ඇගේ නවතම සිතුවම් සහිත 'පුදුම රිදී ගස' නමැති ජපානයේ මුද්‍රණය කළ කෘතිය ය.
ඈ යළිත් තමන්ගේ පැද්දෙන පු‍ටුවේ හරිබරි ගැසී වාඩි වූයේ කණ්ණාඩි දෙක ගලවා නැවත පිස දමමිනි. මගේ ප්‍රශ්න කෙටි අතර ඇගේ පිළිතුරු දීර්ඝය.
‘කොහොමද චිත්‍ර අඳින්න පටන් ගත්තේ?’
‘පොඩි කාලෙ කවදාවත් චිත්‍ර ඇන්දෙ නෑ. හැමෝම දන්නේ අර බිත්තියේ ලොකූ චිත්‍රයක් ඇන්ද කතාව. ඒක තමයි ඉස්සෙල්ලාම චිත්‍රයකට කියලා ඇන්දේ. මට අවුරුදු 05ක් විතර කාලේ අවුරුද්දක් දවසක තමයි මම ඕක කරලා තියෙන්නේ. අපි පොඩි කාලෙ ළමයින්ට කියලා චිත්‍ර ඇන්දෙව්වේ නෑ. ස්කෝලවල අපිට කියලා චිත්‍ර ඇන්දෙව්වෙත් නෑ. පොඩි කාලෙ ළමයින් අදින චිත්‍ර කවුරුත් ගණන් ගත්තෙත් නෑ. හැබැයි පොඩි ළමයෙක් විදිහට මගේ හිතේ ආසාවක් තියෙන්න ඇති චිත්‍ර අදින්න.
kanch 3
මං ගිංතොට ගමේ ස්කෝලෙටනේ ගියේ. මට සහජයෙන් හැකියාවක් තියෙන්න ඇති චිත්‍ර අදින්න. මිදුලෙ වැල්ලෙ කෝ‍ටුවකින් තමයි චිත්‍ර ඇන්දේ. කොළ පැන්සල් කවුරුත් දුන්නෙ නැහැනේ. ළමා චිත්‍රවලට ඒ කාලේ කාගෙවත් ඇල්මක් තිබ්බෙ නැහැ. මට අවුරුදු 05 විතර කාලේ අවුරුද්ද දාට කලින්දා අම්මා කුස්සියේ කැවුම් බඳිනවා. ඒ කාලේ ගෙදර බඩුමුට්ටු එළියට දාලා ගෙවල් හෝදලා කාරියනේ අවුරුද්දට ලෑස්ති වුණේ. බිත්ති පාටවලින් සායම් කරලා තිබ්බේ. මම අඟුරු කෑල්ලක් ගෙනැල්ලා බිත්තියේ මගේ උස තරමටම ලොකූ චිත්‍රයක් ඇන්දා. ඒ මම චිත්‍රයක් ඇන්දා පළවෙනි වතාව. ඉස්සර ස්කෝලෙදි තැඹිලි ගෙඩියකුයි, මල් ටිකකුයි මේසෙ උඩ තියලා බලාගෙන අදින්න කියලා කියනවා. ඒවා මම ඇන්දෙම නෑ. ළමයෙකු හැටියට සහජයෙන් මගේ ඔළුවෙ හැකියාවක් තියෙන්න ඇති. එහෙම අය බලාගෙන අඳින්නෙ නැහැ. මනසින් එන අදහස් තමයි චිත්‍ර හැටියට අඳින්නේ.
‘මොකක්ද ඒ ඇඳපු චිත්‍රය?’
‘අනේ කාටද මතක මොකක් ඇන්දද කියලා? අවුරුදු පහේ ළමයෙකුට කොහෙද ඕවා මතක තියෙන්නේ. ඒ ළමයගෙ හිතට එන මොකක් හරි අඳින්න ඇති.’
දැන් ඈ පැද්දෙන පු‍ටුවේ සිනාසෙමිනි.
‘ඊට පස්සේ ආයෙ කවදාවත් චිත්‍ර ඇන්දා කියලා මතක නැහැ. එකම දවසක් අවුරුද්ද දවසේ නෑ ගෙදරකට ගිහිල්ලා කෑමට ඉන්නකොට මට බඩගිනියි. ඒගොල්ලො කුස්සියේ ‍රැස්වෙලා කතා කර කර ඉන්නවා. මේසෙ උඩ තිබ්බා ගල් ලෑල්ලක්. මම ඕක අරගෙන ඇන්දා බඩ ඇතුළට ගිහිල්ලා ඉන්න ලොකූ කඳුළු ගෙඩි වක්කරන ළමයෙක්ව. හැඟීම්බර චිත්‍රයක්නෙ ඒක. බඩගිනි නිසා ඒක කියන්න ඇන්ද. ඕක දැකපු ඒ ගෙදර බාප්පා කෙනෙක් කෑ ගැහුවා මේ ළමයා බඩගින්නේ. මොනවහරි කන්න දෙන්න කියලා. ඒක හැඟීමක් කියන්න ඇන්ද චිත්‍රයක්. අද වෙනකන් මම අඳින්නෙ හැඟීම් ප්‍රකාශ කරන චිත්‍ර. නමුත් ඒ කාලෙ එහෙම දේවල්වලට ස්කෝලෙවත්, කොහේවත් අවස්ථාවක් නැහැනේ’
අවුරුදු අටක් වෙනකන් අපි හිටියේ ගිංතොට. ඊට පස්සේ පවුල පිටින් කොළඹ ආවා. ඇවිල්ලා අම්මා මාව දැම්මා හෝලි ෆැමිලි කොන්වන්ට් එකට. එහේ අපිට ඉගැන්නුවේ සිංහල මිනිස්සු නෙවෙයි, පිටරට සුදු අයනේ. මේ රටේ දේවල් නෙවෙයි අපිට ඉගැන්නුවේ. සාහිත්‍ය, කලාව ඔක්කෝම පිටරට දේවල් අපි ඉගෙන ගත්තේ. ඒකත් හොඳට ගියා. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය ගැන මට විසාල දැනුමක් ලැබුණා. එතනදිත් කාලෙ හැටියට ද්‍රව්‍ය බලා ඇඳීම තමයි දුන්නේ. මොනව හරි තියලා ඒක අඳින්න දෙනවා. කවදාවත් මම ඒවා ඇන්දෙ නැහැ. ඒ වෙනුවට මම ගුරුවරුන්ගේ මූණු අඳින්න ගත්තා. ඔන්න එතකොට තමයි ඒගොල්ලො දැනගත්තේ මම මෙහෙම අඳින්න ආසයි කියලා. හැබැයි ඒක දියුණු වුණේ නැහැ එතනින්.
kanch 4
ගෙදරදි කළු-සුදු පෑනෙන් මම ගමේ පරිසරය, අත්තම්මාව එහෙම ඇඳලා තියන කොට තාත්තා ඒ චිත්‍ර අරගෙන ගිහිල්ලා කලාභවනේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයකට තියලා තියෙනවා. එතකොට මට අවුරුදු 13ක් විතර වෙනවා. ඕක දැකලා රෝයල් ප්‍රයිමරියේ හෙඩ් මාස්ටර් සුගතපාල මහත්මයා අපේ ගෙදර ඇවිල්ලා කිව්වා බොහොම අපූරුයි මේ ළමයගේ රේඛා චිත්‍ර. එයා සම්පාදනය කරන පොතකට චිත්‍ර අන්දවා ගන්න සතු‍ටුයි කියලා. අම්මා හිතුවා මෙහෙම චිත්‍ර අඳින එක මහ බාල වැඩක් කියලා. මාව කොළඹ ගෙනාවෙත් උගන්නලා ලොකු තැනකට යවන්නනේ.
වැඩිහිටියන්ගේ ආකල්ප තිබ්බෙ එහෙමනේ. ඒ නිසා චිත්‍ර අඳින එකට කැමති වුණේ නෑ. ඒත් මේ ඉල්ලීම දිගටම කරනකොට එකම පොතක චිත්‍ර අන්දන්න කැමැත්ත දුන්නා. මීට පස්සේ නම් මම ඔය වැඩේට ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ. ළමයව හිඟන්නෙක් කරන්න කැමති නෑ කියලා අම්මා කිව්වා. මොන ජීවිතයක්ද ඔය චිත්‍ර කලාව කියලයි අපේ අම්මා ඇහුවේ. නව මඟ පස්වැනි ශ්‍රේණියේ කියැවීම් පොත තමයි ඒ මම චිත්‍ර ඇන්ද, පස්සෙ කාලෙක ගොඩාක් ජනප්‍රිය වෙච්ච පොත. ඒ පළවෙනි වතාව ලංකාවෙ පාට පොතක් කළ. ලෝක සාහිත්‍ය ඔක්කොම අඩංගු කරපු පොතක් ඒක. ස්කෝලෙ පාවිච්චියටයි ඒක සම්පාදනය කළේ.
එතකොට ඒ කාලේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා සිළුමිණ පත්තරේ කතෘ. එතුමා පත්තරේට ලිපියක් ලිව්වා මේ ළමයගෙ චිත්‍ර බොහොම අගෙයි, මේවා දියුණු කරන්න ඕනා, මෙයාට හොඳ අනාගතයක් තියෙනවා කියලා. මේක කියෙව්වට පස්සේ අපේ අම්මාට මම චිත්‍ර අඳින එක ගැන පොඩි පැහැදීමක් ඇති වුණා.’
ඈ කතාව නවතා තේ කෝප්පය නිවෙන්නට හැරියාය. මම ඒ ඉඩෙන් කුඩා ජනේලයෙන් අවට නැ‍රැඹීමි. ගම්සභා හන්දිය දෙවනත් කළ, ඩයස් පෙදෙස වන තෙක් මා ලුහුබැඳි දුවන රවුල කොහිදැයි මද සැකයෙන් විපරම් කළෙමි. කිසි හාහූවක් නැත. රවුලක් දුවනවා තබා පාරේ වාහනයක්වත් යනවා නොපෙනේ. එකත් එකටම විසාල කන්ටේනර් රථයක් පැමිණ දුව දුවා හුන් රවුල වදෙන්-පොරෙන් පටවාගෙන යන්නට ඇත.
IMG_E1494
යළිත් පැද්දෙන පු‍ටුවේ කිරි-කිරිය ඇසුණෙන් මම කවුළුවෙන් දෑස ගලවා ගතිමි. ‘ඒ කාලෙ ජූනියර් සෙටිපිකෙට් කියන්නේ මේ කාලෙ ඕ ලෙවල් වගේනේ. ඒක පාස් වෙච්ච ගමන් සුගතපාල නෝනයි, මහත්තයයි මාව එක්කගෙන ගියා ලංකාදීප පත්තරේට මුද්‍රණය කරනවා බලන්න. එතකොට පත්තරේ පටන් අරන් මාස 06යි. පත්තරේ නිෂ්පාදනය කරනවා මුල ඉදන් අගටම බලන්න මට හරි ආසාවක් තිබ්බා. ඊට පස්සේ මට ආසාවක් ආවා පත්තරේක වැඩ කරන්න. මම කිව්වා ‘අනේ මහත්මයා මාවත් බන්දන්නකෝ පත්තරේට’ කියලා. එතකොට මට වයස 18යි. අම්මා කිව්වා ඕකට නම් ඉඩ දෙන්න බැහැ, මොන රස්සාවල්ද ඔය පත්තරවල කියලා. මහා ගෝසාවක් ඇති කළා. 1948 මට යන්තම් 19 ලැබුවා විතරයි, මං ලංකාදීප පත්තරේට බැඳුණා. එතකොට කර්තෘ ඩී.බී.ධනපාල මහත්මයා. එතුමා මට කිව්වා ගමේ දේවල් අඳින්න කියලා. කො‍ටු හතරක පින්තූර ඇඳලා ආත්තම්මා මට කියලා දුන්නු ජන කවි ලිව්වා. සෙනසුරාදා දවස්වලට මේක පළ වුණේ. ඒ කාලෙ නගරබද මිනිස්සු ජනකවි කියන්නෙ මොනවද කියලා දැනගෙන හිටියේ නෑ. මම තමයි ඉස්සෙල්ලම පත්තරේකට බැඳුණු කාන්තාව. සුනිල් ශාන්ත, චන්ද්‍රරත්න මානවසිංහ වගේ අය එතනට එනවා. ඒ අය මම අඳිනවා බලන් ඉදලා කියනවා 'මෙතනින් යන්නෙපා, ඔයා තමයි ඉස්සෙල්ලාම පත්තරේකට බැඳුණු ගෑනු කෙනා' කියලා. උඩ තට්ටුවේ තියෙන්නෙ 'ටයිම්ස්' එක. මම ඔතනටත් ගිහිල්ලා ඒ පත්තරේ කාන්තා පි‍ටුව කරපු සීතා ජයවර්ධන කියලා නෝනාට කතා කරලා චිත්‍ර අඳින්න අවස්ථාව ඉල්ලා ගත්තා. එතන කර්තෘ සුදු මහත්තයෙක් වික්ටර් ලුවිස් කියලා. එයා මාව එහෙටත් බාර ගත්තා, චිත්‍ර අඳින්නත් ඉඩ දුන්නා.
ඔය අතරෙ තමයි ජනතා පත්තරේ පටන් ගත්තේ. අදුනන කෙනෙක් මාව එතනට දැම්මා. ලේක්හවුස් එකෙන් මට හරියට සැලකුම් ලැබුණා. මුලු පි‍ටුවක්ම මට දුන්නා චිත්‍ර අඳින්න. ලේක්හවුස් එකේ දෙමළ පත්තරේ ඇරෙන්න ඔක්කෝම පත්තරවලට මම චිත්‍ර ඇන්දා. ඇත්තෙන්ම මම වැ‍ටුපක් බලාගෙන වැඩ කළේ නෑ. වැ‍ටුප විදිහට ලැබුණේ රුපියල් 18යි. ඔය 18 ගිහිල්ලා අපේ අම්මට දුන්නම කිව්වා, 'මොන කෙහෙල්මලක්ද? මෙච්චර වියදම් කරගෙන, ගෙවල් දොරවල් වහලා ආවේ මේ 18 ගන්නද? මීට වඩා විසාල අනාගතයක් ඔයාගෙන් බලාපොරොත්තු වුණා. දැන් ඉතිං කරන්න දෙයක් නෑ. වළේ වැටිලා ඉවරයි' කියලා. ඔය 18 අම්මා ගත්තෙම නෑ. මම ඒ රුපියල් 18 න් පල්ලෙහා තට්ටුවේ තිබ්බ පොත් සාප්පුවෙන් හැම මාසෙකම පොත් ගත්තා. හොඳ දැනුමක් මට ලැබුණා.ඒක හොඳට වුණේ. අම්මා සල්ලි ගත්තා නම් මට පොත් කියවෙන්නෙ නෑනේ. රීඩර්ස් ඩයිජස්ට්, ලයිෆ්, ටයිම් වගේ සඟරා, පත්තර නොසෑහෙන්න කියෙව්වා. යුනිවර්සිටි එකට ගියාට වැඩිය දැනුමක් මං ඒ පත-පොතින් ලබා ගත්තා.’
IMG_1497
මේ අතීත කතන්දර කියන විට ඇගේ දෑසේ දිලිසීම මට සැඟවිය හැකි නොවේ. ඒ කටහඬේ ඇත්තේ මහත් ප්‍රබෝධයකි. ‘ලේක්හවුස් එකේ ඉන්නකොට තමයි වෙත්තසිංහ කියන උප කර්තෘ මහත්තයා මට කතා කරලා ‘කතාවක් ලියන්නකෝ ළමයෝ’ කිව්වා. මං කිව්වා මම දන්නෑ කතා ලියන්න කියලා. ඔය කවි ඒවා මේවා ඇතුළෙන් කතාවකුත් හදාගන්නකෝ කියලා කිව්වා. හැබැයි ඒ වෙනකොට මගේ හිතේ කතාවක් තිබුණා. මම පුංචි කාලෙ පඩිය උඩ වාඩි වෙලා ඉන්නකොට දැක්කෙ හබරල කොළ ඉහළගෙන වැස්සේ යන මිනිස්සුන්ව. ඒක පින්තූරයක් විදිහට මගේ හිතේ තිබ්බා. ඒ කාලෙ අපේ ගමේ කුඩ තිබුණේ නෑ. මං හරි ආසයි ඔය දර්ශනේ බලන්න. අපේ ගම්වල හරියට වඳුරෝ. පළතුරු ගස් එහෙම තිබ්බනේ. ඔය සිද්දි දෙක එකතු කරලා තමයි 'කුඩ හොරා' කතාව 1952 දී ජනතා පත්තරේට ලිව්වේ. ඕක දැකපු සුගතපාල මහත්මයා මට කිව්වා පොතකට චිත්‍ර එක්ක ඕකම ඇඳලා දෙන්නයි කියලා. නවමඟ අතිරේක කියවීම් පොත කියලා පොත් පෙළක් සුගතපාල මහත්තයා මුද්‍රණය කළා. ඒකෙ ඉස්සෙල්ලාම පොත හැටියට නිකුත් කළේ කුඩ හොරා පොත. ඒ තමයි ලංකාවේ ළමා පොතකට පින්තූර වැඩිපුරම පාවිච්චි කරපු මුල්ම වතාව. මේ පොත රට පුරා ජනප්‍රිය වුණා. කළු-සුදුවෙන් මුල් පොත මුද්‍රණය කළේ.
මම ලේක්හවුස් එකේ අවුරුදු 30ක් හිටියා. ජනසතු කරනකන්ම හිටියා. මට කෙනෙක් කිව්වා ජපානෙ ළමා පොත් චිත්‍ර තරඟයක් තියෙනවයි කියලා. මම ඒකට කුඩ හොරා ව යැව්වා වර්ණ ගන්වලා. කුඩ හොරා එක්ක පින්තූර අටක් යැව්වා. ඒකට මට තුන්වෙනි තෑන හම්බ වුණා. ඒක ලොකු අවස්ථාවක් වුණා. එහේ ප්‍රකාශන ආයතනයකින් කියලා එව්වා අපි මේක පොතක් හැටියට ජපානෙ මුද්‍රණය කරන්න කැමතියි කියලා. මම අවසරය දුන්නා. 1986 ඔවුන් ඒක මුද්‍රණය කළා. මේකට එහේ ප්‍රකාශනය කරපු හොඳම ළමා පොතට දෙන තෑග්ගත් මට ලැබුණා. මේක මට ලොකු දෙයක් වුණා. කොහොම හරි කුඩ හොරාට දැන් වයස 61යි.’
IMG_1570
ඈ මහ හඬින් සිනාසෙන්නීය. ඒ සිනාවේ ඇත්තේ තවම ඇගේ ඇතුළත ජීවත් වන ළමයාගේ දඟකාරකම විය යුතුය.
‘ඕන කෙනෙක් මගේ ගැන කියනකොට කුඩ හොරාව තමයි මුලින්ම මතක් කරන්නේ. ඊට පස්සේ දුවන ‍රැවුල.
ඊට පස්සේ වජිරාරමයේ නාරද හාමුදුරුවෝ මට එන්න කියලා කිව්වා මගේ චිත්‍ර බොහොම හොඳයි, හාමුදුරුවෝ ලියලා තියෙනවා සඳහම් මඟ කියලා ළමයින්ට පොත් දෙකක්. ඒ පොත් දෙකට චිත්‍ර අඳින්න කිව්වා. මම බොහෝම කැමැත්තෙන් චිත්‍ර ඇන්දා. ඒක හාමුදුරුවන්ට මම පූජා කළා. සතයක්වත් ගත්තෙ නැහැ. ඊට පස්සේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා අපේ ගමට අලුත් චිත්‍ර ඇඳලා දෙන්න කිව්වා. ඔය විදිහට ප්‍රභූවරුන් හරියට මට කියලා පොත්වලට චිත්‍ර අන්ද ගත්තා. මං ඒ කාලෙ කාගෙන්වත් සල්ලි ගත්තෙ නැහැ. අනේ මට සල්ලි එපා කියනවා. සල්ලි ගන්න එක ලැජ්ජාවක්. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයට අපේ ගමේ චිත්‍ර ඇඳලා දුන්නහම 'කීයක් ඕනද ළමයෝ' කියලා ඇහුවා. 'කීයක්වත් එපා මහත්මයා, මට මේක ඇන්ද එකම ලොකු ගෞරවයක්' කියලා කිව්වම 'එහෙම කියන්න එපා.' කියලා උත්තර දුන්නා. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා කිරිමණ්ඩල මාවතේ ඉන්න කාලෙ එයාගෙ පුස්තකාලෙන් ඕන පොතක් ‍තෝර ගන්න කිව්වා. මම පොත් දෙකක් ‍තෝර ගත්තම ඒක අස්සන් කරලා දුන්නා. ඒ පොත් දෙක තාම තියෙනවා. ඕක තමයි ඉතිං මගේ ජීවිත කතාව.’
IMG_1604
ඈ යළිත් මහ හඬින් හිනැහෙයි. මුළුතැන්ගෙයින් ඉමිහිරි සුවඳ හමා එයි. මම තවම දුවන ‍රැවුල ගැන බයෙනි. ගම්සභා හන්දියේ කැ‍රැකි, කැ‍රැකි මා ලුහුබැන්ද ‍රැවුල කොයිවෙලේ හෝ උඩුමහලේ ජනේලයෙන් ඇතුළුව මා වෙළා ගැනී යැයි බියෙන් ඉදහිට ජනේලයෙන් පහළ බැලුවෙමි. එහෙත් ‍රැවුලට වූ දෙයක් නැත.
මම ඇගේ නවතම චිත්‍ර ඇතුළත් 'පුදුම රිදී ගස' සහ 'සිද්ධාර්ථ කුමාරයාගේ කතාව' සිහිපත්ව ඒ ගැන විමසීමි. ඕ ගෙතුළට ගොස් ‍රැගෙන ආවේ පුදුම රිදී ගසේ ජපන් භාෂාවෙන් මුද්‍රණය කළ පිටපතකි. රිදී ගස ඈ කුඩා කළ අම්මා කියූ කතාවකි.
‘ජපානෙ දැන් ඉතින් මගේ පොත් 08ක් විතර කරලා තියෙනවා. 'පුදුම රිදී ගහ'ත් බොහෝම ලස්සනට ඒ අය මුද්‍රණය කරලා තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් එහෙට පොත්වලට එහෙට යවන පින්තූර ආයෙ එවන්නෙ නැහැ. ඒ ගොල්ලො කෞතුකාගාරෙක චිත්‍ර තියාගන්නවා. මම අඳින්නෙ විශේෂ ආරකින් කියලා ඒ අය පිළි අරගෙන තියෙන නිසයි එහෙම කරන්නේ.’
තම අතීත කතාවේ තවත් දෑ මට කියන්නේ ඈ නිවිසැනසිල්ලේ ය.
‘මම ළමා බයිබලේ ඇන්දා. දැන් මම කොච්චර ලෝක ප්‍රසිද්ධ වුණත් මම නැහැ ඕක හිතට ගන්නේ. මම හරි ප්‍රසිද්ධ චිත්‍ර ශිල්පිණියක් කිව්වම තාමත් හිතට මොකක්ද වගේ. මං තාම ගමේ උපන්න සිංහල ළමයෙක්. ඒ ළමයා මගේ හිතින් ගිහිල්ලා නැහැ. ඒ ළමයා තමයි මගේ මනසේ ජීවත් වෙන්නේ. ඔය චිත්‍ර අඳින්නෙත් ඒ ළමයා තමයි. මට ඉස්සර ගම දාලා එනකොට බොහෝම දුකක් ඇති වුණා. අත්තම්මා දාලා එන්න තමයි වැඩිපුරම දුක හිතුණේ. මම ගමට තාම ආදරෙයි. කියලා කිසිම වෙලාවක මම හිතන්නෙ නැහැ මම හරි ලොක්කෙක් ය කියලා.’
ළමයින්ගේ ලෝකය සේම වැඩිහිටියන්ගේ ලෝකයද පාට කළ ඇගේ චිත්‍ර කිසි විට අපේ මනසින් ඈත්ව නොයන බවට තවත් සහතික නුවමණාය. සිතුවමක ජීවත් වීමට ඈ කියා දෙන්නේ වෙනත් ආකාරයකටය. එනිසාම අප 'කුඩ හොරා' සමඟ මනසින් දුර ගමන් යන්නෙමු. දුවන ‍රැවුල විත් සර්පයකු මෙන් අප වෙළා ගනී යැයි බියපත්වය. සූත්තර පුංචා සිහිපත්ව හදිසි සිනා වඟුරවමිනි. ඒ සිනාවේ චිරාත් කාලයක් අපව ගිල්වීමට ඈට වාසනාව සහ දීර්ඝායුෂ ලැබිය යුතුමය.

 

සටහන සහ සේයාරූ : කාංචනා අමිලානි
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ළමයින්ට හීනවල ජීවත් වෙන්න දෙන්න ඕනැ | දේවිකා වඩිගමංගාව

දේවිකා වඩිමංගාව ප්‍රකට මාධ්‍යවේදිනියකි. වසර විස්සකට අධික කාලයක් ළමා පුවත්පත්වල සේවය කළ ඇය, දැන් වෙසෙන්නේ ජර්මනියේ ය. හැම්බර්ග් සහ දාම්ස්ටඩ් නගරයන් හි ජර්මන් භාෂා අධ්‍යයන ආයතනයෙන් ක්‍රමාණුකූලව ජර්මන් බස හැදෑරූ ඈ, ජර්මන් බසින් සිංහලට පරිවර්තනය කළ පළමු ළමා කෘතිය 'මමයි මගේ අක්කා ක්ලාරායි' නමින් පසුගියදා නිකුත් විය. මේ සටහන ඒ නිමිත්තෙනි.
di
මම නාන බාල්දියේ බැහැලා සබන් බුබුළු පුම්බමින් උන්නේ. ඒ හැම සබන් බුබුළකටම වෙනස් හැඩයක් තිබ්බා. සමහර ඒවා හරි ම කුඩායි. විසාලෙටම පාවෙවී තිබුණු ඒවා සාමාන්‍ය බැලුම් බෝලයක ප්‍රමාණයට විසාලයි. ඒවා ඇතුළෙ තවත් කුඩා බුබුළු තිබ්බා. විනිවිද පෙනෙන බුබුළු ඇතුළෙ පුංචි කෘමීන් දගල දගලා ඇවිදිනවා වගෙයි මට පෙනුණේ. එයින් එක කෘමියෙක්ව අල්ලලා බලන්න ආපු ආසාව මට වළක්වා ගන්නම බැරි වුණා. දෙපාරක් නොහිතාම මම විසාල සබන් බුබුළුකට ඇගිල්ලෙන් ඇනලා කෘමියාව ඇල්ලුවා.
ඒත් එක්කම නාන කාමරේ දොරට තට්ටු නොකරම ක්ලාරායි, ක්ලාරාගේ මල්ලියි මගේ ඉදිරියේ පෙනී හිටියා. මං හිටියේ නාන බාල්දියේ. මතකයිනේ? කලින් කිව්වනේ ඉතිං. අමතක වෙන්න විදිහක් තියෙන්න බැහැනේ. හැබැයි ඔන්න ක්ලාරායි-ක්ලාරාගේ මල්ලිවයි පටලවා ගන්නෙපා. මම නැවත ඒක නම් කියන්නෙ නෑ.
'හා.... ඔයා නානවා. සබන් බෝල පුම්බනවා. අරහෙ ටෝනි මාමා අපේ පස්වෙනි තට්ටුවේ කාමරයක් කුලියට අරන්.'
'ඉතිං?'
එහෙම ප්‍රශ්නයක් අහන එක නරකයි වුණත්, මට තේරුම් ගන්න බැරි වුණා ක්ලාරායි-ක්ලාරගේ මල්ලියි කියන්නෙ මොකක්ද කියලා. ඉතිං ඒ දෙන්නා කලින් කියපු වාක්‍යයම අඩුපාඩුවක් නැතිව ඒ තානයෙන්ම ආයෙත් කිව්වා. මම හිතන්නේ ඔන්න මාව ඒ පොඩ්ඩො දෙන්න යස නූල් බෝලෙක පැටලෙව්වා කියලයි. දැන් මේ පැටලීම ලිහා ගන්න නාන බාල්දියෙන් බිමට බැහැලා ක්ලාරයි-ක්ලාරගෙ මල්ලියි එක්ක එළිමහනට යන්න වෙනවා. මොකද මගේ ඉස්සරහා ඉතාම පුංචිවට හිටගෙන ඔවුන් ඉන්නවා. ටීක් බෝල වගේ දීප්තිමත්, වටකුරු ඇස්වලින් නොනවතින ආලෝකයක් නිකුත් වෙනවා.
'හා.... මට තේරෙනවා. මෙච්චර දෙයක් වෙලා තියෙද්දිත් මම සබන් බෝල පුම්බන එක වැ‍රැදියි. මම එන්නම්. ඔයාලා දොර වහගෙන යන්න'
ඒක සාධාරණ ඉල්ලීමක් නිසා ක්ලාරයි-ක්ලාරගෙ මල්ලියි කුඩා වටකුරු හිස් වනලා එළියට යන්න එකඟ වුණා. මම මගේ ම හිත ඇතුළට පිවිසුණා.
දිමිතර් ඉන්කියොව් ගෙ Ich und meine Schwester Klara කතා මාලාව ජර්මානු බසින් සිංහලට නැඟුව ප්‍රකට පරිවර්තිකාවක, දේවිකා වඩිගමංගාව දිහාවට මං දෙවරක් නොහිතා හැරුණා. සබන් බෝල ගැන වධ නොවීම මං ඇගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.
'ඇයි මේ පොත පරිවර්තනය කළේ? මොකක්ද මේකෙ තිබ්බ විශේෂත්වය?'
අතත්‍ය අවකාශයක අපි දෙන්නම හිටියේ. මට ඈ පෙනුණෙ නැතත්, ඇගේ කටහඬේ තිබ්බ උණුසුම මට තේරුණා.
"අපි ජර්මනියට ආපු මුල් කාලෙ වැඩිපුරම කාලෙ ගත කළේ පුස්තකාලවලයි. මම වැඩිපුරම හිටියේ ළමා පොත් තියෙන පැත්තේ. වැඩිපුර කියෙව්වෙත් ළමා පොත්. ළමා අංශෙ හැමෝම හරිම උනන්දුවෙන් අරගෙන කියවන පොතක් තිබ්බා. මමත් ඒක කියවලා බැලුවා. අන්න එහෙම කියවපු, මුලින්ම මගේ හිත ගත්ත ජර්මන් ළමා පොත තමයි දැන් මේ පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නේ. මේ පොත කියවපු ගමන් මට හිතුණේ මේ ඉන්නෙ මමම තමයි නේද කියලා. මට මගේ ළමා කාලය මතක් වුණා.
කොහොමත් මම තැන්පත් ළමයෙක් වෙලා හිටියෙ නෑ කියන එකත් මතක් වුණා. අපේ පවුලේ ළමයි හය දෙනෙක් හිටියා. මම තුන් වැනියා. මගෙ හැම දඟ වැඩකටම මම කොහොම හරි මල්ලි සම්බන්ධ කරගත්තා. මේ පොතේ තියෙන සමහර සිද්ධි මගේ ඒ ළමා කාලයට සමානයි. ක්ලාරා පොත් මාලාවේ මුල් පොත් දෙක පරිවර්තනය කරන්න ඒකත් ලොකු හේතුවක් වුණා.
ඒ වගේම ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළේ ළමයින් වෙනුවෙන් ගොඩක් ජර්මන් පොත් පරිවර්තනය වෙලා තිබුණේ නෑ. ග්‍රිම් කතන්දර වගේ හොඳටම ජනප්‍රිය ළමා කතා ඇරෙන්න, වෙන පොත් ගැන අපි වැඩිය අහලා තිබ්බෙ නෑ. ඒකත් හේතු වුණා මේ පොත් පරිවර්තනය කරන්න. අනිත් එක ක්ලාරා කතා මාලාව ලියපු ලේඛකයා වෙන රටක ඉඳන් ජර්මනියට ආපු කෙනෙක්. එයා ආවෙත් තමන්ගෙ රටෙන් පි‍ටුවහල් වෙලා. ඊට පස්සේ ඉගෙනගන්න ටිකක් අමාරු භාෂාවක් වෙච්ච ජර්මන් ඉගෙන ගෙන ළමා පොත් 100ටත් වඩා ලිව්වා. ඔහු ලිව්ව භාෂාව හරි ම ජීවමානයි. සරලයි. ඒ වගේම ඔහු මාධ්‍යවේදියෙක්. මෙහි එන දේ අපේ කතාවලටත් යම් තරමක් සමානයි. මමත් ඒ වෙනකොට හිටියේ අමාරුවෙන්. ජර්මන් භාෂාව ඉගෙන ගනිමින්. අනිත් එක ක්ලාරා කියන්නේ මගේ හිත ගත්ත මුල්ම පොත. මේ ඔක්කොම හේතු නිසා ක්ලාරා පොත් මාලාව මට විශේෂයි."

 

dimi

පොරොන්දු ඉ‍ටු කිරීම ගැන ඊළඟට මට මතක් වුණා. නාන බාල්දියෙන් කඩිනමින් බිමට බැහැගෙන, ඇඳුම් ඇඳගෙන, කොණ්ඩය තෙත පිටින්ම මම එළියට එද්දි ක්ලාරයි-ක්ලාරගෙ මල්ලියි දිග ලී බංකුවක වාඩි වෙලා උන්නා. ක්ලාරගෙ මල්ලිගේ කුඩා අතක් වම් කම්මුලේ ‍රැඳවිලා තිබ්බ විදිහ බලන්නත් ලස්සනයි. එයාගේ කලිසම් සාක්කුවෙන් එළියට පැනලා තිබ්බ ටොෆී කිහිපය බිමට වැටෙන්න ඔන්න-මෙන්නයි තිබ්බේ.
ටෝනි මාමව බලන්න එයාලගේ පස් වැනි තට්‍ටුවට පඩිපෙළේ නැඟගෙන යන අතරතුර, ටෝනි මාමා ගැන මම දැනගන්න ඕනා සියලු ම විස්තර දැනුම් දෙන්න මොවුන් සමත් වුණා. කොටින්ම ටෝනි මාමාට විශ්වවිද්‍යාලෙදි මුණ ගැහුණු පෙම්වතී ගැනත් ඉතා ම පැහැදිලි විස්තරයක් මට දැනගන්න පුළුවන් වුණා.
ළමා කතාවක් ඇතුළට ගියාම නැවත එළියට එන්න බැරි වෙන්නෙ ඇයි කියලා මම දැන් පැහැදිලි කරන්නම්. මේ මොහොතෙ සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ අන්න එහෙම දෙයක්. 'මමයි මගේ අක්කා ක්ලාරා යි' කියන්නේ අන්න එහෙම විස්ම ලෝකයක්. කුඩා දරුවන්ගේ ලෝකයට ඉතා ම මෘදුව පිවිසීම පහසු කාර්යක් නෙවෙයි. කියැවීමේ කලාපයේ ළමයින්ට වෙන්වුණ ඉඩ ඉතා ම සීමිතයි. ඒ සීමිත ඉඩකඩේ ගුණාත්මක කියැවීමක් කරා ළමයින් යොමු කරවන සුළු කෘති ඊටත් වඩා අඩුයි.
ළමයාට, ළමයා ලෙස සැලකුම් ලබන්න නොහැකි වීම ගැනත් ස්වල්ප කනගා‍ටුවකයි මම පසුවෙලා ඉන්නේ. ඒත්, ඒ අතරේ 'මමයි මගේ අක්කා ක්ලාරා යි' ආවා. කතා මාලාවේ පළමු වැන්නයි ඒ. දෙවැන්න 'රතු පාටා සුසානා' නමින් මේ සමඟම එළි දක්වලා තියෙනවා. මේ සියල්ලේ අන්තර්ගත වෙන්නේ ක්ලාරාත්, ඇගේ මල්ලීත් කළ දඟකාරකම්. ඔවුන් හරියට විසාල චිත්‍රෙක ඉන්න කුඩාවටම ඇන්ද මල් පොහොට්‍ටු වගෙයි. හැමෝම විසාල චිත්‍රෙ දැකලා අගය කරද්දි, මුළු චිත්‍රෙම ලස්සන කරන්නේ ඉතා ම කුඩාවට ඇන්ද මල් පොහොට්‍ටු කියලා කෙනෙක් හොයා ගන්නවා වගෙයි.

illu-schwester-klara-560-420277

වර්ණ බහුලව භාවිත කරමින්, තත්ත්වයෙන් බාල කොළවල මුද්‍රණය කළ ළමා පොත් අභිබවා යමින්, ඉතා ම සියුම්ව ඇඳි චිත්‍ර සහ කදිම නිමාවකින් එළි දැකපු ක්ලාරා කතා මාලාවේ පළමු වැන්න සහ දෙවැන්නට ඊට අදාළ අගය ලබා දීමේ වරදක් නැහැ. දිමිතර් ඉන්කියොව් බල්ගේරියානු ලේඛකයෙක්. වයස අවුරුදු 10 පටන් ළමා පොත් ලියූ ඔහු , පසු කලෙක පුවත්පත් කලාවේදියකු සහ නාට්‍යවේදියකු බවට පත් වෙනවා. ඔහුගේ නාට්‍ය සහ පුවත්පත් ලිපි නිසා ජර්මනියේ මියුනිච් නගරයට පි‍ටුවහල් වෙන්නත් සිද්ධ වෙනවා. මෙවිටයි දිමිතර් විසින් ජර්මානු බස හදාරන්නේ. මිය යන විට ජර්මානු බසින් ළමා කතා සියයකට අධික සංඛ්‍යාවක් ඔහු ලියා පළ කර තිබෙනවා. ඔහුගේ කෘති විවිධ භාෂා 25ට පමණ පරිවර්තනය වෙලත් තියෙනවා.
ඒ වගේමයි ක්ලාරා ගේ පොතේ චිත්‍ර ඇන්ද ට්‍රව්ඩල් රයිනර් සහ වල්ටර් රයිනර් යුවළ. ජර්මන් ජාතික චිත්‍ර ශිල්පී යුවළක් වන මේ දෙදෙනා, ක්ලාරා කතා මාලාවට ඇඳි චිත්‍ර ඉතාම ජනප්‍රිය වුණා. ඒ චිත්‍රවල ඇති සජීවී බව සහ ළමාකම මේ ජනප්‍රියත්වයට හේතුව බවයි විචාරකයන් පැවසුවේ.
ඒ අතරේ ආයෙත් පරිවර්තිකාව ආවා. මේ ඇගේ කටහඬ.

41NW1K9YQ7L._SL500_

"මම දැකපු හැටියට, ජර්මනියේ පුස්තකාලවලට ඇබ්බැහිවුණු ලොකු පිරිසක් ඉන්නවා. සමහර පුස්තකාලවල සාමාජිකත්වය ගත්තම එක්කෙනෙකුට වරකට සිනමාපට, ගීත ඇල්බම් ඇතුළුව පොත්පත් 50ක් බැහැර ගෙනියන්න පුළුවන්. ළමයින්ට පොත් කියවන්න පුරුදු කරන විදිහ ගැන හරියට ආසා හිතෙනවා. දණ ගාන පොඩිම ළමයි පවා පුස්තාලෙට අම්මලා-තාත්තලා එක්කගෙන එනවා. පොත් රාක්ක ළඟ දණ ගගා ඉන්න ළමයි, බිම දිගාවෙලා පොත් කියවන ළමයි මේ පුස්තලාකවල කොතෙකුත් දකින්න පුළුවන්. තාම අකුරු කියවන්න බැරි ළමයි තමන් ආසා වෙච්ච පොත් අම්මාට හරි, තාත්තාට හරි කියලා කියවා ගන්නවා. ඉතිං අම්මලා, තාත්තලත් එහෙම්මම බිම වැටිලා පොත් කියෝනවා. පුස්තකාලෙන් අරගන්න තමන් ‍තෝරගත්තු පොත් දාගන්න ලොකු මළු, කූඩ තියෙනවා. ඒවත් අරගෙන පෝලිමේ ඉන්න ගමන් තවත් පොතක්, දෙකකුත් ඒ අය කියෝනවා. මේවා බලා ඉන්න හරි ම ලස්සනයි.
ඒ වගේමයි 'ෆ්ලෝ මාකට්' කියලා එකක් මෙහේ තියෙනවා. ඒවයෙ පාවිච්චි කරපු නොයෙක් බඩු බොහොම සුළු මුදලකට විකුණනවා. ඒ අතරේ පාවිච්චි කරපු පොතුත් තියෙනවා. බොහෝ වෙලාවට තමන් කියවපු, පාවිච්චි කරපු ළමා පොත්, සෙල්ලම් බඩු විකුණන්නෙ ළමයින්මයි. එතකොට වෙනත් ළමයි ඇවිත් තමන් කැමැති පොත්පත් ඔවුන්ගෙන් මිලදී ගන්නවා. හුවමාරු කර ගන්නවා. ඒ වගේම පාවිච්චි කරපු පොතක් උපන්දින තෑග්ගකට දෙන්න වුණත් මෙහේ කෙනෙක් පසුබට වෙන්නෙ නැහැ. ඒක මදිකමක් කියලා කවුරුත් හිතන්නෙ නැහැ. කියවීම ගැන මේ සමාජයේ තියෙන හොඳ පුරුදු ගැන පුදුම වෙන ගමන්, මම ඒවට කැමැති වෙනවා. ළමයින්ට බල නොකර, හරි ම ස්වාභාවික විදිහට, අනායාසයෙන් කියවන්න හුරු කරන ක්‍රමය කාටත් ආදර්ශයක්."
මේ දේවල් කියමින් ඉන්න අතරේ ලෝකෙ වේගෙන් ගමන් කරලානේ. ටෝනි මාමා කසාදත් බැඳලා. එයාගෙ නෝනා හොඳටම පිම්බිලා ඉඳලා බබෙකුත් හම්බ වුණා. ක්ලාරා බාබර් කෙනෙක් වෙලා ක්ලාරා ගෙ මල්ලිගෙ කොණ්ඩෙත් කපලා දාලා. ඊළඟට ස්නූ‍ෆිව දෙකට බෙදලා තඹ පාටයි-කළු පාටින් පාට කරලා. එච්චරක් විතරක් නම් මැදැයි, එමා නැන්දගේ රත්තරන් මාළුවො හතර දෙනාට වියානා සොසේජස් කවලා.
හොඳයි නේද ක්ලාරාගෙයි-ක්ලාරාගේ මල්ලිගෙයි වැඩ කටයුතු ටික?

9783939375968-us

 

තෙතට තිබුණු මගේ කොණ්ඩෙත් වේලිලා මේ ඔක්කොම දැනගන්නකොට. ඒ මදිවට නාන කාමරේ ඇතුළේ ස්නූ‍ෆි මර හඬ තලනවා. මෙච්චර වෙලාවක් මම සබන් බෝල පුම්බමින්, ස්නානයේ යෙදුණු නාන බාල්දියේ ස්නූ‍ෆිව දාලා. ක්ෂුද්‍රජීවියෝ පිරිලා කියලා ක්ලාරායි-ක්ලාරාගේ මල්ලියි ස්නූ‍ෆිව නාවනවා. සබන් බෝලවලින් මුළු නාන කාමරේම පිරිලා. ඒ මදිවට ස්නූ‍ෆි මේ මර උගුලෙන් ගැලවිලා යන්න හිතාගෙන නාන බාල්දියෙන් බහින්න පොරකනවා.
ඒ අතරේ ක්ලාරා පොත් මාලාවේ පරිවර්තිකාව කතා කරනවා. මම දැන් අලි විසාල නූල් බෝලෙක පැටලිලා ඉන්නේ. මේ හැමදේම ක්ලාරායි, ක්ලාරාගේ මල්ලී නිසයි.
"මට තිබුණෙ හිතුණු දේ කියන්න පුළුවන්, කරන්න පුළුවන් බොහොම නිදහස් ළමා කාලයක්. හරියට ක්ලාරටයි, ඇගේ මල්ලිටයි වගේ. කාලයක් තිබුණා, කවුරු හරි මගෙන් ඇහුවම ලොකු වුණාම කවුරු වෙන්නද ආසා කියලා. මම කියනවා, 'මට එඩේරෙක් වෙන්න ඕනා' කියලා. ඒ මං පොඩි කාලෙ කියවපු චීන ළමා කතන්දර පොතක් නිසා. එතකොට සමහරු මගෙන් අහනවා 'ඔයා ගෑනු ළමයෙක්නෙ, කොහොමද එඩේරෙක් වෙන්නෙ කියලා?' ඒ කාලෙ මට තිබ්බ ලොකුම ප්‍රශ්නෙ මේක තමයි. බැරිම තැන මම අප්පච්චිගෙන් ඇහුවා ගෑනු ළමයෙකුට එඩේරෙක් වෙන්න බැරිද කියලා. අප්පච්චි දුන්න උත්තරේ වුණේ 'මොකද බැරි? ගෑනු ළමයින්ටත් එඩේරු වෙන්න පුළුවන්' කියලා. මේ මගේ ළමා කාලෙ දැකපු හීන. ඒ වගේ හැම ළමයෙකුටම පොඩි කාලෙ විවිධාකාර හීන තියෙනවා. අන්න ඒ හීනවල ළමයින්ට ජීවත් වෙන්න ඉඩ දෙන්න ඕනා කියලා දැනුත් මම හිතනවා.
ඒත් දැන් අපේ ළමයින්ට එහෙම ළමා කාලයක් නැතිතරම් කියලයි මට හිතෙන්නෙ. ඔවුන්ට හීන දකින්න වෙලාවක් නෑ. පාසල් නිල ඇඳුම පිටින් හවස් වෙනකනුත් ළමයි වෑන්වල හරි, අමතර පන්තිවල හරි හිරවෙලා. ඒ මූණුවල සතුටක් මම දැක්කෙ නෑ. එයාලගෙ ළමා කාලය එයාලගෙන් උදුරගෙන කියලයි මට හිතුණේ. මේ දරුවන්ගේ අම්මලා, තාත්තලා අර මම කියපු ළමා කාලය ඒ විදිහටම ගත කරපු අය වෙන්න ඇති.

51nvN4l8H-L

 

හැබැයි තමන්ගේ ළමයින්ට ඒ ළමා කාලය දෙන්න ඕනැ කියලා ඒ අය හිතන්නෙ නෑ. මවුපියන් තමන්ගෙ ළමයින්ව ලොකු තරග බිමකට ඇදල දාලා. ළමයෙකුට විතරක් නෙමෙයි, නිදහස් ළමා කාලය මතක් කරවලා වැඩිහිටියෙකු තමන්ගේ ළමා කාලයට යවන්න, එහි වටිනාකම ආයෙත් මෙනෙහි කරවන්න පවා මෙවැනි පොතකට පුළුවන් කියලා මම හිතුවා. අවුරුදු 20 ට ආසන්න පත්තර ජීවිතේ ළමා පත්තර එක්ක ජීවත් වුණ මට, ළමා පොතක්, ළමා කතාවක් කියන්නේ අපහු මගේ සුන්දර නිදහස් ළමා කාලෙ ජීවත් වීමක්."
මම ආයෙ සබන් බෝල පුම්බන්න පටන් ගත්තා. ක්ලාරායි-එයාගෙ මල්ලියි ආයෙත් නැටි දෙකක් වගේ මගේ පස්සෙන් එන්න පටන් ගත්තා.
"ඔයා මෙහේ සබන් බෝල පුම්බනවා. අන්න අරහේ......" මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ කියලා මම ඇහුම්කන් දෙන්න ගියේ නැහැ. ක්ලාරා කතා මාලාවේ තුන් වැන්න කියවලාම ඒක දැනගන්න එක කාගෙත් ඇඟට ගුණයි.
| කාංචනා අමිලානි |
පුවත්පත් සබැඳිය :  

 

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ලිවීම කියන්නෙම අවදානමක් | සුදර්ශන සමරවීර

IMG_0484
සුදර්ශන සමරවීර ප්‍රකට විචාරකයෙකි. කවියෙකි. කෙටිකතාකරුවෙකි.වෘත්තියෙන් ගුරුවරයෙකි. ඔහුගේ පළමු කෙටිකතා සංග්‍රහය 'සුනෙත් කාන්තගේ ශෝකාන්තය' නමින් ද, පළමු කාව්‍ය සංග්‍රහය 'මීදුමාරේ සළු උනා' නමින් ද පසුගියදා නිකුත් විය. මේ හෘද සංවාදය එය නිමිති කරගෙන ය.

 

+ ඔබේ කෙටිකතා ඇතුළේ තියෙන ඉන්ද්‍රජාලික ස්වභාවය නිසා, වෙනත් කෙටිකතාකරුවන් අතරින් වෙන්වෙලා පෙනෙනවා. ඒත්, කෘතියේ අන්තර්ගත පළමු කෙටිකතා හතරෙන් පස්සේ ඒ ස්වභාවය වෙනස් වෙනවා. ඒවා යළිත් ඉන්ද්‍රජාලික නොවන වර්ගයකට වැටෙනවා. මේ ආකෘතියේ වෙනස්කම පැහැදිලි කරන්න පුළුවන්ද?
මේක නම් හරි ම සංකීර්ණ එළැඹුමක්. ඉන්ද්‍රජාලික හෝ එසේ නොවන ආකෘතියක් හදන්නේ කෙසේදැයි කියා ඇත්තටම මම මගේ ලිවීමේදී වෙහෙසෙන්නේ නෑ. ලිවීමේ ආවේශය භාර අරගෙන කතාවකට ප්‍රවේශ වුණාම, ඒක ගොඩනැගෙමින් යනවා. හැබැයි මේ ගොඩනැංවීමෙදි කතාවේ තේමාත්මකය වගේම, සංරචනය ගැනත් සවිඥානිකයි. අර ඔබ කිව්ව ඉන්ද්‍රජාලික හෝ නොවන කියන බෙදීම ගැන නම් මට නිශ්චිතව මුකුත් කියන්න බෑ. මේ ගොඩනැංවීමට මම නොදැනුවත්වම වාගේ, ප්‍රබන්ධ කතාව පිළිබඳ මගේ කියැවීම, න්‍යායික දැනුම සහ අනෙකුත් සමකාලීන සන්දර්භය බලපානවා ඇති . කෙටියෙන්ම කියනවා නම්, යථාර්ථවාදී වගේ ම, පශ්චාත් යථාර්ථවාදී ආඛ්‍යාන කියන දෙක ම තවමත් එක සේ වලංගුයි කියලයි මම විශ්වාස කරන්නෙ.

 

+ කටවහර එක්ක වෙනත් භාෂා රීතියකට කියවන්නාව මෙහෙයවීමක් මම දකිනවා. මුලදී වෙහෙසකර ගතියක් දැනෙන ඒ භාෂාවට, පාඨකයා ඉක්මනින් අවනත වෙනවා. මේ අත්හදා බැලීමේ අවධානමක් දැනුණේ නැද්ද?
භාෂාව පිළිබඳ මම ටිකක් අත්හදා බලමින් ඉන්නවා. ඒ, ප්‍රවේශ කීපයකින්. සම්මත භාෂා යථාර්ථය තව දුරටත් ප්‍රබන්ධ කතාවක් සම්බන්ධයෙන් ඒ විදිහටම බලපැවැත්විය යුතුයි කියලා මම හිතන්නෙ නෑ. ඒ කියන්නේ අපි එදිනෙදා ජීවිතයෙදී භාෂාව සන්නිවේදන මාධ්‍යයක් විදිහට යොදා ගන්නවනෙ. මේ භාෂාත්මක සංස්කෘතික තර්කණය, සාහිත්‍යයේදී ඒ විදිහටම රැකිය යුතු නෑ.
අපි සාහිත්‍ය නිර්මාණයක් කරනවාය කියන්නේ, කිසියම් තේමාත්මක විෂය පදාසයක් ගැන කතිකාවක් නිර්මාණය කිරීමක්. මේ කතිකාව එක් එක් ලේඛකයො විවිධ ප්‍රවේශ මඟින් කරනවා. හැමෝටම එකම විදිහට ඒක කරන්නවත්, එකඟ වෙන්නවත් බෑ තමයි.
කොහොම වුණත් මම හිතනවා කතාවේ විෂය හෝ තේමාත්මකය මොකක් වුණත්, රසිකයා මුලදිම ඇවිදින්නේ භාෂාව මතයි. පළමුවැනිම දේ, මේ භාෂාත්මක සංචාරය නැවුම් - ආනන්දනීය එකක් වෙන්න ඕන. අපි කවුරුත් කැමැති, මෙතෙක් නොගිය තැන්වලට දුෂ්කර මාර්ග දිගේ වුණත් යන්නනෙ.
unnamed
දෙවැනි එක, සාහිත්‍ය නිර්මාණ මඟින් ඇති කරන කතිකාව වෙත රසිකයා සක්‍රීය කරන්නට, භාෂාව මත යළි යළි ඇවිදින්නට සිදු කිරීම, හොඳ කමටහනක් කියලා මම හිතනවා.මගේ ප්‍රයත්නය සාර්ථකද? නැද්ද? කියන එක ගැන මට තක්සේරුවක් දෙන්න බෑ. හැබැයි ලිවීම කියන්නෙම අවදානමක් තමයි. ඒ ලිවීම වෙනුවෙන් තව දුරටත් මම ඕනෑම අවදානමක් භාර ගන්නට පැකිලෙන්නෙ නෑ.

 

+ සමියාගේ ගේම, මායාවී ආදී කෙටිකතාවලින් කිසිසේත් බලාපොරොත්තු නොවන අවසානයකට අරගෙන ගිහින් උස්සලා පොළොවේ ගැහීමක් පෙනෙන්න තියෙනවා. මේ අනපේක්ෂිත තිගැස්මට ඔබ කැමැති ඇයි?
අවසානයක් බලාපොරොත්තු වීමම, අපේ එක්තරා කියැවීමේ ඇබ්බැහියක්. සංකේතාත්මක ප්‍රකාශනයක් නේද? මම ඒට මෙහෙම වටේ යන උත්තරයක් දෙන්නද? අනපේක්ෂිත තිගැස්ම තමයි අපේ ජීවිත කතාවලත් බොහෝ විට අවසානය. මම හිතන්නේ කෙටිකතාවකට වඩා විඳගන්න අපහසුම ජීවිත කතාවනෙ.
මේ ජීවිත කතාව අපට ඕනෙ විදිහට නිර්මාණය කරන්න අපට බෑනෙ. හැබැයි ජීවිතේදී සැලැසුම්කරණ, ඉලක්ක වෙත මෙහෙයවා ගැනීම්, බලාපොරොත්තු ආදිය වෙත සංවිධානය කිරීම් තියෙනවා. මේ කතාවලත් එහෙම තියෙනවා. හැබැයි, අහඹුව හෝ නොසිතූ - නොපැතූ අහඹුවක් එක් වරම අප වෙලා ගන්න පුළුවන්. මම කියන්නෙ නෑ ජීවිතය යනු සම්පූර්ණයෙන්ම අහඹුවක් හෝ ඇක්සිඩන්ට් එකක් කියලා.
ජීවිතය මේ සියල්ලෙහි අච්චාරුවක්. මම උත්සාහ කරනවා මේ ජීවිත කතාවේ අච්චාරු, තිගැස්ම කෙටි කතාවකට ගේන්න. ජීවිත කතාවේ අර අනපේක්ෂිතය ඉතා අපහසුවෙන් වුණත් අපට භාර ගන්න වෙනවා නම්, කෙටිකතාවක් සම්බන්ධයෙන් අපි මොකද කරන්න ඕනෙ කියලා මම අහන්නම්. අපි නොයෙක් කල්පනා ගැට ගහමින්, රස්තියාදු ගැහීමක් තමයි මම නම් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ. මගෙ සාහිත්‍යයික නොපනත්කම්වලට හේතුවත් ඕකයි.
21314697_1629035083794707_461785260164415091_n

 

+ මීදුමාරේ සළු උනා කවි පොතෙන් ඔබ සියුම් හැඟීම් අවුලවන්න උත්සාහ කරනවාද?
නෑ. ඇවිලෙන සියුම් හැඟුම් මුදන්න උත්සාහ කරනවා.

 

+ ඔබේ කවි එන්නේ කොහේ සිටද?
මතක මීදුමාරයේ සිට. මී දුමාරේ සළු උනා කියන්නෙම අතීත මතක කඳු මුදුන් මීදුම් සළුවලින් වසා ගැනීමක්. මීදුම් ඇඳුම් ඇඳ ගැනීමක්. විටෙක මේ මතක නිරුවත් කරමින්, හැඳි මීදුම් සළු උනා දමනවා . අනිත් එක, මේ වගේ මීදුමාරයෙන් පිරී ගිය අවකාශයක සළු උනා දමා නන්නත්තාර වීමක් . අහා! අපි සළු උනා කියන්නේ බීලා වෙරි වෙලා, නැත්තටම නැති වෙලා යනවා වගෙ අදහසකින්.මී දුමාරෙක එතුණු මේ මතක මැද, වෙරි වෙලා සළු වෙලා (නැත්තටම නැති වෙලා) යනකොට ලියැවුණ කවි මේ. මගෙ කවි එන තැනක් මට හරියට හොයාගන්නම බෑ. ඇයි ඉතිං ඒ කවි එන මාවත මී දුමාරෙන් වැහිලනෙ .

 

+ වර්තමාන කවිය ඔබ ස්ථානගත කරන්නේ කොහේද?
කිහිප ආකාරයක පිළිතුරු උපද්දවන ප්‍රශ්නයක්. අපි මේ කතා කරන්නේ සමකාලීන සිංහල කවිය නම්, මං හිතනවා ඒ කවිය තියෙන්නෙ බොහොම නිදහස් අවකාශයක. අපි සයිබර් අවකාශයේ, පත්තර පිටුවල වගේම, පොත් විදිහටත් කවි පළ කරනවා. අනිත් එක ඒ අපි ලියන කවි විවිධ ආකෘතිවලින් සමන්විතයි. එදිනෙදා දේශපාලනය, රාජ්‍ය, පවුල, ආගම, ප්‍රේමය ඇතුළු නොයෙක් අනුභූතීන්වල කවි ලියැවෙනවා.
මේ මොනව ගැන කොහොම ලිව්වත්, මම හිතන්නෙ සමකාලීන සිංහල කවියෙ 'කවිය' තියෙනවා.'කවිය නැති' කවිත් ඕනෙ තරම් තියෙනවා. කවිය කියන්නෙ මොකද්ද කියලා නිශ්චිත යමක් නෑ. එය අපරිවර්තනීය යමක්. පරණම පණ්ඩිත කතාවකට අනුව යමින් කිව්වොත් නම්, ආනන්දය සහ ප්‍රඥාව කියන දෙකම එකවර ගෙන ආ හැකියි කවියට. කවියෝ කවියට එනවා. පොත් ලියනවා.නියම එක පොතක් ලියලා, සමහරු ආයෙ නොඑන්නම යනවා.
වර්තමාන කවිය නිශ්චිතව ස්ථානගත කරන්නට බැරි පාවෙන අවකාශයක තියෙනවා කියලයි මට හිතෙන්නෙ. හැබැයි අපේ කවිය, කාව්‍යමය විශ්වය ඇතුළෙ,විශ්ව කවියට සමාන්තරවම 2017 වසර සලකුණු කරන පශ්චාත් නූතන තැනක එල්ලි එල්ලි තියෙනවා.

 

සංවාදය
කාංචනා අමිලානි
පුවත්පත් සබැඳිය

http://bit.ly/2zboxvO

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

චිත්‍ර අඳින මැජික්කාරි

din-10-31-ka-01-dar30102017_CMY

ලාංකේය ළමා සාහිත්‍යයේ සිබිල් සලකුණ 90 විය සමරන්නේ ඔක්තෝබර් 31 දාටය. 'ආයුබෝ වේවා, අනූවට පා තබන සිබිල්!' නමින් එදිනට සිතුවම් දැක්මකි. 'පුදුම රිදී ගස' සහ 'සිද්ධාර්ථ කුමාරයාගේ කතාව' ඇතුළු ඇගේ නවතම චිත්‍ර අන්තර්ගත මේ ප්‍රදර්ශනය ඔක්තෝබර් 31 වැනිදා සවස 4.30ට ලයනල් වෙන්ඩ්ට් හිදී විවෘත වන අතර එය නොවැම්බර් 1 සහ 2 දෙදින දවස පුරා පැවැත්වේ. මේ කෙටි සටහන ඒ නිමිත්තෙනි.

පුංචි සිබිල්ව පැටි වියේම වර නැඟුණේ 'චිත්‍ර අඳින්න දක්ෂ ළමයා' යන උදෘතයෙනි. බම්බලපිටියේ ශුද්ධ වූ කන්‍යාරාමයේ අධ්‍යාපනය ලබන කාලයේ පටන් ඇගේ ඇස සොය, සොයා ලුහු බැන්දේ සිතුවම්ය. ලැජ්ජාශීලී මේ කෙලිත්ත පාඩම් පොත්වල චිත්‍ර අඳිමින් කාලය ගත කරන්නට වූයෙන් ගුරුවරුන්ගෙන් ඇනුම්, බැණුම් ද ලැබූයේය. පළමුව තමන්ගේම පාසල් මිතුරියන්ද, දෙවැනුව ගුරුවරුන්වද කා‍ටුන් කිරීමෙනි. මේ කා‍ටුන් ඇඳ ඒවා නරඹමින්, අනෙක් අයටද පෙන්වමින් ඈ ස්වල්ප විනෝදයකින් පසු විය. පාඩම් වැඩ අතරමැද පහත් හඬින් නැඟුණු 'කිචිබිචි' ශබ්දවලට මූල බීජය සැපයූයේ ඇගේ කා‍ටුන්ය. ඒ 'කිචිබිචි' නිසාම අයිලීන් දිසානායක ගුරුවරිය ඈට අපූරු වැඩක් කරන්නට නියම කළේය. ඒ, ලොකින්වාර් නම් ප්‍රකට ඉංග්‍රීසි කවියේ අවස්ථා විදහා දක්වමින් චිත්‍ර පෙළක් නිමවන්නටය. ලැජ්ජාශීලී සිබිල් පුරුදු කිචිබිචියෙන්ම සිතුවම් පෙළ ඇඳ දුන්නීය. පසුව ඒවා බිතු සිතුවමක් ලෙස පන්ති කාමරයේ දිගට ප්‍රදර්ශනය කළේය. 'චිත්‍ර අඳින්න දක්ෂ ළමයා' උදෘතයත් සමඟ ඈ ඇවිදින්න පටන් ගන්නේ ඉනික්බිතිවය.

yimg_OqRozl-1024x604
සව්දෝරිස් ද සිල්වා ට සහ ජොස්ලින් ද සිල්වාට දාව 1928 ඔක්තෝබර් 31 වැනිදාවක උපන් සිබිල් ට සොයුරියන් දෙදෙනෙක් සහ සොහොයුරන් දෙදෙනෙක් විය. ඈ පවුලේ තෙවැන්නීය. තෙවැන්නී පළමුව ගිංතොට විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපන ලද අතර පෙර කී ශුද්ධ වූ පවුලේ කන්‍යාරාමයට ඇතුළු වූයේ ගමෙන් නගරයට සංක්‍රමණය වීම හේතුවෙනි. මේ චිත්‍ර ඇඳීමේ උන්මාදය දිගින්, දිගටම සිබිල්ව වසාගෙන පැවතුණි. ඈ කුමණාකාර වෘත්තියක් වෙත යොමු කරන්නට තැත් කළද දෛවෝපගත ලෙස නැවතත් පැමිණියේ චිත්‍ර ඇඳීමටමය. අම්මාගේ වුවමණාවට ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ඉගැනීමට පිටත් කර හැරියද චුම්භක ක්ෂේත්‍රකට ඇදෙන්නාක් මෙන් ඈ ඇදී ගියේ චිත්‍ර කලාවටමය. එහෙත් සිබිල්ගේ තාත්තාට සිබිල් ගැන ඉසියුම් ඉවක් තිබුණාක් මෙන් විය. හෙතෙම සිබිල් ඇඳි චිත්‍රයක් ලංකා කලා සංගමයේ ප්‍රදර්ශනයකට යොමු කළේය. එය ප්‍රදර්ශනය සඳහා ‍තෝරා ගෙන තිබුණි. මේ ඇගේ චිත්‍ර ජීවිතයේ බලාපොරොත්තු ඇති කළ එක් හැරවුම් ලක්ෂයකි. ප්‍රදර්ශනය නැ‍රැඹීමට සපැමිණි රාජකීය ප්‍රාථමික විදුහලේ විදුහල්පතිතුමා මේ චිත්‍ර ගැන අපමණ පැහැදී නවමඟ අතිරේක කියැවීම් පොත් පෙළට චිත්‍ර ඇඳීමට ඈ යොමු කළේය. අවුරුදු 18 දී පෙළ පොතකට සිතුවම් ඇඳි යොවුන් කෙල්ලක වූ සිබිල්ගේ ස්වකීය වෘත්තිය කුමක්දැයි අනියමින් තීරණය වූයේ එදිනය.
z_p32-Sybil1
ක්‍රමාණුකූලව චිත්‍ර ශිල්පය පිළිබඳ නිසි අධ්‍යාපනයක් නොලබා වුවද ඈ එදා ඇඳි සිතුවම්වල තිබූ නිර්මාණශීලීත්වයත්, නැවුම් බවත් යුග කිහිපයක් පුරා සංවාදයට භාජනය විය. ඇගේ චිත්‍ර තුළ අන්තර්ගත වක්‍ර රේඛා සහ මටසිළිටි මුහුණු ආදිය මේ නැවුම් හැඟීම ජනිත කරවීමට සමත් විය. ළමයින් වෙනුවෙන් ළමයෙකු චිත්‍ර ඇඳීමේ අපූරු සම්ප්‍රදාය ජනගත වූයේ මේ අපූරු සිතුවම් සමඟය.

මීට පෙර ළමයින් වෙනුවෙන් චිත්‍ර ඇඳි ළමුන් සිටියද මෙතරම් ජීවී ගුණ සහිතව ඒ කර්තව්‍ය නිම කළ අයකු නොසිටි බව මගේ පෞද්ගලික මතයයි.

පසුකාලීනවද තවත් අතිරේක කියවීම් පොත් කිහිපයකම චිත්‍ර ඇඳීමේ අවස්ථාව සිබිල්ට ලැබුණු අතර ඒ ඇඳි චිත්‍ර සියල්ලම ඉතාම විශේෂ ඒවා විය. මේ පෙළ පොත් අතර 'ඉංග්ලිෂ් විත් අ ස්මයිල්' සහ සදහම් මඟ කෘති ද්විත්වයද විශේෂ කොට සිබිල් වෙත්තසිංහයන් සිහිපත් කරයි.

2017-10-26-ent-20
සිබිල්ව ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිණියක කරවීමේ අම්මාගේ සිහිනය කෑලි වශයෙන් කුඩු කරමින් ඈ ස්වකීය ඉගැනුම් වාරයේ බලා සිටියේ 'ඩොනා පෙට්‍රෝනි' නම් ඉතාලි ජාතික කාන්තාව චිත්‍ර අඳින ආකාරයයි. ඕ ද මද සිනා පාමින් යොවුන් වියේ කෙල්ලක වූ සිබිල්ට තම සිතුවම් නැ‍රැඹීමට ඉඩ ලබා දුනි. සිබිල්ගේ හිතේ නොනැවතී මල් වෙඩි පත්තු වෙන්නට පටන් ගත්තේ මෙන්න මේ කාලයේදීය. දැන් ඉතින් මොනවා කරවත් චිත්‍ර ශිල්පයට බැඳුණු හිත වෙනතක යොමු කිරීමට නොහැකියෙන් ඈ කළේ චිත්‍ර අඳින කොළ සහ විවිධ සායම් ගෙදර ගෙන ඒමය. ඉන්පසු නොනැවතී චිත්‍ර ඇඳීමය. මේ නොනැවතී චිත්‍ර ඇඳීමේ කෙළවර ලංකාදීප පුවත්පතේ චිත්‍ර ශිල්පිණියක ලෙස ‍රැකියාව ඇ‍රැඹීමය. ඉන් පසුව ටයිම්ස් පුවත්පතේ ද චිත්‍ර අඳින්න පටන් ගති. මේ පුවත්පත් ජීවිතය වඩාත් වර්ණවත් වූයේ සිබිල් 1952 දී ලේක්හවුසියේ සේවයට පැමිණීමත් සමඟය. ජනතා පත්‍රයට චිත්‍ර ඇඳීමෙන් ළමා චිත්‍ර කලාව පිළිබඳ වෙනම සංවාදයක් සහ යුගයක් නිමවන්නට ද ඈ සමත් විය. ප්‍රකට 'කුඩ හොරා' කතාන්දරයද ලේක්හවුසියේ සිටි කාලයේ ඉතාම අහම්බයකින් නිම වූවක් වීමද විශේෂත්වයකි. පළමුව කළු සුදුවෙන් නිමැවුණු 'කුඩ හොරා'ට ඈ පාට ගෑවේ ඉන් පසුවය. දැන් 'කුඩ හොරා'ට වයස අවුරුදු 65කි. සිබිල් වෙත්තසිංහයන්ට 90කි. ඇගේ 90 වැනි ජන්මෝත්සවය නිමිති කරගෙන ඔක්තෝබර් 31 වැනිදා සවස 4.30 ට ලයනල් වෙන්ඩ්ට් හිදී සිතුවම් දැක්මකි. එහි දිගුවක් නොවැම්බර් 1 සහ 2 දෙදින පුරා පැවැත්වේ. එදිනට එළි දකින 'පුදුම රිදී ගස' සහ 'සිද්ධාර්ථ කුමාරයා'හි චිත්‍ර සිබිල් මුද්‍රාව ගැඹුරින් තබන්නකි.
childhood-dreams-01
සිබිල් වෙත්තසිංහයන්ගේ ළමා කෘති භාෂා ගණනාවකටම පරිවර්තනය කර ඇත. ඒ අතර ජපන්, කොරියානු, චීන, ස්වීඩන් භාෂා විශේෂය. සිබිල් ලියා චිත්‍ර ඇඳි පොත් ප්‍රමාණය 250කි. අන්‍යයන්ගේ පොත් සඳහා ඈ ඇඳි සිතුවම් ගණනද විශාලය. එමෙන්ම 'අපූරු රිදී ගස' ජපානයේ ප්‍රකාශයට පත් වන ඇගේ නවතම ළමා කෘතියයි. එය නුදුරු දිනෙකම ලංකාවේදී එළි දැක්වීමට නියමිතය.

වෙසක්‌ පහන, දුවන රැවුළ, සූත්තර පුංචා, මඟුල් ගෙදර බත් නැ‍තෝ, අහසින් ගිය ඇත් රාජයා, මැටි ගෙදර ළමයි, පුළුන් බබා, පුංචි කාලෙ, සුමිතුරු නුග රුක ආදී කෘති ඇගේ අමුතු ළමා කතා පිළිබඳ හොඳම උදාහරණ ලෙස හුවා දැක්විය හැකිය. පසුකාලීනව මේ චිත්‍ර ආර කිහිප දෙනෙකු විසින් අනුකරණය කිරීමට තැත් කළද සිබිල් වන් සිතුවම් නැවත කිසිවකුට උත්පාදනය කළ නොහී විය. එහෙයින්ම ඈ ලැබූ සම්මාන ද බොහෝය.

300-2
2005 දී කලා කීර්ති සම්මානයෙන් ද, රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය ළමා පොත් 08ක් වෙනුවෙන්ද, 'ද චයිල්ඩ් ඉන් මී' වෙනුවෙන් 1995 දී ග්‍රේෂන් සාහිත්‍ය සම්මානයත් ඈට හිමි විය. 2007 දී සෝලියස් මෙන්දිස් සම්මානයෙන්ද ඈ සම්මානයට පාත්‍ර විය.

1965 දී එංගලන්තයේ කාන්තා කවුන්සලය විසින් පිරිනැමූ ඉසබෙල් හට්න් සම්මානය 'වෙසක් පහන' ළමා කතාව වෙනුවෙන් පිරිනැමුනි. නෝමා කොන්කුවර්ස් හොඳම ළමා පොත් චිත්‍ර තරඟයේ තෙවැනි තැනද දිනා ගනු ලැබීය. 2012 දී ළමා කලාපීය සාහිත්‍යට හා සංස්කෘතියට කළ සේවය වෙනුවෙන් ජපානයේ නිකෛ සම්මානය ප්‍රධානය කරනු ලැබීය.

meee

මේ ඇගේ චිත්‍රමය ජීවිතයෙන් සුඟක් පමණි. මේ සියල්ල අතර කුඩ හොරා ද තමන්ගේ අලුත් කුඩය ඉහළාගෙන සිබිල්ට හෙවණ සදමින් එහා-මෙහා ඇවිද යනු පෙනේ. 90 වියැති සිබිල් කෙළි වියේ පෑ 'කිචිබිචිය' නඟමින් ඒ කුඩේ යටින්ම ඇවිද යනු මට පෙනෙයි.

කාංචනා අමිලානි |

පුවත්පත් සබැඳිය | http://bit.ly/2xBXqpF  

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com