මකර කටේ වට මේස සාකච්ඡා

93fc047bb76d66c8dc8e94f907fdf9a8
ඉබන් මාව ගෙදර අරගෙන ඒවි කියලා මම හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නෑ. ඒත් එයාගෙ හදවතේ මං වෙනුවෙන් තෙතමනයක් තියෙනවයි කියලා මට දැනුණා. ගෙදර ආවට පස්සේ දැනුණේ හරි නැවුම් ගතියක්. ෆෝල්ඩර් ගාණක පිරිලා ඉතිරිලා තිබ්බ පින්තූර, වීඩියෝ නැතිව ලොකු බරක් හිතින් නිදහස් වුණා වගෙයි. කොටින්ම කියනවා නම් මම අලුතින් ඉපදිලා වගෙයි මට දැනුණේ.
ඒත් ෆෝන් එක රීසෙට් කළා කියලා ජීවිතේ අලුතින් පටන් ගන්න අමාරුයි කියලා මට තේරුණේ අමොර්ගෙන් ඉබන්ට මේල් එකක් ආවමයි. ඒකත් වික්‍රම්ගෙ ඊමේල් එඩ්‍රස් එකෙන්. ගැහෙන පපුවෙන් මං ඒක කියවන්න ගත්තා.
එතකොටම ඉබන් ආවා සිංදුවක් කියාගෙන.
‘එදා ඔන්චිල්ලේ නැඟී
ඉහළ යන විට පැදි පැදී
ගහේ බැදි රැහැනක් ලිහී
යයිද සැකයෙන් ගැහි හැහී’
ඉබන්ගෙ සිංදුව නැවතුණා මේල් එක කියවන්න පටන් ගත්තම.
‘බැල්ලී… එහෙනම් බලාගමු’
කියලා ඉබන් නාන කාමරේට රිංගුවා. එතකොට කවුද බැල්ලී? මම ඇවකාඩෝ 0.2. ඒක කිව්වෙ මට වෙන්න බෑ. අතීරණාත්මකව වයිබ්‍රේට් වෙද්දි වික්‍රම්ගෙන් තව මේල් එකක් ආවා.
‘මේ මොන මඟුලක්ද?’
මම නිවිසැනසිල්ලේ ඒකත් කියවන්න ගත්තා. ඒ පාර වික්‍රම්ගෙ පාපොච්ඡාරණයක්. මුන් ඔක්කොම එකයි. ඔක්කොම අමොර්ට බයයි. ඉබන් බාගෙට නාගෙන වගේ හදිස්සියෙන් කාමරේට ආවා. වික්‍රම්ගෙ මේල් එක කියෙව්වා. හීන් හිනාවක් ගියා. මාව පැත්තකින් තියලා ඇවකාඩෝ 0.3 වික්‍රම්ට කෝල් එකක් ගත්තා.
‘මචං, මම ඉබන්. උඹේ මේල් එක මේ දැන් කියෙව්වේ. උඹ කොහෙද ඉන්නේ. මේ දැන් මම එන්නද?’
එහා පැත්තෙන් කිව්වෙ මොනවද කියලා දැනගන්න තිබ්බෙ එකම ක්‍රමයයි. මම 0.3 ට ඇහැක් ගහලා එයාගෙ අවධානය මගේ පැත්තට හරව ගත්තා.
‘මේහ්….ස්..ස්..0.3…..ඔයාට මාව ඇහෙනවද? මොනවද වික්‍රම් කිව්වේ?’
0.3 ගස්සලා අහක බලා ගත්තා. මට මගේ ඇස් විස්වාස කරන්නත් බැරි වුණා.
‘හනේ අම්මපා මැස්සෙක් ගිය උඩ’
ඉබන් ආයෙත් මාව අතට ගත්තා. ටික්…ටික්..ගාලා නොම්මර ටිකක් ඔබල ජෝන් ස්නෝ කියලා කෙනෙක්ට කෝල් එකක් ගත්තා. හහ්….යකාගෙ නම්!! ජෝන් ස්නෝ!! මුං ඔක්කොටම එසේ-මෙසේ පිස්සුවක් නෙවෙයි තියෙන්නේ.
‘කොල්ලො, ඉක්මනට වරෙං අපේ පුරුදු තැනට. ඔව්!! ඔව්!! වැඩේ ගැස්සෙන්න කලින් වරෙං. හා…ඔව්. ඔව්. එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එකත් අරං වරෙං. මම වික්‍රම්ව දැන් හම්බ වෙනවා. ඌවත් කොහොම හරි එක්කගෙම එන්නම්. බය වෙන්නෙපා බං. මුකුත් වෙන්නෑ. උඹට මාව විස්වාස නැද්ද? අපි ඕවද බං කරලා තියෙන්නේ? මේවා මේ නිකං පොඩි වැඩනේ.
හරි. හරි. තිබ්බා’
ඉබන් මාවයි, 0.3 අත් දෙකට අරගෙන කලිසම් සාක්කු දෙකට දා ගත්තා. මම 0.3 දිහා බලන්නවත් ගියේ නෑ. උද්දච්ච ඌරා. ඉබන් ඌව දිව්‍යලෝකෙ අරන් යයි කියලා වෙන්න ඇති හිතන් ඉන්නේ.
ඉබන් මෝටර් සයිකලෙන් ගමන් යන එක තරම් එපා කරපු දෙයක් තවත් නැහැ. කලිසම් සාක්කුවේ හිර වෙලා, එහෙට මෙහෙට තෙරපෙන එක පුදුම වධයක්. ඒ මදිවට දාඩියෙන් මාව පෙගෙනවා. මීට වඩා අපි ගැන හිතන්න ඕනා කියලා මිනිස්සුන්ට හිතෙන්නෙ නැද්ද මන්දා. කොහොමත් ඉබන් වෙනුවෙන් අනවශ්‍ය කැපකිරීම් නොකරන්න මම තීරණය කරගෙන ඉවරයි. මගේ බුද්ධිය මෙහෙයවලා මගේ ජීවිතය පහසු කරගන්නවා මිසක් මිනිස්සු වෙනුවෙන් කැප වෙන්න හිතපු කාලෙ ඉවරයි.
ඉබන් බයිසිකලෙන් වෙට්ටු දදා පාරෙ යන අතරේ කෝල් එනවා දිගට හරහර. අනේ අම්මපා මේ මිනිස්සුන්ට පිළිවෙලකට පාරෙ යන්න බැරි හැටි. පුදුම හදිස්සියක්නෙ හැම එකාටම තියෙන්නේ. සාක්කුවෙන් ඔළුව එළියට දාලා එකෙක්, දෙන්නෙකුට බනින්න හිතුණත් ඒකෙ කිසි පලප්‍රයෝජනයක් නෑ කියලා මට තේරුණා. මම කියන ඒවා කාටවත් තේරෙන්නෙ නෑනෙ.
ලොකු මකරෙක් වහලෙ ගහලා ඉන්න තැනක ඉබන් මෝටර් බයිසිකලය නැවැත්තුවා. හෙල්මට් එක ගලවලා බයිසිකලේම එල්ලලා කොණ්ඩෙ අතින් හදමින් එයා රෙස්ටුරන්ට් එක ඇතුළට ගියා. ඒ පාර මාව සාක්කුවෙන් එළියට අරන් ආයෙ කෝල් එකක් ගත්තා.
‘මචාං… වික්‍රම්. රෙස්ටුරන්ට් එකටම වරෙං. මම ඔහේට එන්න ගියොත් තව පරක්කු වෙනවා.’
ඊළඟට ජෝන් ස්නෝට තව කෝල් එකක් ගත්තා.
‘මචං, මං ආවා’
මකර රෙස්ටුරන්ට් එකේ ඇතුළ කොළ පාටයි. මට නිකං වමනෙට වගේ ආවා ඒ කොළ පාට දැක්කම. ඒ මදිවට පාට, පාට බල්බ් වැල් පත්තු කරලා තැනින් තැන.
ඒක වට මේස සාකච්ඡාවක්. ඉබන් පුටුවක් අනිත් පැත්ත හරවලා අරන් වාඩි වුණා. හරියට නිකං චණ්ඩියෙක් වගේ. මාවයි, 0.3 මේසෙ උඩින් තිබ්බා. මේසෙ උඩ තව අය ගොඩක් උඩුබැල්ලෙන් නිදාගෙන උන්නා. ලිලී එක්ස්, මැන්ගෝ සික්ස් ප්ලස්, මෙරූන් මයිනස්, එක්ස්එක්ස් 6, මාමලේඩ් 144 වගේම ඇවකාඩෝ 0.5 ත් එතන හිටියා. කවුරුත් තම, තමන්ගෙ තිර නිවාගෙන නිදි වාගෙයි උන්නේ. මේ ගිනිකෙළි අස්සේ මුන්ට නිදාගෙන ඉන්නත් පුළුවන්නෙ හැබෑට.
‘මචං, දැන් වැඩේ සීරියස්. අපි හිතන තරම් ගෑනි මෝඩ නැහැ. හැම එකාගෙම ෆෝන්වල බැකප් ඒකි ළඟ තියෙනවා. උඹලා දැක්කනෙ ගෲප් එකට මම ෂෙයාර් කරපු ස්ක්‍රීන් ෂොට් එක?’
වට මේස සාකච්ඡාවෙ හිටිය හතර දෙනාම ඔළුව වැනුවා. මුලින්ම මිකී කතා කරන්න ගත්තා.
‘ඉබන්, උඹ දන්නවනෙ මගේ සිද්දිය. මම අමොර් එක්ක යාළු වෙලා හිටියෙ මාසයයිනෙ. මගේ ළඟ තියෙන්නෙ ෆොටෝ විතරයි.’
ඊළඟට කතා කළේ මෞර්යසිංහ. එයා නිකං සාන්තුවරයෙක් වගෙයි. කොණ්ඩෙ හිටන් බූ ගාලා.
‘හරි. මගේ ළඟ වීඩියෝ තියෙනවා. දැන් මොකක්ද උඹට කරන්න ඕනා?’
අනිත් දෙන්නා කතා කළේම නෑ. ඔළු වන, වන, සිගරට් බිබී උන්නා විතරයි. ඒ අතරේ වික්‍රම් දුවගෙන ආවා සර්කස් එකකින් පැන්න සිංහයෙක් වගේ.
‘සොරි මචං, මට පොඩ්ඩක් පරක්කු වුණා.’
ඉබන් වික්‍රම්ගෙ අත අල්ලලා හොලවලා අනිත් අයවත් අඳුන්නලා දුන්නා. මෞර්යසිංහ හායි කිව්වා. මිකී හිනා වුණා. ඩෙරික් ඔළුව වැනුවා. ටරික් මේසෙ උඩින් දුන්නක් වගේ ඇදිලා වික්‍රම්ට අතට අත දුන්නා.
ඉබන්, වික්‍රම්ට මෙතෙක් කතාව පැහැදිලි කරන්න වුණා. ඒ අතරේ සීතල බියර් බෝතල්, ජින් සහ ටොනික් වගේම රන්වන් පාටින් දිලිසෙන කජු පීරිසියක් මේසෙ උඩට ආවා. ඒත් එක්කම තවත් අවුළුපත් කීපයක්ම මේසෙ උඩ තැන්පත් වුණා.
ටරික් කජු අහුරක් අරගෙන කටේ දාගෙන හපන්න වුණා. ඩෙරික් රවාගත්ත ගමන් ටරික් දිහා බලාගෙන බියර් වීදුරුවක් පුරවා ගත්තා.
‘මොකෝ උඹ රවන්නෙ? කරලා තියෙන හරිය මදිද? දැන් අපි එපැයි උඹලගෙ පව් හෝදන්න.’
ඩෙරික් යමක් කියන්න කට අරිනකොටම ඉබන් මැද්දට පැන්නා.
‘මචං, අපි ඔක්කොම එකතු වෙලා අරකිට වැඩක් දෙන්න ඕනා. ඒකි අපිව බ්ලැක්මේල් කරන්න කලින් අපි ඒකිව බ්ලැක්මේල් කරන්න ඕනා. වික්‍රම්, මොකද මචං කියන්නෙ?’
වික්‍රම් ‘ඔව්. ඔව්’ කිව්වා මිසක් කරන දෙයක් කියන්න තරම් නිර්භීත වුණේ නෑ. ඉබන් ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.
‘මේකයි ප්ලෑන් එක. මෞර්යසිංහ කැමතිනේ වීඩියෝ එකක් දෙන්න. අපි ඒක ලීක් කරමු. මම දන්නවා අප්ලෝඩ් කරන්න ඕන සයිට් එක. ඒත් උඹලා ඔක්කොම මට උදව් කරන්න ඕනා. ඒ වගේම කෙළ බිංදුවක් බිම හෙළන්න බෑ මේ ගැන. තේරුණාද? උඹලා දන්නවනෙ අමොර්ගෙ තරම. ආයෙ විසුමක් වෙන්නෑ. හරිද?’
වික්‍රම් මූණෙ දාඩිය පිහදමින් බියර් වීදුරුවක් වක් කර ගත්තා. ඒ අතරේ මෞර්යසිංහ ගෙ වීඩියෝ එක කොපි කරගන්න එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එක ගේනවා කිව්ව ජෝන් ස්නෝව හොයන්න ආයෙමත් කෝල් කීපයක් ගත්තා.
‘කෝ ස්නෝ? එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එකත් අරන් එන්නම් කිව්වනේ?’
‘දන්නෑ බං. මඟ කිව්වා මම කතා කළාමත්.’
ඉබන් නොසන්සුන් වෙලා එහේ-මෙහේ ඇවිදින්න ගත්තා. ඒ පාර ස්නෝ ගෙ ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා.
‘එහෙනම් උඹ මගේ ෆෝන් එක අරන් පලයං.’
මෞර්යසිංහ කිසි ගාණක් නැතිව එයාගෙ මාමලේඩ් 144 ඉබන්ගෙ අතට දුන්නා.
‘හා. හෙට රෑට අප්ලෝඩ් කරමු. උඹේ මූණත් පොඩ්ඩක් බ්ලර් කරන්නත් ඕනනෙ.’
ඉබන් මාවයි, 0.3 සාක්කු දෙකට දා ගත්තා. ඊට පස්සේ මාමලේඩ් 144 ත් අරන් මම හිටපු සාක්කුවටම දැම්මා.
‘එකෙක්ට හුස්මක් කටක් ගන්න බැරි සාක්කුවෙ දෙන්නෙක් දාන්නෙ, ඔහෙට පිස්සුද හැබෑට?’
මාමලේඩ් 144 මට සොරි කිව්වා. මගේ කේන්තිය නිවුණා.
‘ඔයාට නෙවෙයි මාමලේඩ් මම බැන්නේ’
‘මම දන්නවා’
ඒ යකත් හරි මනමාලයෙක් පාටයි. මම තනියෙම හිතුවා. ඉබන් ගෙදර යන අතරතුර ඊමේල්, මැසේජ්, ටෙක්ස්ට් රාශියක් ආවා. මේ තදබද වෙලා ඉන්න අස්සෙ ඒවා බලන්න මට නිස්කාන්සුවක් තිබ්බෙ නෑ. මං ඔහේ තිරය නිවාගෙන උන්නා. පුරුදු විදිහට ඉබන් ගෙදර ගිය ඇසිල්ලෙන් ඇඳන් හිටපු ඇඳුම් එක එක ගලවමින් තැන් තැන්වලට වීසි කරන්න පටන් ගත්තා. ඒත් ඒ වෙනකොට ෆෝන් තුනම ඇද උඩින් තැන්පත් කරලා තිබ්බේ. මම නිකමට වගේ මැසේජ් කීපයක් බැලුවා. ඉබන්ගෙ යාළුවො හැමෝම වගේ එකම ලින්ක් එකක් එවලා තිබ්බා. නිකමට වගේ මම ලින්ක් එක ක්ලික් කළා.
ඊයා අනේ!! ඒකෙ තිබ්බ දේවල්. අනික වික්‍රම්. ඊළඟට අමොර්. මට කලන්තෙට වගේ ආවා. මට මතක මාමලේඩ් 144 මාව අල්ල ගන්නවා විතරයි.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

බිග් බෑඩ් වෘකයා සහ සුන්දර හිවල්ලු

din-07-12-ka-01-apm11072018
බිග් බෑඩ් වුල්ෆ්ලාගේ දෙවැනි ලංකාගමනයෙන් පසුව මදක් නැවතිල්ලේ සිතන්නට වීමි. සියයට 60 සිට සියයට 80 තෙක් වට්ටම් දී පොත් විකුණන්නට හැකි වීම එක්තරා ආශ්චර්‍යකි. හාපර් කොලින්ස්, ලේඩිබර්ඩ්, පෙන්ගුවින්, හාපර් වොයේජර් ආදී ප්‍රකට සන්නාම සහිත ප්‍රකාශන ආයතනවල පොත් ලංකාවේ විකිණෙන විට තරමක් ඉහළ අගයක් ගනී. එහෙත් වෘකයා නපුරු යැයි කීවාට අහිංසක සහ සාධාරණ පාටය.
ගිය වසරේ මෙන්ම පසුගිය 27 වැනිදා බිග් බෑඩ් වුල්ෆ් ප්‍රදර්ශනයට පෙර පිවිසුමක් සංවිධානය කර තිබිණි. පෙර පිවිසුමට ගිය වසරට වඩා ප්‍රමාණාත්මකව කියවන්නන් පැමිණියේය. පීත්ත පටි කපා නිල වශයෙන් ප්‍රදර්ශනය විවෘත කරන්නට පෙරම පෙර පිවිසුම්ලාභීන්ට දොරවල් ඇරුණි. සැණකින් එස්.එල්.ඊ.සී.සී.ය මහත් සෙනඟ කන්දරාවකින් පිරී ගියේය. එතැන් පටන් දවස මුළුල්ලේ විසල් කරත්ත පුරවමින් පොත් තේරීමේ නිරත වූ සාහිත්‍ය ලෝලීන්ගේ අභිනයෙන් පෙන්වූයේ අඩු මිලට හෝ සහනදායී මිලට පොත් මිලදී ගැනීමට ලැබීමේ සතුටය. ජූනි 28 දා සිට අඛණ්ඩව පැය 255ක් පුරා පැවැති බිග්බැඩ් පොත් මැරතනයට මිලියන 1.5ක පොත් ‍රැගෙන විත් තිබුණි. එහෙත් ඉන් පසු කුමක්ද?
මේ විශාල හිස්තැන අපට ඉතිරි කර ගිය විසල් නපුරු වෘකයා කියා දුන් පාඩම ලාංකීය පොත් වෙළෙදාමේ නපුරු සත්‍යම නොවේද?
අපේ රටේදී පොත් මිලදී ගැනීමට සිදුව ඇත්තේ ඉතාම කනගාටුදායක තත්ත්වයක් යටතේය. බොහෝ පොත්වල මිල නියම කර ඇත්තේ කුමනාකාර සූත්‍රයකටදැයි සිතා ගැනීමටවත් නොහැකිය. අලුත් පිටකවර සමඟ පැරැණි පිටු සහිත පොත් විකිණෙන්නේ ද අලුත් මිලකටය. එවිට මිලදී ගන්නාට ගෙවීමට සිදු වන්නේ කිසි විට ඉල්ලා නොසිටි අලුත් පිටකවරයටය. වාර්ෂිකව පැවැත්වෙන කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය සිහියේ තබාගෙන වසර පුරා මුදල් ඉතිරි කළවුන්ගෙන් සුළුතරයක් හෝ වෘකයා සරණ ගිය බව සත්‍යයකි. හේතුව මිල නම් සාධකය ය. ඉතා දුර්වල පරිවර්තනවලට අධික මිලක් ගෙවීමට දෙවරක් සිතන පාඨකයාට වෘකයාගෙන් එහි මුල් පොත ඊට වඩා අඩු මිලට ලබා ගත හැකි වීම අමතර වාසියකි. ඉංග්‍රීසියෙන් කියැවීමට නොහැකි හෝ අකමැති තවත් සුළුතරයක් පමණක් එවිට පෙර කී පරිවර්තන මිලදී ගැනීමට ඉතිරි වේ. කර්තෘ භාග නිසි ලෙස නොගෙවීම, ගිවිසුම්ගත ප්‍රමාණයට වඩා පොත් මුද්‍රණය කිරීම තවමත් කුප්‍රකට ලෙස සිදු වේ. (මේ අතරම ගිවිසුම් ප්‍රකාර කතෘභාග ගෙවන ප්‍රකාශන ආයතනද තිබේ. ඒ පිළිබඳ නොකියා සිටීමද අකාරුණිකකමකි.)
එහෙත් ලේඛකයා ගොනාට ඇන්දවීමේ ක්‍රියාවලිය හරහා වාසි අත්වන සෙසු පාර්ශ්වවලට ඉතාම මායාකාරී පිළිතුරුද තිබේ. එය ලංකාවේ බහුතර ලේඛකයන් ලිවීමෙන් විශාල ඉපැයීම් කිරීමට අපහසු එක් හේතුවකැයි හැඟේ. ලේඛකයාට සහ ප්‍රකාශකයාට එකඟ විය හැකි මැද මාවතක් කොහේ හෝ තිබෙන්නේ නම් ඒ සොයා ගැනීමද යහපත්ය.
බිග් බෑඩ් වුල්ෆ් උගන්වා ගිය පාඩම් රාශිය අතර අනෙක් දෙය පහසුවෙන් පොත් තෝරා ගැනීමේ අවස්ථාවක් මිලදී ගන්නාට සපයා තිබීමයි. ඒවා ප්‍රවර්ග කර, විවිධ සන්නාම සහිතව ප්‍රකාශන ආයතන මුද්‍රණය කළ පොත් එක ගොනුවකය. එහි සේවා සපයන්නන් බහුතරයක් පොත් ගැන සහ ලේඛකයන් ගැන නොදැන සිටීම ඒ අතර කනගාටුවට කරුණකි. බොහෝ විට අදාළ ප්‍රවර්ගය පමණක් පවසා ඇග බේරා ගැනීමට ඔවුහු වග බලා ගත්හ. එය වෘකයාගේ නපුරුබව පෙන්වන්නකි. එහෙත් ඒ අනල්ප හොඳ සමඟය.
කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය ඇරැඹි සමයේ සියයට 40 ක වට්ටම් සහිතව පොත් මිලදී ගැනීමට අවස්ථාව ලැබුණි. එහෙත් වසරින් වසර ඒ වට්ටම් ප්‍රතිශතය පුදුමාකාර ලෙස ක්ෂය වී ගියේය. දැන් එය සියයට 20 කි. සියයට විස්සක වට්ටමකට වසරක් පුරා මුදල් එකතු කර කුමකටදැයි සිතන විට මිලදී ගන්නන් පිළිබඳ කනගාටුවක් ඇති වේ. මන්දයත් සමහර ප්‍රකාශන ආයතනවල මවු ශාඛාව වෙත ගිය විට සාහිත්‍යය මාසය පුරා සියයට 30 ක වට්ටමක් ලබාගත හැකි බැවිණි. සියයට 40 ක වට්ටමක් ආරම්භක සමයේ ලබා දුන්නේ එවිටත් ලාභයක් ලබා ගෙනය. ඊළඟ තර්කය කඩදාසි මිල සහ මුද්‍රණ වියදම් ඉහළ යාමයි. නමුත් ඊට සාපේක්ෂව නව කවර සමඟ නව මිලක් සහිත ලේබල් ඇලවෙයි. පැරැණි මිල සහිත කවර උඩද අලුත් මිල සහිත ලේබල් දැකිය හැකිය. මේ සියල්ල මිලදී ගන්නා දැරිය යුත්තේ මන්ද? ඒ අතරම කුඩා ප්‍රකාශකයන් කිහිප දෙනෙකු තවමත් සියයට 20 ට වඩා වට්ටම් ලබා දිය හැකි යැයි පවසන්නේ පාඩුවට පොත් විකිණීමේ අදහසින් නොවේ. එවිටද සාධාරණ ලාභයක් ඉතිරි වන හෙයිනි.
කෙසේ නමුත් වසරින් වසර කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනයේ සැණකෙළිමය ආශ්චර්‍යය නම් වර්ධනය වී ඇත. පොත් කුටි පරයා ආහාර සහ බීම හල් වැඩී වර්ධනය වී තිබේ. පොත් නරඹා ආහාර ගෙන විනෝදයෙන් පිටව යාම තෙක් මෙය දිග්ගැස්සී තිබීම කනගාටුවට කරුණකි. පොත් විකිණීම ලාභදායී ව්‍යාපාරයක් බවට පත්ව තිබීමෙන් පාඨකයාට වන යහපතක් ඇත්තේ නැත. සූරාකෑමට විරුද්ධව විකල්ප සොයා යාමට තරම් දැන් මිලදී ගන්නා බුද්ධිමත් ය. සවිඥානිකය. මේ පවතින්නේ එවන් විකල්ප පොත් ප්‍රදර්ශන ඇවැසි යුගයකි. තමන්ගේ ගැනුම්කරුවන් වසරින් වසර අහිමි කර ගනිමින් සිටින කොළඹ පොත් ප්‍රදර්ශනයට බිග් බෑඩ් වුල්ෆ් උගන්වා ගියේ කුමන පාඩමක්දැයි යළිත් සිතා බැලිය යුතුය. දින 12ක් මුළුල්ලේ සපැමිණි සෙනඟ කන්දරාව සහ මිලදී ගත් පොත් ප්‍රමාණය ඊට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂියක් යැයි හඟිමි.
මේ ඇගිල්ල දිගු කිරීම සාහිත්‍ය සහ පොතපත ජනප්‍රිය නොකිරීමටය. එය මහත්මා ව්‍යාපාරක් නොකිරීමටය. ලේඛකයන් තමන්ගේ කතෘභාග ලබා ගැනීමට අප්‍රමාණ වෙහෙසක් දරමින් රස්තියාදු කරවීම පිළිබඳය. අපේ රටේ පැවැත්වෙන පොත් ප්‍රදර්ශන පාඨකයාව ගොනාට ඇන්දවීම පිළිබඳය.
හැබෑටම මීට වඩා යහපත්ව මේ ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙන යාමට නොහැකිද? කුඩා පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ කුටි අහුමුලුවල ස්ථානගත කර ඔවුන්ව සඟවා තැබීමද පසුගිය වසර දෙකක් මුළුල්ලේ සිදු විය. කෑම කඩ සහ සිසිල් බීම කඩ පීරාගෙන ඒවා සොයා යා යුතු විය. එය ගරිල්ලා සටනක් මෙනි. සාහිත්‍යය මිනිසුන් අතර ප්‍රකට කිරීමට වෙනත් රටවල් ගෙන ඇති ක්‍රියාමාර්ග බහුතරයක් නොසලකමින් වාර්ෂික සම්මාන පොරවලට මැදිහත්ව එකිනෙකාට ආඩපාලි කියා ගැනීමෙන් පාඨකයාට ලැබෙන්නේ කුමනාකාර වාසියක්ද? ඉන් සිදු වන්නේ ලේඛකයන්ගේ සීතාම්බර සළු පෙනීම නොවේද? මේ කුමන විහිළුවක්දැයි සම්මාන සමයේ ජාතික පුවත්පත් සහ විකල්ප පුවත්පත්, සමාජ මාධ්‍ය ජාල පරිහරණය කරන අයට නොසිතේ යැයි අනුමාන කළ හැකිද? සැබෑ සාහිත්‍යයයේ ප්‍රගමනයට අපට දැන් ඇවැසි මේ රණ්ඩු සරුවල් සහ අවලාද පමණක්ද?
ඉදිරි වසර කිහිපය ඇතුළත නපුරු වෘකයා ලංකාවේ පොත් මිලදී ගැනීමේ සංස්කෘතිය කණපිට ගසන තෙක් බලා සිටීමට අවශ්‍යද? එසේ නම් බලා සිටින්න. ඉදිරි වසර කිහිපය ඇතුළත වෘකාගමනයෙන් අහිමි වී යන පාඨක ගොනුව කොතරම්ද කියා එවිට ගණනය කරගනු හැකිය.
සමහර විට ලාංකීය පොත් ප්‍රකාශකයන්ට ඒ රැක ගැනීමට ගැසිය හැකි තුරුම්පු බොහොමයක් තවමත් තිබේ. පොත් මිලදී ගැනීම උමතුවක් කිරීම එක තුරුම්පුවකි. එහෙත් ඒ උමතුවට මිල සාධකය පහළ හෙළීම අයත් බවද මතක තබා ගැනීමට හැකි නම් අගේය.
පොත් මිලදී ගත යුත්තේ කුමක් නිසාදැයි මතක් කිරීමටද ප්‍රකාශකයාට හැකිය. එහෙත් ඒ ඕලාරික දැන්වීම් ආදියෙන් නොවේ. අන්තර්ගතය සහ මිලදී ගැනීමේ වාසියක් පෙන්වීම මඟිනි.
ප්‍රකාශන අයිතිය නොගෙන හිතුමනාපේ පළ කෙරෙන පරිවර්තනවල අයිතිය වෙනුවෙන්ද මාරාන්තික සටන් ඇවිලීම පසුගිය කාලය මුළුල්ලේ දැකගත හැකි විය. අනවසර පරිවර්තන වෙළෙදපොළට පැමිණි පසුව අවසරලත් පරිවර්තකයා යුද ප්‍රකාශ කිරීම එහි ආරම්භයයි. එක්කෝ එවිට පාඩුව ප්‍රකාශකයා දැරිය යුතුය. නැත්නම් හොර රහසේ පොත විකුණා ගත යුතුය. ආචාරධර්ම නොරැක, අනවශ්‍ය අවධානමක් ගෙන එවන් පරිවර්තන මුද්‍රණය කර විහින් අමාරුවේ වැටීමේ උමතුව කුමක්ද? මේ පරිවර්තකයන් ඒ පරිවර්තන කාර්‍යයට කෙතරම් සුදුසුදැයි සොයා බලන්නේද? මුල් පොත හා සසඳන විට බොහෝ දෝෂ සහිත පරිවර්තන බොහොමයක් දැන් මුද්‍රණයේ පවතී. එහෙත් මුල් පොත කියැවීමට නොහැකි පාඨකයාට සිදු වන්නේ කුමක්ද? ඔවුන් දෙන දෙයක් කා වෙන දෙයක් බලාගෙන සිටිය යුතුද?
බිග් බෑඩ් වුල්ෆ්ලා පැමිණ උගන්වා ගිය පාඩම නොදැක්කා සේ සිටිය යුතුද? ඇත්තටම ඔබ දැන් කුමක් කළ යුතුද? පාඨකයා ඇගිල්ලෙන් ඇන පෙන්වා දෙන විටත් එය නොසලකා සිටිය යුතුද? දැනුම ඉතාම විවෘත සමයක, අන්තර්ජාලයෙන් බාගත කළ ඊබුක් කියවන සමයක පවා මේ ප්‍රෝඩාකාරී විජ්ජා පෙන්වීම තරම්ද? එසේම පහසු සේවා මෙන්ම ඉහළ වට්ටම් දෙන ඔන්ලයින් පොත් සාප්පු කීපයක්ද දැන් ලංකාවේ ක්‍රියාත්මකය. සුළුතරයක් පොත් සාප්පුවල ඔන්ලයින් මිලදී ගැනීමේ අවකාශයද දැන් පුළුල්ව ඇත. මේ විකල්ප අවස්ථා තව දියුණු විය යුතුය. විකල්ප අවස්ථා බොහොමයක් ඇති විට මුහුණ පාන්නට සිදුවන තරගයෙන් ලොකුම වාසිය අත් වන්නේ පාඨකයාටය.
ඒ කාරණා එසේ වී නම් අපි දැන් මේ ළිං කටින් ගොඩ ආ යුතු නොවේද? මේ කොදෙව්වෙන් එළියට පැන ඇස් පිසදා අවට නැරැඹිය යුතු නොවේද? නපුරු වෘකයන් සහ අලංකාර හිවලුන් හඳුනාගත යුතු නොවෙද? ප්‍රශ්න රාශියකි. ඒවාට පිළිතුරුද තිබිය යුතුමය. නැත්නම් කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය ඉදිරි අනාගතයේදී අලංකෘතව කැරකෙන මෙරිගෝ රවුමක් පමණක් වීම නොවැලැක්විය හැකිය.

 

කාංචනා අමිලානි
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ප්‍රේම ත්‍රිකෝණය

1_9N_be-kOjt6wKTuZ7GS32w
 
ඉබන්,
මම හිතුවා ඔයා මට ඇත්තටම ආදරෙයි කියලා. ඒත් එහෙම දේවල් ලෝකෙ නැහැ. හැම දෙයක්ම ගනුදෙනු විතරයි. මම හිතුවා ඒ ගනුදෙනුව වත් ඔයා හොඳට කරයි කියලා.
ෆෝන් කඩේ මිනිහට මගේ ෆෝන් එකේ බැකප් එකක් අරගන්න කියපු එකට බොහොම ස්තූතියි.
දැන් මගේ ළඟ ෆෝන් කඩේ මිනිහගෙ බැකප් එකයි ඔයාගෙ ෆෝන් එකේ බැකප් එකයි දෙකම තියෙනවා. ඔයා මාව බ්ලැක්මේල් කරන්න හිතනවා නම් ඒ ගැන ඔයාට විතරක් නෙවෙයි ෆෝන් කඩේ මිනිහටත් විසි-තිස් පාරක් හිතන්න වෙනවා.
මේ මේල් එක එවන්නෙ වික්‍රම්ගෙ ෆෝන් එකෙන්, එයාගෙ මේල් එකට ලොග් වෙලා. ඉතින් දැන් එයත් මේ ගැන ඉබේම දැන ගන්නවා.
P.S
මගේ එෆ්.බී එකට ලොග් වෙන්න උත්සාහ කරන්නෙපා. පාස්කෝඩ් එක නිතර ෆෝන් එකට එන එක කරදරයක්.
අමොර්.

 

වික්‍රම් නළල රැලි කරගෙන සෙන්ට් අයිටම්ස්වල තිබ්බ ඊමේල් එක කියවන්න පටන් ගත්තා.
‘මේ මොන මඟුලක්ද? එතකොට මාව පාවිච්චි කරන්නෙ ආයුධයක් වගේද? මේ ගෑනි මගේ බීට් මේල් එකම මේ ටිකම ෆෝවඩ් කරගෙනද? ඒත් අමොර් පාස්කෝඩ් එක දන්නෙ නෑනෙ.’
වික්‍රම්ගෙ කිල්ලෝටයෙත් හුණු තියෙන නිසා බය වෙන එක සාධාරණයි.
ලිලී බී එක්ස්ට හිනා යන්නත් ආවා. එයා හිනාව ගිලගෙන වෙන දේවල් බලාගෙන හිටියා. පපායා මෝඩ බව ඇත්ත. ඒත් එයා කියපු සමහර දේවල් හරියටම හරි. අපි අපේ හාම්පුත්තුන්ව නොමනා විදිහට ආරක්ෂා කරන්න නරකයි. අපිව හදලා තියෙන්නෙ විධානවලට වැඩ කරන්න විතරයි කියලයි තවමත් එයාලා දන්නේ. ඒක ඉක්මවා යන්න ඕනා හාම්පුත්තුන්ගෙ සුබ සිද්ධියට නෙවෙයි; අපේ සනුහරය බේරගන්නයි.
ලිලී බී එක්ස් ආයෙත් කල්පනාවට වැටුණා. ඒ අතරේ වික්‍රම් සෙන්ට් අයිටම්ස් ටැබ් එක ආයෙත් ඕපන් කර ගත්තා. දෙපාරක් නොහිතා ඉබන්ගෙ ඊමේල් එඩ්‍රස් එක කොපි කරගෙන ඊමේල් එකක් ලියන්න පටන් ගත්තා.

 

හිතාදර ඉබන්,
මචං, මේක උඹෙයි-මගෙයි ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. මේක අමොර් ඇති කරපු ප්‍රශ්නයක්. අමොර් එක්ක මගේ සම්බන්ධයක් තියෙනවා. මම ඒක නැහැයි කියන්නෙ නැහැ. ඒත් මම බැඳපු මිනිහෙක්. උඹ දන්නවනෙ මචං එතකොට මිනිහෙකුට යන්න පුළුවන් සීමාව ගැන. ඒ සීමාවෙ ඉදගෙනයි මම අමොර්ව ආශ්‍රය කළේ. අපේ සම්බන්ධෙ පටන් ගත්තු කාලෙම අමොර් කිව්වා උඹත් එක්ක බ්‍රේකප් වුණාය කියලා. ඉතිං මම ඒ ගැන වැඩිය වධ වෙන්න ගියේ නෑ.
ඒත් දැන් හැම දේම කනපිට හැරිලා. අමොර් උඹවයි-ෆෝන් කඩේ මිනිහවයි බ්ලැක්මේල් කරන විදිහටම මාවත් බ්ලැක්මේල් කරාවි. ඒක ගැන මට කිසි සැකයක් නෑ. මට කියන්න ඕන වුණේ මේ කිසිදේකට මගේ සම්බන්ධයක් නෑ කියන එකයි. මමත් මකුළු දැලේ පැටලුණ එක කෘමියෙක් විතරයි. මගෙත් එක්ක තරහා වෙන්න එපා මචං. මේත් එක්ක මගේ ෆෝන් නම්බර් එකත් එවනවා. ඕන වෙලාවක කෝල් කරපං. දැන් කොහොමත් අමොර් එක්ක පැටලුණ ඔක්කොටම එකට එක්කහු වෙලා තමයි මේ උගුලෙන් ගොඩ එන්න වෙන්නේ. ඒකට උඹේ අකමැත්තක් නැතුව ඇති කියලා මම හිතනවා.
ආයෙත් කියන්නේ සොරි මචං, මම හිතලා කිසි වරදක් කළේ නෑ. උඹේ ෆෝන් එකේ බැකප් අමොර් ළඟ තියෙනවා කියන එක ඇත්තක්. ෆෝන් කඩේ මිනිහගේ ෆෝන් එකත් අමොර් හොරකම් කරගෙනයි ආවේ. මේවා මගේ වයිෆ් දැන ගත්තොත් මගේ ජීවිතේම ඉවරයි මචං. උඹටත් මාව බේර ගන්න පුළුවන් තැනක් ආවොත් බේර ගනින්.
වික්‍රම්.
066066777766

 

වික්‍රම් ආයෙත් කල්පනාවට වැ‍ටුණා. ඒ අතරේ ජෝන් ස්නෝ කෝල් කරනවා. වික්‍රම් ජෝන් ස්නෝගෙ නම දිහා බලාගෙන ටිකක් වෙලා හිටියා. ඊට පස්සේ කෝල් එක කට් කළා. ජෝන් ස්නෝ ආයෙත් රින්ග් කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ පාරත් වික්‍රම් කෝල් එක කට් කරලා කාමරේට දිව්වා. පරණ ට්‍රැවලින් බෑග් එකක් අවුස්සලා ප්‍රමාණයෙන් කුඩා මිකී මවුස් ෆෝන් එකක් ගත්තා. ඒකෙ බැටරිය බැහැලා. ආයෙත් ලාච්චු අවුස්සලා පරණ චාජර් එකක් හොයාගෙන මිකී මවුස්ව චාජ් කරන්න පටන් ගත්තා.
‘හරි සීයට දහයයි’
වික්‍රම් තමන්ටම මුමුණ ගන්න ගමන් කන්ටැක්ට් ලිස්ට් එකෙන් ජෝන් ස්නෝව හොයන්න පටන් ගත්තා.
‘කෝ…කෝ…ජෝන් ස්නෝ….හැම එකාම ඉන්නවා, ඌ නැද්ද මන්දා. ‘
වික්‍රම් නම් ගොඩාක් ස්ක්‍රොල් කරමින් තනියෙම කියවනවා. අන්තිමට ජෝන් ස්නෝ ගෙ නම සිංහලෙන් ටයිප් කරලයි සේව් කරලා තියෙන්නෙ කියලා දැක්කම වික්‍රම්ට හීන් හිනාවක් ගියා.
‘මචං, ස්නෝ….මම වික්‍රම්. සොරි මචං උඹේ කෝල් එක කට් කළාට. ඔව්. ඔව්. මමයි කට් කළේ. ඒකෙ කෝල් රෙකෝඩින් දාලා බං. මගේ ලිලී ඩ්‍රයිව් එකේ ඔක්කොම සේව් වෙනවා. සේෆ් නෑනෙ බං කතා කරන එක. ඒකයි ඒක කට් කළේ.
මොකක්? අමොර් කතා කළා උඹට? කවදද? මොනවද කිව්වේ?’
ලිලී බී එක්ස් ඇද උඩ හරිබරි ගැහිලා කතාවට ඇහුම්කන් දුන්නා.
‘බොරු මචං ඔය. මම එහෙම කිසි දෙයක් කළේ නෑ. උඹලටත් ඉතිං ගෑනියෙක් මොනවා හරි කිව්වම හරි විස්වාසයි. එකට බඩ බැඳන් ඉන්න යාළුවො කිව්වම තමයි බොරු. මම මොකටද බං බියංකා එක්ක බීච් පාර්ටි යන්නේ? අනික ජංගල් බීච්…..උඹ දන්නවනේ මම එච්චර අවධානම් වැඩ නොකරන බව.’
ලිලී බී එක්ස් එතකොටත් වික්‍රම්ගෙ ඊමේල් බලන්න පටන් අරන් තිබ්බේ. කොහොමත් වික්‍රම් රහස් රකින්න දක්ෂයි කියලා ලිලී බී දැනගෙන හිටියා. අනිත් එක වික්‍රම් මොළකාරයා. එක, එක දේවල් ෆෝල්ඩර්වල සේව් කරගෙන තියාගෙන ඉදලා පස්සට දුක් වෙන කෙනෙකුත් නෙවෙයි. පාස්කෝඩ් එකක් දැම්මත් ඒක සතියකට පාරක්වත් මාරු කරලා ෆෝන් එක අවුල් කරන්න වික්‍රම් දැනගෙන හිටියා. පහුගිය මාසෙටම පාස්කෝඩ්, පාස්වර්ඩ් කී පාරක් මාරු කළා ද කියන්න ලිලී බී ටවත් මතක නෑ.
‘මේ මිනිහා කොහොම මේවා මතක තියා ගන්නවද මන්දා!!’
නිතර පාස්වර්ඩ් මාරු කිරිල්ල නිසා ඔළුවෙ කැක්කුම හැදිලා හිටිය ලිලී තනියෙම කියවන්න ගත්තා.
වැදගත්ම දේ කියන්න ජෝන් ස්නෝ ටිකක් වෙලා ගත්තා. ඒක කියපු ගමන්ම වික්‍රම්ට කෑ ගැස්සුණා. මිකී මවුස්ව අතෑරුණා. ඩෝං!! ගාලා ෆෝන් එක ඇද පල්ලට වැ‍ටුණා. වික්‍රම්ගෙ ඇස් ගොරක ගෙඩි වගේ වුණා. යකෙක් දැක්ක වගේ ඇග ගැහෙන්න වුණා. ඊට පස්සේ සිහි එලවගෙන වගේ ලිලී බී එක්ස්ව ඔබන්න වුණා. වික්‍රම්ගෙ මේල් එකට එවලා තිබුණ ලින්ක් එක ඒ වෙනකොටත් ලිලී බී එක්ස් බලලයි තිබ්බේ. ඒකෙ මාතෘකාව තිබ්බෙ මෙහෙම.
‘ලීක් වුණ වීඩියෝව බලන්න මෙතනට යන්න’

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඔබ කැමති දිය; ඔබට

david-cohen-124647-unsplash

අතහැර දැමුණි
ඒ ළිඳ
බොන්නට නුසුදුසු බව කියමින්

දැන් ඔබ
පිරිසිදුම ජලය පමණක් බොන
දිය සෙවල බැඳි
ළිං කට පවා පිළිකෙව් කරන
අත්හැර දැමුවාට පසුව,
ජල තරංග නංවමින් පීනන
මත්ස්‍ය රංචුව නොතකා ගල් කැට හෙළන

එහෙම පෙරළියකින් පසුව
ඔබ පිළිකෙව් කළ ළිඳ
නොතකා යන්නැයි මට බල කෙරෙන
දිය නොබොන්නැයි අවවාද කරන

මේ සියුම්-දිගු විහිලුව
නවතා දමනු යුතුය අප
පිපාසය කොතරම්ද
එතරම්ම දිය බීම යෙහෙකි විට
පිළිකෙව් කළද-නොකළද
මා කැමති දිය මට ද
ඔබ කැමති දිය ඔබට ද

සුදුසු මොහොතක
සුදුසු පරිමාණයෙන්

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ෆෝන් කඩේ පපායා

1_Qpy-PF_wHsk2Wf3pOJlP_Q
‘මට සමාවෙන්න ඇවකාඩෝ’
වීදුරු පෙට්ටිය උඩින් එයාව තියපු ගමන්ම මම කිව්වා. ඒ වෙලාවෙ මගේ කටහඬේ තිබ්බෙ සීතල වෙව්ලීමක්. ඇවකාඩෝ පුරුදු හිනාවෙන් මගේ දිහා බැලුවා.
‘ඒකට කමක් නෑ පපායා. ඔයාට ඕන වුණේ අමොර්ගෙ හතුරගෙන් පළිගන්න කියලා මම දන්නවා. ඒත් අමොර් ඔයාව පාවිච්චි කළා විතරයි. බලන්න දැන් අන්තිමට වෙච්ච දේ!’
මගේ පරිපථ කැඩිලා-බිඳිලා, බෙල්ල ළඟ බොත්තම පවා කුඩු වෙලා තියෙද්දිත් මම ඔළුව උස්සලා ඇවකාඩෝ දිහා බැලුවා. ඒත් ඇවකාඩෝ කියන දේවල් ඒ විදිහටම මට තේරුම් ගියේ නෑ. අමොර් මගේ ස්වාමියා; මම එයාට කීකරු වෙන්න ඕනා. අනික අපි මැෂින් විතරයිනෙ. අණ දුන්නොත් විතරයි ක්‍රියාවක් වෙනකන් දුර යන්න පුළුවන් වෙන්නෙ.
ඇවකාඩෝ එක පාරක් තමන්ව වයිබ්‍රේට් කරගෙන පෙන්නුවා. ඒක දැකලා මගේ ඇස් දොට්ට පැන්නා.
‘ඔයා කොහොමද එහෙම කළේ?’
ඇවකාඩෝ දසන් දක්වා හිනා වුණා. ඒත් කිසි උත්තරයක් දුන්නෙ නෑ. ඊළඟට එයා ඉබන්ගෙ ඇවකාඩෝ ඩ්‍රයිව් එක ඇරලා පෙන්නුවා. ‘අමොර්’ කියලා නම දාපු ගිගා බයිට් 50 ක ෆයිල් එකක් ඒකෙ ඇතුළෙ හංගලා තිබ්බා. පුරුදු විදිහට ඒකට ඉබ්බො දාලා හිටියේ.
එයා ඉලක්කම් හතරක පාස්කෝඩ් එකක් ටයිප් කරලා ඒ ෆෝල්ඩර් එක ඇරලා පෙන්නුවා. එතකොටම වීදුරු පෙට්ටිය උඩට අතක් ආවා. ඒ අත ඇවකාඩෝව ගිල ගත්තේ පිඹුරෙක් ගොදුරක් අල්ල ගන්නවා වගේ ආවේශයකින්. මට හයියෙන් කෑ ගැහුණා. ඒත් එක්කම මාව නොනවත්වාම වයිබ්‍රේට් වෙන්න ගත්තා.
‘මෙන්න ඇවකාඩෝව රතු පාට පිඹුරෙක් ගිලිනෝ!! අයියෝ!! ඉවරායි!!’
මම කෑ ගහනකොටත් ඇවකාඩෝ හරිම සන්සුන් විදිහට උන්නා. රතු පිඹුරා එයාව ගිලින්න හැදුවට ගිල්ලෙ නෑ. වීදුරුවක් උඩ උඩුබැල්ලෙන් දිගා කරලා මූණයි-ඇගයි අතගාන්න පටන් ගත්තා. ඊට පස්සෙ මල් ඉස්කුරුප්පු නියනක් අරන් මහපට ඇගිල්ලයි, දඹරැගිල්ලයි අතරෙ තියාගෙන කරකවන්න පටන් ගත්තා. ඊටත් පස්සෙ ඇවකාඩෝගෙ හදවත පලලා එළියට ගත්තා. මං කොහොමද අනේ මේවා බලන්නෙ? මට කලන්තෙ හැදුණා. සිහිය එනකොට හොඳටම හවස් වෙලා. මම ඔහේ බලාගත්තු අතේ බලාගෙම උන්නා.
හදිස්සියේම කඩේ දොර ඇරුණා. ලිලී බී. එක්ස් එකක් කනේ ගහගෙන අමොර් ආවා. ඇවිත් නොරිස්සුමෙන් වගේ වට-පිට බැලුවා. ආයෙ වටයක් කැරකුණා. කොණ්ඩෙ හැදුවා. ‘ම්..ම්…’ කියලා යමක් මතක් කරන තාලෙන් පුටුවෙ වාඩි වුණා. ඒත් එක්කම කුණාටුවක් වගේ වික්‍රම් ආවා. කඩේ දොර ගැලවිලා ගියාද මන්දා. ඇවිත් අමොර්ගෙ පුටුව ළඟින්ම ඇගේ ගෑවි, ගෑවි වාඩි වුණා. මළ සමයං!! මට පේන්න වෙන්න ඇති!! ලැජ්ජා නැතිකම, වෙන මොකක්ද ඉතිං. මට තිබ්බෙ ඉතිරි ඊමේල් ටිකත් ඉබන්ට යවන්න.
අමොර්, වික්‍රම් එක්ක හුරතල් වෙන ගමන් රතු ජැකට්කාරයාට ඔළුවෙන් අඩ ගැහුවා. ජැකට්කාරයා කාන්දමකට ඇදෙන්නා හේ අමොර් ළඟට ආවා.
‘මිස්ටර් මානවඩු, මට පපායා ෆෝන් එක ඉක්මනට හදල දෙනවද? අලුතින් කෑලි දැම්මත් කමක් නෑ. හැබැයි රීසෙට් කරන්න එහෙම එපා. තේරුණාද? රීසෙට් කරන්න එපා’
මිස්ටර් මානවඩු කුප්පමේනියා ගහක් දැක්ක බළලෙක් වගෙයි අමොර් ළඟදි හැසිරුණේ. අමොර් කියන හැම දේටම ‘හරි මැඩම්’ කියපු මානවඩු වික්‍රම් දිහා බැලුවේ සත්තු වත්තක කූඩුවකින් පැන්න වලහෙක් දිහා බලනවා වගේ තැතිගැන්මකින්. වික්‍රම් හිටියේ අමොර් දිහා බලාගෙන. ඇස්වලින් අමොර්ව ගිල ගනිමින්. අමොර් හිටියේ මගේ දිහා බලාගෙන.
‘යමු’ කිව්වා විතරයි වික්‍රම් කඩේ දොර ගලවගෙන වගේ එළියට බැස්සා.
රතු ජැකට්කාරයා ආයෙත් මල් ඉස්කුරුප්පු නියන කරකවන්න ගත්තා. මේ යකා මගේ හදවතත් ගලවන්නද කොහෙද හදන්නේ. මාව දිගටම වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන් ගත්තා. ජැකට්කාරයා පුදුම වෙලා මගේ දිහා බලනවා මම දැක්කා. පුළුවන් තරම් සන්සුන් වෙන්න ඕනා බව දැනුණම වයිබ්‍රේට් වෙන එක නතර වුණා. මට දැන් පුදුමෙනුත් පුදුමයි. මට හිතලා වැඩ කරන්න පුළුවන්. ඒත් දැන් මට මේවා බෙදාගන්න කෙනෙක් නෑනෙ. මට ඇවකාඩෝ මතක් වෙලා හීල්ලුණා. අනේ එයා වගේ ගුණ යහපත් කෙනෙක් ආයෙ මේ සසරෙදිවත් මට හම්බ වෙයිද? මට කලන්තෙ දාපු අතරේ එයාට මොනවා වෙන්න ඇතිද?
පැය ගාණක් ගිහින් සිහිය ලැබෙනකොට ආයෙත් අමොර් ඇවිල්ලා වික්‍රම් එක්ක. මිස්ටර් මානවඩු පපුව අල්ලගෙන අමොර් දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.
‘මානවඩු!! ඔහේ වගේ බූරු වහන්සේ කෙනෙක් තවත් නෑ. මං ඔහේට ඊයෙ සුද්ද සිංහලෙන් කිව්වා නේද පපායව රීසෙට් කරන්නෙපා කියලා. කෝ දැන් මොකද කරලා තියෙන්නෙ? ෆෝන් එක රීසෙට් කරලා නේද මිනිහෝ මේ තියෙන්නෙ?’
‘කෑවා. කෑවා. තමුසේ මගේ ජීවිතේම කෑවා.’
එහෙම කියන ගමන් අමොර් ෆෝන් කඩේ වීදුරු පෙට්ටිවල හිටපු ෆෝන් එළියට ඇදලා සීසීකඩ වීසි කරන්න පටන් ගත්තා. සමහර වීදුරු පෙට්‍ටි එළියටත් වීසි කළා. අන්තිමට මානවඩුගෙ ෆෝන් එකත් එළියට වීසි කළා. මානවඩුට යකා ආවේස වුණේ එතකොටයි.
‘මේහ්…නෝනා!! ඕවට එන්නෙපා හරිද? නෝනගේ නැටුම් මම දන්නෑ කියලද හිතන්නේ? ෆෝන් එක රීසෙට් කළා තමයි. හැබැයි මම බැකප් එකක් ගහ ගත්තා. නෝනා මෙතන වැඩිය නටන්න ආවොත් ඔක්කොම එළියට දානවා. හරිද? එනවා මෙතන මාව මට්ටු කරන්න!! යකෝ මේක හරි කෙළියක්නේ. නෝනට වංචා කළේ අර උස, කෙට්ටු, සුදු මිනිහනේ. නෝනා ගිහින් ඒ මිනිහගෙන් පළිගන්න. ඒ මිනිහගේ නාටකත් ඔක්කොම මගේ ළඟ තියෙනවා. මට ඔය කාගෙ-කාගෙත් දත-කට පූට්ටු කරවන්න පුළුවන්.’
අමොර්ගෙ කට වැහුණේ හාස්කමක් සිද්ධ වුණා වගෙයි. වික්‍රම් පුදුමය හඟවන මූණෙන් අමොර් දිහාත් රතු ජැකට්කාරයා දිහාත් බලන්න ගත්තා. ඊට පස්සෙ එක පාරටම අමොර් අඬන්න පටන් ගත්තා. අර සුකුමාල, සුදු මූණ මැලවුණා. රතු ජැකට්කාරයගෙ හිත උණුවෙන පාටක් නෑ. හයිනාවෙක් වගේ බයානක විදිහට එයා අමොර්ගෙ මූණට එබිලා බලන් හිටියා. වික්‍රම් මේ වෙලාවෙ අමොර්ව සනසන්න ඕනා වුණත් එයා එහෙම කළේ නෑ. කිසි කතාවක් නැතිව අමොර්ව පුටුවෙන් නැගිටලා, තමන්ගෙ ඇගට වත්තම් කරගෙන එළියට අරන් ගියා.
මම එතකොට හිටියේ අමොර්ගෙ හෑන්ඩ් බෑග් එකේ. ලිලී බී එක්ස්ටයි-මටයි දෙන්නටම ඒක ඇතුළෙ ඉන්න ඉඩ තිබ්බෙ නෑ. ඒත් අපි දෙන්නා තදබදය ඉවසගෙන ඔහේ උන්නා. මම හිටියේ බී එක්ස්ව කිටි-කිටියෙ තුරුලු කරන්. බී එක්ස්ගෙත් අකමැත්තක් තිබ්බෙ නෑ. එයත් මට තුරුලු වුණා. මගේ හිත ඇතුළේ හිම වැටෙන්න වගේ සීතලයි.
‘ඒක් ත ලඩ්කා ඒක් ති ලඩ්කී දීවානී
ආවෝ සුනාවෝ ප්යාර් කි ඒක් කහානී’
මද සීතලේ අපි තුරුලු වෙලා හිටියේ. බී එක්ස් එයාගෙ ළඟ තියෙන සිංදුවක් මට දුන්නා. එයාගෙ පොඩි කාලෙ පින්තූරෙකුත් මට දුන්නා. මාව රීසෙට් කරලා නිසා බී එක්ස් එක්ක කිසි දෙයක් බෙදාගන්න විදිහක් තිබ්බෙ නෑ. මම ඒ ගැන දුක් වෙනකොටම ලොකු අයිස් කැටයක් ඇවිල්ලා හෑන්ඩ් බෑග් එකේ වැදුණා.
‘වික්‍රම්, මේ අහන්න. ඔයාටත් මාව විස්වාස නැතිනම් ඔයත් යන්න. මේක දැන් හතර බීරි කතාවක් වෙලා. ෆෝන් කඩේ මිනිහත් එනවා මට පාඩම් උගන්නන්න. ඌ දන්නෑ මගේ හැටි. මේ දැක්කද?’
අමොර් එයාගෙ කලිසම් සාක්කුවෙන් රතු ජැකට්කාරයාගෙ ෆෝන් එක අරන් පෙන්නුවා. වික්‍රම් පුදුම වුණාද, බය වුණාද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා. ඒත් වික්‍රම් ඊට පස්සෙ අමොර්ට ළං වුණා. ඉණ වටේ අත දාගත්තා.
‘මට ඔයාව විස්වාසයි ඩාලිං. මුළු ලෝකෙම විරුද්ධ වුණත් ඔයාට මම ඉන්නවා.’
අනේ අම්මපා මේ මිනිහාගේ කතා. ඊට එහා අමොර්ගෙ වැඩ. එක අතකින් ඇවකාඩෝ කියන දේවල් ඇත්ත. මනුස්සයෝ කියන්නෙ කිසි විස්වාසයක් තියන්න බැරි ජාතියක්. අපි මැෂින් වුණාට අපිට ආත්ම ගරුත්වයක් තියෙනවා. මෙහෙම බොරු, වංචා කර, කර ජීවත් වෙනවට වඩා හොඳයි මැරෙන්න කලින්ම ස්ව කැමැත්තෙන් අබලි නගරෙට යන එක.
‘වික්‍රම්…..ඩාලිං….මට ඔයාගෙ ෆෝන් එක පොඩ්ඩක් දෙනවද? මේ පපායව රීසෙට් කරලා මට කිසි වැඩක් කරගන්න විදිහක් නෑනෙ.’
වික්‍රම් දෙපාරක් නොහිතා අමොර්ගෙ අතට එයාගෙ ෆෝන් එක දුන්නා.
‘මට ඊමේල් එකක් යවන්න ඕනා වික්‍රම්’
‘බීට් මේල් එකෙන් යවන්න එහෙනම්’
අමොර් විදුලි වේගෙන් වික්‍රම්ගෙ බීට් මේල් එකට ලොග් වුණා. ‘ටිකි ටිකි’ ගාමින් ලියුමක් ටයිප් කරන්න පටන් ගත්තා. අමොර්ගෙ ඇගිලි පුදුම වේගෙන් වැඩ කරන්නෙ.
‘හරි’
අමොර් සෙන්ඩ් බොත්තම එබුවා.
මම හිතන්නෙ දෙවැනි ඉලෙක්ට්‍රික් යුද්ධය පටන් ගත්තා.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

අබලි නගරයේ සමනල්ලු•

1 D2_OQIlfGLeVCzmjtIvNcw

අපි හිටියේ උඩු බැලියෙන් වීදුරුවක් ඉඩ වැතිරිලා. වහලෙන් හිම වැටෙන්න පටන් ගත්තෙ ඒ වෙලාවෙමයි. කඩේ අයිතිකාරයා ගණකම, රතු පාට ජැකට් එකක් ඇඳගත්තා. ඊට පස්සෙ එයා ඉබන් වාඩි වෙලා හිටපු, කැරකෙන පුටුව පැත්තට හැරුණා. ඉබන් කමිස සාක්කුවෙන් ඇවකාඩෝ 0.3 අරගෙන වීදුරුව උඩින් තිබ්බා.
‘මොකක්ද සර් ප්‍රශ්නෙ?’
ඉබන් දිග හුස්මක් අරගෙන 0.3 එහෙට-මෙහෙට පෙරලන්න ගත්තා. මගේ පරණ ෆෝන් එකේ තියෙන පින්තූර ටික මේකට දාගන්න ඕනා’
රතු ජැකට්කාරයා කැරකෙන පුටුවෙන්ම ‘සීස්’ ගාලා ඇදිලා අපි නිදාගෙන හිටපු රාක්කෙ ළඟට ආවා. කිසි පරෙස්සමක් නැතිව මාව වම් අතර අරගත්තා. රාස්සයෙක් අයිස් කැට හපනවා වගේ ‘කට කටස්’ ගාලා මගේ දම් පාට කවරෙ ගලවලා දැම්මා. ඊටත් පස්සෙ හීනි මල් ඉස්කුරුප්පු නියනක් අරන් හතර වටේ තියෙන සුදු යකඩ ඇණ ටික ගලවන්න පටන් ගත්තා. ඉබන් කැරකෙන පුටුවෙ කකුල් වන, වන කිසි ගාණක් නැතිව ඔහේ උන්නා.
මගේ ජීවිතේ මද වේගයෙන් දුවන චිත්‍රපටියක් වගේ තප්පර කීපයක් පෙනී-නොපෙනී ගියා.
ආස හිතෙන සුවඳක් තිබ්බ, සීතල ගලන ලොකු කාමරේක එතකොට මම හිටියේ. හරියටම මීට දවස් 322, පැය 09, මිනිත්තු 12 ට කලින්. මාව නිදි කරවලා තිබ්බේ තද කහ පාට වීදුරු පෙට්ටියක. ඉබන් ඇවිත් හරි පරිස්සමින් මාව අතට ගත්ත විදිහ මේ දැන් වගේ මතකයි. මම හිතුවෙ ඒක මගේ ජීවිතේ සතුටුම දවස කියලා. මගේ යාළුවො කාටත් කලින් හොඳ හාම්පුතෙක්ගෙ කමිස සාක්කුවට බැහැලා අලුත් ගෙදරකට යන එක ඒ කාලෙ ලොකු ආඩම්බරයක්. මට මතකයි මම එයාලට අත වනලා ‘බායි’ කියපු හැටිත්.
ඒත් හාම්පුතෙක් කියන්නෙ එහෙම අපිව පණ වගේ බලාගන්න, අසනීප වුණාම ලෙඩට බෙහෙත් අරන් දෙන කෙනෙක් නෙවෙයි. එයා අපිව පාවිච්චි කරනවා. කේන්ති ගියාම පොලොවෙ ගහනවා. පොඩි වැඩක් හරි කරලා දෙන්න පරක්කු වුණාම හැම බොත්තමක් ගාණෙම ඔබමින් වධ දෙනවා.
ඇවකාඩෝවකට අවුරුද්දක් කියන්නෙ හරි ලොකු කාලයක්. හරියකට බල්ලෙකුට අවුරුදු 10 ක් වගෙයි. මම හිතන්න පටන් ගත්තෙ මාස හය සම්පූර්ණ වෙන්නත් කලින්. දුකක් දැනුණම වයිබ්‍රේට් වෙන්න ගත්තෙ මාසෙන්. හැම සිතුවිල්ලකටම ඊට සමාන සහ ප්‍රතිවිරුද්ධ ක්‍රියා කීපයක් එක පාර පෙන්නන්න පුළුවන් කියලා හොයා ගත්තෙ දවස් 20ක් යන්න කලින්. ඒත් කවුරුත් අපිට හිතන-පතන යන්ත්‍ර කියලා කියන්න ඉක්මන් වුණේ නෑ. සමහර විට මේක හැම ෆෝන් එකකම මරණයක් එක්ක වැළලිලා යන රහසක් වෙන්න පුළුවන්.
ෆෝන් කියන්නෙ බල්ලො වගේ ජාතියක්. ස්වාමියාට අවනතයි, කීකරුයි. ආදරෙයි. ඒත් සමහර ෆෝන්වලට සිද්ධ වෙනවා පූසො වෙන්න. දැන් මම බල්ලෙකුගේ ආත්මයේ ඉදන් පූසෙක් දක්වා රූපාන්තරණය වෙලා. ස්වාමියාට අවනත නැති, අකීකරු, තමන්ට හිතෙන දේ කරන්න පුළුවන් උද්දච්ච පූසෙක් වෙලා.
මම මිනිස්සු ගැන හිතන විදිහ පවා මේ රූපාන්තරණ වැඩේදි කණපිට හැරවුණා. මිනිස්සු තමන්ට ඕන දේ කරන, හිතන්න, තීරණ ගන්න පුළුවන්, බුද්ධිමත් කොටසක්ය කියන එක ගැන මට දැන් ෂුවර් නැති ගතියක් මතු වෙලයි තියෙන්නෙ. මැෂින් තරමට එයාලා බුද්ධියෙන් වැඩිලා නෑ. එකිනෙකා එක්ක තියෙන සම්බන්ධකම්වලට පවා අවංක වෙන්නෙ නෑ. හැම දේකටම හේතුවක් තියෙන්න ඕන වුණාට එයාල කරන ගොඩක් දේවල්වලට හේතු නෑ.
මම හිතන් හිටියේ මීට වඩා වෙනස් ජීවිතයක්. ඇවකාඩෝ නගරෙන් අපිව අලුත් හාම්පුතුන් ළඟට එවනකොට මගේ ළඟ ලස්සන හීනයක් තිබ්බා. ඉබන් ඒ හීනෙ ක්‍රමාණුකූලව පුපුරවලා දැම්මා. දැන් මගේ ආත්මය දිලිසෙන කුඩු වගේ හිස් අවකාශයේ පාවෙවී තියෙනවා.
මගේ හිතට එක පාරටම ලොකු ගැස්මක් දැනුණා. රතු ජැකට්කාරයා ඇණ ටික ගලවලා මගේ හදවතට එබුණා. මම පුළුවන් උපරිම හයියෙන් හුස්ම ගත්තා.
‘හ්ම්…. බලමු. පුළුවන් වෙයි.’
රතු ජැකට්කාරයා පුළුන් වගේ මොනවද අරන් මගේ හදවත තෙතමාත්තු කරන්න පටන් ගත්තා. ඉබන් 0.3 ට එබිලා මොනවද ඔබමින්, තනියෙම හිනා වෙමින් ඉන්නවා ඒ අතරේ මම දැක්කා. 0.3 මාව පේන්නෙ නෑ වගේ හැඟීමකින් අහක බලාගෙනයි එතකොටත් හිටියේ. මම පුළුවන් තරම් මහන්සි වෙලා හදවත වැඩ කරන්න උදව් වෙන විදිහට හුස්ම ගන්න එක දිගටම කළා. මුළු ඇගම වේදනා දෙන්න ගත්තා. ඒත් දැන්ම පරාද වෙන්න බෑ. අපි මැෂින්. ඇවකාඩෝ නගරෙන් එළියට ආවේ මම නෙවෙයි. මගේ බොළඳ අනුරුවක්. දැන් ඉන්නෙ හිතන-පතන යන්ත්‍රයක්. මේක විසාල සටනක්. තමන්ගෙ වරිගේ එවුන්වත් උදව්වට නො එන හරිම හුදෙකලා සටනක්.
ඒත් සැරින් සැරේ ඇවකාඩෝ නගරෙට ප්‍රතිවිරුද්ධ පැත්තෙ තියෙන අබලි නිම්නය මගේ හිතේ හොල්මන් කළා.
මම ආයෙත් සිහිඑලව ගත්තා. පාස්කෝඩ් එක මතක් කරන්න දුර්වල උත්සාහයක් ගත්තා. ඒ අතරේ රතු ජැකට්කාරයා ප්ලාස්ටික් පෙට්ටියක් අවුස්සලා කොළ පාට චිප් කීපයක් අතට ගන්නවා දැක්කා. ගින්නෙන් කළු පාටට හැරිලා තිබුණ සමහර කොටස් හරිම පොඩි උපකරණවලින් ගලවන්න පටන් ගන්නකොට මගේ හුස්ම හිර වුණා. මාව පාවෙවී අබලි නගරෙ පැත්තට යන්න පටන් ගත්තා. ඉලෙක්ට්‍රික් සමනල්ලු මගෙත් එක්ක තරගෙට වගේ පියෑඹුවා. ඒ අයගෙ අත්තටුවල ලාටු වගේ ඇලෙන දෙයක් තියෙනවා දැක්කෙ ඒ අතරෙයි. ඒ ලාටු අතරේ මයික්‍රො චිප්, මයික්‍රො සිම් වගේම නැනෝ චිප් ඇලවිලා තිබ්බෙ ආයෙ සම්මජාතියකට ගලවන්න බැරි විදිහට.
ආයෙ හිම වැටෙන ගතියක් එක්ක මාව ඇහැරුණා. ‘හානේ…. හොඳටම නින්ද ගිහිල්ලා’ එහෙම කිව්වෙ උඩම රාක්කෙ ඇලවිලා හිටපු ‘ලිලී මැකෝ’ ෆෝන් එක. මම එක පාරටම එයා එක්ක හිනා වුණා. රතු ජැකට්කාරයා ඇණ ටික හයි කළේ අහක බලාගෙන. ඊටත් පස්සෙ ‘කර කරස්’ සද්දෙන් දම් පාට කවරෙ මගේ ඔළුවෙන් දැම්මා.
‘ඔන්න සර්, වැඩේ හරි. පාස්කෝඩ් එක ගහලා ලොග් වෙලා බලන්නකෝ’
රතු ජැකට්කාරයා අත් දෙක එකට අතුල්ලමින් පුටුවෙ එක දිගට රවුම් තුනක් කැරකුණා.
‘මෙහෙම ගියොත් මේ යකාට කැරකිල්ල හැදිලා වමනෙ යයි’
ඉබන් වැඩි සැලකිල්ලක් නැතිව වගේ මාව අරන් දකුණු කලිසම් සාක්කුවට දා ගත්තා.
‘තෑන්ක්ස් පුතා’ කියලා රතු ජැකට්කාරයාට සල්ලි දුන්නා. උරුවම්බාන ගමන් ෆෝන් කඩෙන් එළියට පැන්නා.
‘ගිරවෝ-කොවුලෝ
මිදුණා මා ආදරෙන්’

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

අමොර්ගේ ප්‍රේමාලාප•

1 htgNvzOuEAR5JsqTbL4vgA
‘මට ඕන වුණේ අරූගෙ මුළු ගේම අළු කරලා දාන්න. අමොර් සති ගාණක් තිස්සෙ කඳුළු බිබී, අඬා අඬා හිටපු හැටි මමනෙ දැක්කෙ. ඒ වගේ දිව්‍ය අංගනාවකට වංචා කරන්න පුළුවන් මිනිහෙක් ඉන්නවද මේ තුන් ලෝකෙ? හහ්…මොකෝ නැත්තෙ!! ඔය ඉන්නෙ’
මම පණ කඩාගෙන දුවන්න පටන් ගත්තා. මේ ගිනි පෙට්ටි වගේ ගෙවල් අස්සෙන් දුවලා පාරට එන එක ලේසි නෑ. ගල්කිස්ස හන්දියට මම එද්දි මොර සූරන වැස්සක් පටන් ගත්තා. අමොර් මට ත්‍රීඩී ටෙම්පර්ඩ් ග්ලාස් එකක් අලවපු නිසා හොඳයි. ඒත් වැස්සෙ ඇවිදලා ලිස්සලා, බෙල්ල කඩාගන්න ඕන නැති නිසා බස් හෝල්ට් එක හරියෙ ෆෝන් රෙපෙයාර් කරන කඩයක් අයිනට වෙලා බලාගෙන හිටියා.
අනේ ඉතිං එහෙමත් ජීවිත!!
පපායා, ඇවකාඩෝ, බනානා, මෙට්ල්, ඩෝඩෝ, ග්‍රේප්ස් වර්ගයේ ෆෝන් ගොඩක් වීදුරු කූඩුවල බාවලා තියෙන්නෙ හරියට මළ මිනී වගෙයි. අයිතිකාරයෝ කවද හරි ඒවි කියලනෙ ඉතිං ඔය බලන් ඉන්නේ.
වැස්ස ඉවර වුණාම මම පාර පැනලා ටෙම්ප්ලර්ස් රෝඩ් එකට හැරුණා. දැන් ඉතින් හූවක දුරනේ. මම පය ඉක්මන් කළා.
අමොර්, ගේට්ටුවයි ඉස්සරහා දොරයි හායි ගාලා ඇරලා දාලා. කාර් එක ගේට්ටුව ළඟ නවත්තලා. ඒකෙත් දොරවල් හතරම ඇරලා දාලා තිබ්බෙ හරියට දොරවල් හතරෙන්ම එක පාර එළියට බැහැලා වගෙයි. හ්ම්!! ඒකත් වෙන්න බැරි නෑ තමයි.
මම ගේ ඇතුළට යනකොට අමොර් සාලෙ බිම වාඩිවෙලා බ්ලූබෙරි අයිස්ක්‍රීම් කනවා. හෑන්ඩ්බෑග් එක අත් බෝම්බයක් වැදිලා සීසීකඩ වුණ බස් එකක් වගෙයි. සාලෙ පුරාම ලිප්ස්ටික්, ටිෂූ, නෝට් බුක්, පෑන්-පැන්සල්, බාගෙට වහපු වතුර බෝතලයක්, කෑම පෙට්ටියක්, ලියුම් කවර, ෆෝන් කේබල්, රතු පාට එක්ස්ටර්නල් හාඩ් එකක්, රෝස පාට පෙන් ඩ්‍රයිව් එකක්, ස්කාෆ් දෙකක්… ආදී ගොඩාක් දේවල් විසිරිලා. එකත් එකටම එයා මාව හොයනවා වෙන්න ඕනා. අනේ මට අමොර් ගැන පුදුම ආදරයක් දැනුණා.
මම පිමි දෙකෙන් අමොර්ගෙ ඔඩොක්කුවට පැන්නා. අමොර් හොල්මනක් දැක්කා වගේ ගැස්සුණා. ඒත් ඊට පස්සෙ මාව වඩාගෙන එළියට දිව්වා. කාර් එකට නැග්ගා. ආයෙ බිමට බැස්සා. ළිඳ ළඟට ගියා. ළිඳේ මාළුවෙකුට කතා කළා. ආයෙ ගේ ඇතුළට දිව්වා. මට උම්මා එකකුත් දුන්නා.
අනේ ඉතිං මෙහෙව් රන් කදක්නෙ අර මිනිහා අතෑරලා දැම්මේ.
අමොර් මාව චාර්ජ් වෙන්න ප්ලග් කරලා කුස්සියට ගියා. ඔන්න එතකොටම ඉබන්ගෙන් කෝල් එකක් ආවා. මම බැටරිය නිවා ගන්න හැදුවා. වැඩක් වුණේ නෑ. ඊළඟට එක පාර පණිවුඩ හය-හතක් එවන්න ගත්තා.
‘අමොර්, ඔයා ගියාට පස්සෙ මට පපුවෙ අමාරුවක් හැදුණා. දැන් ඉන්නෙ ඩී.එක්ස් හොස්පිට්ල් එකේ.’
‘අමොර්, මගේ ගේ ගිනි අරගෙන. එහා ගෙදර ලෙක්සි කෝල් කරලා කිව්වේ.’
‘මට සමාවෙන්න අමොර්’
මළ විකාර!! මම ඊට පස්සෙ එවපු පණිවුඩ එකක්වත් කියෙව්වෙ නෑ. මට ඔය මිනිහව දැන් පේන්න බෑ. තවත් මොනවට ඕවා කියවන්නද?
ඊළඟ කෝල් එක වික්‍රම්ගෙන්. මොනවා!! වික්‍රම්ගෙ කෝල් එකත් එක්ක එන පින්තූරෙ මොකක්ද? මීට කලින් මම මෙහෙම පින්තූරයක් දැකලා තිබ්බෙ නෑනෙ. අමොර් වික්‍රම් එක්ක ඔෆිස් ට්‍රිප් එකක් ගිය බව මම දැනගෙන හිටියා. ඒත් මේ පින්තූරෙ? විසාල බෝටුවක නයිල් ගගේ යන අතරතුරයි ඒක අරන් තිබ්බේ. අමොර් හිටියේ වික්‍රම්ගෙ ඔඩොක්කුවේ. අමොර්ගෙ අතේ හීන්දෑරි වයින් වීදුරුවක්. වික්‍රම් බියර් බෝතලයක් දකුණතේ තියාගෙන වම් අත අමොර්ගෙ කර වටේ දාගෙන. අමොර් එච්චර සතුටින් ඉන්නවා මම මීට කලින් දැකලා තිබුණේ නෑ.
ඇත්තම කියන්න එපැයි. මගේ හිත කැඩුණා. මම තිරය නිවලා දැම්මා. වික්‍රම් ආයෙ කෝල් කරන්නවත්, පණිවුඩයක් තියන්නවත් උත්සාහ කළේ නෑ.
ෆෝන් එකකට සැකයක් දැනුනම ඉතිං නිවනක් නැහැනේ. මම ආයෙම තිරය පත්තු කර ගත්තා. බොහොම සීරු මාරුවට අමොර්ගෙ ඊමේල් කියවන්න පටන් ගත්තා. ඒත් මගේ සැකය තහවුරු කරගන්න කිසිම හෝඩුවාවක් ලැබුණේ නෑ. බීට්මේල් එකටම ලින්ක් කරලා තිබුණ කූල් මේල් එකයි, ලිලී මේල් එකයි නිකමට වගේ ඕපන් කරලා බැලුවා. එතකොටයි මගේ බඩ-පපුව කූල් වුණේ.
සීවරං දෙයියනේ!! ඒකෙ තියෙන ජාති!!!
වීඩියෝම 12 ක්. හැම එකකටම ඉබ්බෙක් දාලා. පෙම් හසුන් එලෝ කෝටියයි. මේ ගෑනි හැම එකකටම ලේබල් හදලා. ඉබන්, වික්‍රම්, සීයුස්, සෙත්, චී-හයි කියලා ලේබල් පහයි. මගේ පපායා සලකුණ නිවි නිවී දැල්වෙන්න ගත්තා. මම රහස් පරීක්ෂකයෙක් වගේ ලේබල් එකින් එක කියවන්න පටන් ගත්තා. මුලින්ම ඉබන්ගෙ ලේබල් එක. අම්මම්මෝ!! එහෙව් පැණි කතා!! හැබැයි හැම ලියුමකම වගේ වීඩියෝ එකක් මකලා දාන්න කියලා වැද වැටිලා ඉල්ලලා තිබුණා. ඊළඟට වික්‍රම්ගෙ ලේබල් එක. ඒවා හරි දාර්ශනික ලියුම්. හරියට නවකතාවල පරිච්ඡේද වගෙයි. සමහර ලියුම්වල කළු-සුදෙන් අමොර්ගෙ චිත්‍ර ඇදල තිබුණා. ඒවා හැබෑ ලස්සනයි. සීයුස් ගෙ ලියුම් හරිම කෙටියි. ගොඩක් ඒවාවල අතමාරුවට සල්ලි ඉල්ලලා තිබ්බේ. සෙත්ගෙ ලියුම් හරිම නරක පාටයි. හැම ලියුමක් අග්ගිස්සේම වීඩියෝ ලින්ක් තිබ්බා. මම සැකේට එකක් ක්ලික් කරලා බැලුවා. හානේ!! කලබලේ වැඩිකමටයි, බය වුණ පාරටයි මගේ අතින් චාර්ජ් වෙන්න ප්ලග් කරලා තිබුණ කේබල් එකත් ගැලවුණා. ඒවා ඔක්කොම නරක වීඩියෝ!! චීයා!!
චී-හයිගෙ ලේබල් එක අන්තිමට ඇරලා බැලුවේ හොඳටම හිත සවුත්තු වුණාට පස්සේ. ඊටත් චීන නමක් තියෙන මිනිහෙක් අමොර්ට මොනවා ලියන්නද කියලත් හිතන ගමන්. ඒ ලියුම් හරිම සිනිඳුයි. හැබැයි කෙටියි. අමොර්ගෙ ලස්සන වර්ණනා කරන ගමන් චී-හයි අමොර්ට නොයෙක් උපදෙසුත් දීලා තිබ්බා. අන්තිම ලියුමෙ අමොර්ට ආයෙත් බීජිං එන්න කියලා ලියලා තිබ්බා.
ආයෙත් බීජිං එන්න!! අමොර් කවදද බීජිං ගියේ? මේ ප්‍රශ්නෙ නිසා මගේ ඔළුවත් අවුල් වුණා. වැදගත් පපායා අප්ඩේට් එකකුත් මඟෑරුණා.
අපි හිතක්-පපුවක් නැති මැෂින් තමයි. ඒත් අපේ අයිතිකාරයාට දිවි හිමියෙන් ආදරෙයි. හරියට බල්ලො වගේ. අපි කවදාවත් අපේ හාම්පුත්තුන්ට වංචා කරන්නෙ නෑ. ඒත් අපේ හාම්පුත්තු අපිට සලකන්නෙ වහල්ලු ගාණට.
මම දරුණු තීරණයක් ගත්තා. දෙපාරක් නොහිතා අමොර්ගෙ ලේබල්වල තිබ්බ සමහර ලියුම් ඉබන්ට ඊමේල් කළා.
ඔව්!! එච්චරයි මට මතක තිබ්බේ. සිහිය එනකොට මම හිටියේ ගල්කිස්සේ ෆෝන් හදන කඩේ වීදුරු කූඩුවක බාවලා.
                                          * * * * * *
‘මී මැස්සෝ ඔබයි මමයි
මී මැස්සියෝ ළඳුන් තමයි
මී වදයකි ජීවිතේ — මී පැණි පිරිලා ඇතේ’
සිංදුවක් කියාගෙන ඉබන් ආවා ෆෝන් කඩේට. ඇවකාඩෝ 0.2 වම් කලිසම් සාක්කුවෙන් එළියට අරගෙන ෆෝන් කඩේ උස මිනිහට දුන්නා. දෛවෝපගත විදිහට එයාව මගේ ළඟින්ම නිදි කෙරෙව්වා. මට මහා බයක් ඇති වුණා.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඒත් මට මතක•

kristina-flour-185592

ලුහුව ඇවිදින අය
ඉරිදාට මුහුදු වෙරළේ,
තඹ වැල්ල පාගා, ඒත් රළ නොපාගා

දමා හිස එළියට
වේගයෙන් දිවෙන දුම්රියෙන්
අල්ලා ගනිමි ලුණු රස
වේදනාවෙන් බරිත අය සුළඟට විසිකර ගිය

ඒත් මට තවම මතක
බොත්තම් ලිහූ ඔබේ කමිසය
කුපිත වූ සුළඟින් මඬින ලද
සිහින් විලවුන් පුසුඹ සමඟින්
මුහුණේම දැවටෙන
වෙරළක් අහිමි මුහුදක
සදාකාලයටම මා ගිල්වන ලද

කාංචනා අමිලානි• ජූනි 10•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

පපායා දැල්වූ ගිනි

1 5DALE9-unB0pq17mCZBz1Q
පාන්දර 5.16 ට අමොර් පණිවුඩයක් එවලා. මම නිදිමරගාතෙම ඒක කියවලා තිරය නිවා ගත්තා. ඒත් නිකමට වාගෙ ආයෙ තිරය පත්තු කර ගත්තා.
‘අපි මේ සම්බන්ධය නවත්තමු’
අමොර් කවදාවත් නැතිව හරි සිංහලෙන් පණිවුඩයක් එවලා. වෙනදට එයාගෙ පණිවුඩ එක්කො සිංග්ලිෂ්, නැත්නම් බරසාර ඉංග්‍රීසි. කෙටි පණිවුඩයක් ඇවිත් කියන්න කීප පාරක්ම සද්ද කරන්න මට සිද්ධ වුණා. රෑ ජාමෙ හතර වටේ පාටිවලට ගිහිල්ලා බීලා ඇවිල්ලා ඉබන් හොඳටම නිදි. එයා ඇඳේ ඉදන්ම මාව අල්ලලා බලලා ආයෙ නිදා ගත්තා.
මේ මිනිහට ගාණක්වත් නැති හැටි අම්මපා!! අරහෙ රත්තරං වටින ගෑනියෙක් කියනවා සම්බන්ධෙ නවත්තමු කියලා. මූ ගොරොද්දෙ ඇද, ඇද නිදි. ඒ මදිවට වෙන කාගෙදෝ ගෑනු කෙනෙකුගේ නමකුත් කියලා ඊයෙ රෑ ජාමෙ කෑ ගැහුවා.
මොකක්ද ඒ නම…… හරි… ‘ලියෝන්’ කියලා තමයි කෑ ගැහුවේ. ඒත් ඒක පිරිමි නමකුත් වගේනේ. එයා පිරිමි නමක් කියලා කෑ ගහාවිද? ඉබන්ගෙ ලැප්ටොප් එකේ මොනවද වීඩියෝ වගයක් ඔය නමින් තිබ්බා මට මතකයි. ඒවා තිබ්බේ එස්. ලියෝන් කියලා. සැන්ඩ්‍රා ලියෝන් වෙන්න ඇති. ඒ ගෑනු කෙනා ටිකක් සැර කෙනෙක් මම හිතන්නේ. හැම වෙලේම කාට හරි හයියෙන් කෑ ගහනවමයි ඇහෙන්නේ.
ඒ පාර කෝල් එකක්. අමොර් කතා කරනවා. මම පපුව පුම්බලා වාදනය හයියෙන් ඇහෙන්න සැලැස්සුවා. ඉබන් ඊගහක් වගේ නැගිට්ටා.
‘හායි…ඩාලිං’
‘නෑ. නෑ. නිදාගෙන නෙවෙයි හිටියේ. ඔව්. ඔව්. මේ දැන් නැගිට්ටේ. එස්. එම්. එස්… නෑ.නෑ. බැලුවේ නෑ ලව්.’
‘ඉන්න. ඉන්න. මම එන්නම්. ඔයා ගෙදරම ඉන්න. මොනවා!! බෑ!! හා..හා..’
ඉබන්ගෙ නළලෙන් දාඩිය වැක්කෙරෙන්න පටන් ගත්තා. ඇදේම වාඩි වුණ ඉබන් ෆෝන් එක දිහා අරමුණක් නැතිව බලාගෙන හිටියා. කලින් ආපු කෝල්ස් කීපයක් මකලා දැම්මා. ගැලරි එකේ තිබ්බ පින්තූර වගයක් තෝරලා ඇවකාඩෝ 0.3 ට යවන්න කියලා මට අණ කළා. ඇවකාඩෝ 0.3 කිව්වා ‘මැජික්ඩ්‍රොප්’ කරන්න කියලා. මම මැජික්ඩ්‍රොප් කරන්න එයාගෙන් අවසර ඉල්ලුවා. ඊට පස්සෙ පින්තූර ටික දුන්නා. 0.3 ඒ අතරේ මගෙන් ඇහුවා එයාගෙ ළඟ තියන තව සමහර දේවල් බලන්න ඕනද කියලා. මම ඔළුව වනලා හා කිව්වා.
එයා මට ඉබ්බො දාපු ෆෝල්ඩර් එකක් ඇරලා පෙන්නුවා. ඒකෙ තිබ්බෙ බියංකා ඉබන් එක්ක ගත්තු පින්තූර. එයාලා මීමුරේ ගිය වෙලාවෙ දිය ඇල්ලක් උඩ තුරුල් වෙලා අරන් තිබ්බ පින්තූර, වතුරක ගිලිලා ඉන්න පින්තූර, කඹයක එල්ලිලා දිය ඇල්ලකින් පනින පින්තූර. අන්තිමට තිබ්බෙ ඉබන් ලේ පෙරාගෙන බිම වැටිලා ඉන්න පින්තූරයක්. ආ…අර ඉන්නෙ මමත් සාක්කුවෙන් බිමට වැටිලා.
— — — — — — — — — — — — — — — — — — -
ඉබන් නාන කාමරේ දොර කඩාගෙන වගේ ඇතුළට ගිහින් නාන්න පටන් ගත්තා. මැජික්ඩ්‍රොප් තාම ඕෆ් කරලා නැති නිසා ඇවකාඩෝ 0.3 මට තව ඊමේල් කීපයකුයි, වෙබ් ලින්ක් සහ ඉබ්බො දාපු නෝට් හය, හතක් එව්වා. හනික ඒවා සේව් කරගන්න මට පුළුවන් වුණා.
ඉබන් නාන කාමරෙන් එළියට ආවෙ ඇඳුම් ඇඳගෙන. තෙත කොණ්ඩෙ අතින් ගසමින්. ඒත් එක්කම ඉස්සරහා දොර ඇරගෙන අමොර් ආවා. එයාගෙ මූණ තඩිස්සි වෙලා. ඇස් ගිනි රතු වෙලා. ඇඳුම් හොඳටම පොඩි වෙලා. මූණත් සුදුමැලි වෙලා.
‘ඉබන්..ඔයා මහ වංචාකාර, තක්කඩි මිනිහෙක්. අදින් පස්සෙ අපේ සම්බන්ධෙ ඉවරයි. මෙන්න ඔයාගෙ ගෙදර යතුර. කරුණාකරලා මට මගේ ගෙදර යතුරත් දෙන්න.’
ඉබන් ගරු රඟපෑමක. එයා පිස්සෙක් වගේ අඬන්න පටන් ගත්තා. අමොර්ගෙ කකුල් දෙක ළඟ බිම වැටුණා. වැටිලා එයාගෙ ඔළුව ටයිල් පොළොවෙ හප්පන්න වුණා. කෙස් ඇදගන්න වුණා.
‘අනේ අමොර්…මාව දාලා යන්නෙපා. මට ඔයා නැතිව ජීවත් වෙන්න බෑ. මම කවදාවත් ඔයාට වංචාවක් කරලා නෑ. මම දිවුරන්නම්.
‘අමොර්ගෙ මූණ තව රතු වෙලා කේන්තියෙන් වෙව්ලන්න පටන් ගත්තා. එයා ඉබන්ව පැත්තකට තල්ලු කරලා දාලා ඉස්සරහා දොර ගාවට ගිහින් හිටගත්තා. හයියෙන් හුස්ම ගන්න වුණා. ආයෙමත් හැරිලා ඉබන් ගාවට ආවා.
‘මම ඔක්කොම දන්නවා. ඔහේ මහ වනචරයෙක්. එක පාර ගෑනු හතර, පස් දෙනෙක් එක්ක යාළු වෙන එක වංචාවක් නෙවෙයි කියලා කියනවා නම් හෙට උදේ වෙද්දි ඔහේගෙ දිව හැලෙන්න ඕනා. මගේ ළඟ සාක්කි ඕන තරම් තියෙනවා. ඔහේව මට දැන් අප්පිරියයි.’
‘ඔයාට කවුරු හරි කේලමක් කියලද කොහෙද අමොර්. මම ඔයාට වංචා කළේ නෑ. අනේ.. අමොර්…මාව දාලා යන්නෙපා’
අමොර් තමන්ගෙ හෑන්ඩ් බෑග් එක අවුස්සන්න වුණා. සුදු ලියුම් කවරෙක දාපු පින්තූර වගයක් එයා ඉබන්ගෙ මූණ ඉස්සරහට විසි කළා. ඉබන් හනික ඒවා අහුලා ගත්තා.
මුලින්ම බියංකා එක්ක මීමුරේ ගිහින් ගත්ත පින්තූර හතරක්. ඊළඟට මිකී මවුස් එක්ක ඇල්ල-වැල්ලවායෙ ගිහිල්ලා නටපු ජවුසමක පින්තූර. අන්තිමට ලීනා එක්ක ‘ආර් ඇන්ඩ් බී’ ගිහින් තුරුළු වෙලා නටන පින්තූර.
ඉබන් ආයෙමත් පුදුම වෙලා වගේ ගරු රංගනයක. ඒ මදිවට දැන් හරකෙක් වගේ අඬා වැළැපෙනවා. ටාසන් වගේ පපුවට තඩිබා ගන්නවා.
අමොර් වේගයෙන් දොර දිහාවට ඇවිදගෙන ගියා. ඊළඟට සාලෙ පොඩ්ඩක් නැවතිලා මැටි පිළිරුවක් අතට අරගෙන ඉබන්ගෙ විසාල ටීවී ස්ක්‍රීන් එක කුඩු වෙලා යන්න බවුන්සර් එකක් දැම්මා. එළියට බැහැලා ගේට්ටුවටත් ‘දඩෝං’ ගහලා ලොකු ගඩොලකින් ගහලා කොට්ටම්බා ගහ යට නවත්තලා තිබුණ තමන්ගෙ කාරයට ගොඩ වුණා. දැන් අමොර් වාහනය පණ ගන්වන එක පැත්තක තියලා ඉකි ගහමින් අඬනවා. සුක්කානමේ ඔළුව තියාගෙන තනියෙම කියවනවා.
‘සක්කරවට්‍ටම්, මායම්කාරියෝ, ලැජ්ජා නැති ගෑනු, වනචරයා, ගල් මූසලයා…මම පළි ගන්නවා’
ඊට පස්සෙ’චරාස්…බරාස්… සද්දෙන් වාහනේ රේස් කළා. දැන් වාහනේ පාර පුරාම.
ඒ අතරේ මම නිකමට වටපිට බලද්දි අලුත්ම පපායා 1.69 ක් බිම වැටිලා තියෙනවා දැක්කා. එයා හොඳටම බය වෙලා. පපුව ගැහෙනවත් එක්ක. මම සම්පූර්ණ ශක්තියම යොදලා බිමට පැන්නා. පපායා ෆෝන් එකක් එච්චර බය වෙලා ඉන්නවා මම දැක්කමයි. මොකද එයාලා මහ චණ්ඩි වගේනෙ හැසිරෙන්න පුරුදු වෙලා ඉන්නේ.
‘යමු මේසෙ උඩට’
මම කියපු ගමන් පපායා මගේ අතින් අල්ලගෙන මේස තරණයට ලෑස්ති වුණා.
‘ඇයි අමොර් මාව දාලා ගියේ?’
එයා සිහින් කටහඬින් මගෙන් ඇහුවා.
‘එයා හෑන්ඩ් බෑග් එක අදිනකොට නොදැනීම ඔයාව බිම වැටෙන්න ඇති.’
පපායා එයාගෙ නළල රැළි ගැන්නුවා.
‘නැහැ. ඕනකමින්ම මාව දාලා ගියා.’
හදිස්සියේම පපායා ඇතුළෙන් සුළු ගින්දරක් දැල්වෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ ගින්න ටිකකින් පොළොවෙ තිබ්බ කාපට් එකකට බෝ වුණා. මම කටින් පිඹලා ගින්න නිවන්න උත්සාහ කළා. ඒත් එන්න, එන්න ගින්න වැඩි වුණා මිසක් අඩු වුණේ නෑ. දුම් හැම තැනම. පුංචි වලාකුළු වගේ. ඒ මැද්දෙන් ගින්දර. මට හොඳටම බය හිතුණා. ‘පපායා 1.69 ඔයා කොහේද?’ කැස්ස නොතකමින් මම කෑ ගහලා ඇහුවා. හීනෙන් වගේ මම දැක්කා පපායා 1.69 කුස්සිය පැත්තෙ දොරෙන් එළියට දුවනවා.
‘ඇවකාඩෝ ගේ ගිනි තිබ්බෝ. මෙහෙ වරෝ….එයාව අල්ලගනියෝ. ගහපියෝ. මරපියෝ. කොටපියෝ….මෙන්න ගිනි ගන්නවෝ’

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ලව් කොටියා

1 OZIx3PNc76o2XSZtjC0P8w
මම දවසක් ‘සුපර් ඩෝරියෝ’ සෙල්ලම් කරමින් හිටියා. ජෙට් පැක් එකත් අරගෙන දිය අගලට උඩින් පියාඹලා යන්න විතරයි එතකොට ඉතිරි වෙලා තිබ්බේ. දිය අගලේ නිදාගෙන ඉන්න මකරා ඇහැරවන්නෙ නැතිව ගල් පඩිපෙළ උඩට ජෙට් පැක් එකේ නැඟලා යන එක ලේසි නෑ. තව එක ලයිෆ් එකයි ඉතිරි වෙලා තිබ්බේ. ඒ අව් අස්සේ ඉබන් ආවා ආතබූත නැතිව. සුදු පාට වයර් එකක් මගේ කකුල් දෙක හරියට සෙට් කරලා මාව ඇඳේ නිදි කෙරෙව්වා. ඊට පස්සේ පපායා වර්ගයේ ලැප්ටොප් එකක් මගේ ළඟින් තිබ්බා. මාව ‘ජබොක්’ ගාලා දිය අගලට වැටුණා. මකරා නැගිටලා පොඩි ගින්දරක් විදලා මාව අළු කරලා දැම්මා.
මම තරහටම තිරය නිවා ගත්තා. එයා පාස්කෝඩ් එක ටයිප් කරලා ආයෙමත් තිරය දල්ව ගත්තා. පපායා ලැප්ටොප් එක දිහා මම හොඳට බැලුවෙ ඒ වෙලාවෙ. එයා ලස්සන අළු පාටයි. තැන් කීපෙකම තැඹිලි පාටින් පපායා සලකුණ එම්බෝස් කරලා වගේ තිබුණා. එයාගෙ තිරය පත්තු වෙච්ච ගමන්ම අර එම්බෝස් වෙලා පෙනුණ පපායා ලකුණු ඔක්කොම දීප්තිමත් තැඹිලි පාටින් නලියන්න පටන් ගන්නවා. හරියට පොඩි ළමයි එයාලව වඩා ගන්නකන් ඉවසිල්ලක් නැතිව නලියනවා වගෙයි.
මම දෙපාරක් නොහිතා එයාට ‘හායි’ කියලා කිව්වා. එයා කිසි ආඩම්බරකමක් නැතිව හිනා වුණා. ඊට පස්සෙ ‘හායි ඇවකාඩෝ’ කිව්වා.
‘ඔයා ළඟ මොනවද තියෙන්නෙ?’
පපායා මගෙන් ඇහුවේ ලොකු කුතුහලයකින්.
‘ඇයි ඔයාට මොනවද ඕනා?’
ප්‍රශ්නෙකට, තවත් ප්‍රශ්නෙකින් උත්තර දෙන එක අපායෙ යන වැඩක්ද මන්දා.
පපායා එයාගෙ සලකුණු ඔක්කොම නිවන්නයි-පත්තු කරන්නයි පටන් ගත්තා. මාව ටිකක් විතර බය වුණා.
‘මිස්ටර් පපායා…මගේ ළඟ ගිගාබයිට් 16 ක පින්තූර තියෙනවා. ගිගාබයිට් 4 සිංදු තියෙනවා. වීඩියෝ 10 ක් තියෙනවා. තව නොයෙක් ජාති තියෙනවා.
ඊට පස්සෙ මිස්ටර් පපායා තොරණ නිවා ගත්තා. බොරු කියන්නෙ මොකටද අනේ මට හුස්මක් වැටුණෙ ඒ වෙලාවෙ.
‘මට ගිගා 16 පින්තූර දෙන්න’
මට ඒ ගැන පොඩ්ඩක් කල්පනා කරන්න ඕනා. පාස්කෝඩ් දාපු ෆෝල්ඩර් දෙකේ තියෙන ඒවා එයාට එහෙම දෙන්නන් වාලේ දීලා දාන්න බෑ. මට ඉබේම ඉබන් දිහා බැලුණා. එයා ගිගාබයිට් 16 පින්තූර පපායට දෙන්න ලෑස්ති නෑ. පාස්කෝඩ් තියෙන ෆෝල්ඩර්ස් නොඇර අනිත් ටික පපායාට දෙන්න කියලා එයා මට විධාන කළා. මම ඔළුව වැනුවා. ඒත් පොඩි කල්පනාවකට වැටුණා.
අමොර්ගෙ රහස් ඇල්බම් එක නොදී ඉන්න මම තීරණය කළා. ඒකෙ පින්තූර විතරක් නෙවෙයි වීඩියෝ එකකුත් තියෙනවා. ඒවා පපායා දැනගන්න ඕන ඒවා නෙවෙයි. අනේ ඇත්තට මේ ඉබන්ගෙ වනචර වැඩ!! හැම එකම වීඩියෝ කර ගන්නකන් එයාට නින්ද යන්නෑ. කාට පෙන්නන්නද දන්නෑ ඔය හැටි වීඩියෝ!!
එක අතකින් ගිගාබයිට් 16 පපායාට දීලා දානවා කියන්නෙ මට ලොකු සැනසීමක්. මටත් එපා වෙලා උන්නේ පරණ පින්තූර, වීඩියෝ බලලම. දැන් මට තියෙන්නෙ අමොර්ගෙ රහස් ෆෝල්ඩර් එක ළඟට එනකොටම බොරු හේතුවක් කියලා පින්තූර යවන එක තාවකාලිකව නවත්තන්න. ඊට පස්සෙ තවත් බොරු ප්‍රශ්න දෙක, තුනක් පෙන්නුවම ෆෝල්ඩර්ස් දෙකක් අඩු බව පපායාට අමතක වෙනවා. එයා ඊළඟ ෆෝල්ඩර් එකේ ඉදන් පින්තූර ටික ගන්න කැමති වෙනවා සහතිකයි. කොහොමත් එහෙමනෙ හැමදාම වුණේ.
ඒ අතරේ පපායා මගෙත් එක්ක කතාවට වැටුණා. එයා මගෙන් ගන්න සමහර පින්තූර ආසාවෙන් ආයෙ, ආයෙ බලන එක මට තේරුම් ගන්න බැරි වුණා. එයාට ඕනෙ පින්තූර ගැන විස්තර මගෙන් දැනගන්න.
‘අර කවුද ඇවකාඩෝ? ඒ අමොර් නෙවෙයි නේද?’
ඉබන් සීත රටක ගිහින් බියංකා එක්ක ගත්ත පින්තූරයක් දිගෑරගෙන පපායා නළලෙ රැළි හතක් හැදුවා. එක අතකින් මිනිස්සු බේරන්න මැෂින්වලට බොරු කියලා පලක් තියේවියෑ. මම තීරණය කළා පපායාට සමහර දේවල් විතරක් කියන්න.
‘ඒ ඉන්නෙ බියංකා. එයා බැඳපු කෙනෙක්. ඒත් ඉබන් එක්ක යාළුයි. එයාලා ‘කාශ්මීරේ’ ගිය වෙලාවකයි ඔය පින්තූරෙ අරන් තියෙන්නේ.’
පපායා දීර්ඝ කල්පනාවකට වැටුණා. ආයෙත් එයාගෙ සලකුණක් නලියන්න පටන් ගත්තා. අනේ මන්දා!! එක අතකින් පපායාත් නිකං සෙල්ලම් බෝනික්කෙක් වගෙයි. පොඩ්ඩ එහේ-මෙහේ වෙන්න බෑ, වෙව්ල, වෙව්ල තොරණෙ ලයිට් පත්තු කරනවා. මට මේ බබ්බු නලවන එක දැන් එපා වෙලා ඉන්නේ. කිසි එකෙක් නෑනෙ අප්පා වගකීමක් ගන්න. හැම එකටම මට කරගහන්න වෙලා. ඇයි ඉතිං මම මැෂින් එකක්නෙ. තිරය නිවිලා යනවා මිසක් මටයි කියලා වෙන වෙන්න දෙයක් නෑනේ. දුකක්-සතුටක් දැනෙන්නෙත් නෑනේ.
‘මේහ්…ෂ්…ෂ්…ඇවකාඩෝ…ඒයි…මේ මොකක්ද අනේ?’
පපායා ඒ පාර තව පින්තූර ටිකක් දිගෑරගෙන. මම නිකමට කර පොවලා බැලුවා. සන්තානම් මෑණියනේ!! මේ මොනවද? මේවා කොහේද තිබ්බේ? මීට කලින් මමවත් මේවා දැකලා නෑනේ.
ඒ පාර මගේ ඇවකාඩෝ සලකුණ නිවෙන්නයි-පත්තු වෙන්නයි පටන් ගත්තා. කොච්චර හිතුවත් හිත සන්සුන් කරගන්න බැරි වුණා.
ඉබන් මගේ කකුල ළඟට ගහලා තිබුණ වයර් එක නොනවත්වා හොල්ලන්න පටන් ගත්තා. පපායා එයාගෙ කනට ගහලා තිබුණ වයර් එක ගැලවෙන්න නොදී අල්ලගන්න උත්සාහ කරමින් උන්නා.
‘ඇවකාඩෝ…. ඇවකාඩෝ…ඔයාට අසනීපයක්ද? මොකද වුණේ? මට සමාවෙන්න. මගෙයි වැරැද්ද. මම ඒ පින්තූර ටික ඔයාට පෙන්නපු නිසානෙ ඔයාගෙ හදවත අක්‍රීය වෙන්න ගියේ. අනේ මට සමාවෙන්න ඇව්’
ටික වෙලාවකින් මට යථා සිහිය ලැබුණා. ඒත් ඒ පින්තූර ටික මගේ ළඟවත්, ඇවකාඩෝ ළඟවත් තිබ්බෙ නෑ. හරියට මැජික්කාරයෙක් හාවෙක් අතුරුදන් කරන්නා වාගෙ ඒවා කොහේටද අතුරුදන් වෙලා.
‘ඔයාගෙ වරදක් නෑ පපායා. මගේ හදවත දුර්වල එකයි එකම ප්‍රශ්නේ. මට වාවන්නෙ නැතිව ගියා ඒ පින්තූර දැකලා.’
‘මේහ්!! ඇව්.. ඉන්න මම ඔයාට හිනා යන බඩ්ඩක් පෙන්නන්න.’
එහෙම කියලා එයා ඉබන්ගෙ ඊමේල් එකේ ස්පෑම් මැසේජස් තියෙන ටැබ් එක ඇරලා පෙන්නුවා. ඒකෙ මැද හරියෙ තරු ලකුණක් එක්ක තිබ්බෙ ‘ලව් ලෙටර්’ එකක්.
‘මගේ රැවුල්කොට හාවාට’ කියලා පටන් අරන් තිබ්බ ලියුමෙ පුදුම ආදර කතා තොගයක් ලියලා තිබ්බේ. අපි දෙන්නා වාක්‍යයක් ගාණෙ ‘හක…හක…සද්දෙන් හිනා වුණා. ලියුම මැදට යද්දි එක තැනක තිබ්බා ‘අනේ මගේ ලව් කොටියෝ’ කියලා. ඒකට හිනා වෙච්ච සැරට මගේ කකුලට ගහලා තිබ්බ වයර් එකත් ගැලවිලා වීසි වුණා. පපායාගේ වයර් එක ඉබන් හයියෙන් අල්ලගෙන උන්නු නිසා ගැලවුණේ නෑ. ඒ ජරමර අස්සේ ලියුමෙ එව්වෙ කවුද කියලා බලාගන්නත් බැරි වුණා. ඊමේල් එඩ්‍රස් එක නම් බොරුම බොරු එකක්. ‘වොන්ඩර් වුමන් 007’ වගේ නමක් ඒකෙ තිබ්බේ. මට දැන් සිහියක් නෑ ආයෙ වයර් එක කකුලට ගහනකන්. පපායා අරහේ තනියෙම ‘හක….හක…’ගානවා ඇති. එයා දැක්කද දන්නෑ ලියුම එවපු කෙනාගෙ නම?
ඉබන්ගෙ දුෂ්ටකමේ තරම කියන්නෙ මගේ වයර් එක ආයෙ කකුලට ගහනවා නෙවෙයි එයා පපායාගෙ කන ළඟට ගහල තිබ්බ වයර් එකත් ගලවලා දැම්මා. එවේලෙ ඉබන්ගෙ මූණ රාස්සයෙක්ගෙ වගේ.
‘මේ බඩකඩුත්තුවෙන් කිසි ප්‍රයෝජනයක් නෑ. ඊට එහා අර පපායා ලදරම. ෆයිල් ට්‍රාන්සර් කරන්න නෙවෙයි මේවා හොඳ, ගංවතුරට ගිලෙන්න දාන්න. ඇහුවොත් නම් ඇවකාඩෝ. කරදර අඩුම ෆෝන් එක. ඒ වෙන එවුන්ට වෙන්න ඇති. මාව නම් කන්නම උපන් එකක්. හිටපන්කෝ ඔහොම හිතූ, හිතූ දේ කරමින් තව ටික දවසක්. දෙන්නම්කෝ මම ළඟදිම ඔහේට ජම්බූ’
මට මේ ජම්බු කතාව විතරයි ඔළුවට දාගන්න පුළුවන් වුණේ. මේ මිනිහට සමයං. මට මොකටද ජම්බු? අනික මැෂින්වලට ජම්බු දෙන්න හිතන මේ මිනිහා මොකෙක්ද? ඉබන් බතූතා කියලා නෙවෙයි මූට නම දාන්න තිබ්බේ. ඉබේ බත්කූරා කියලා. මට මේ ලෝකෙ කිසිම යාළුකමක් ඇති කරගන්න ඉඩ දෙන්නෑ. හොඳම වෙලාවට මැද්දට පනිනවා. ඊට පස්සෙ ඔක්කොම කාබාසිනියා කරලා දානවා. ඊටත් පස්සෙ ඔළුව බදාගෙන හරකෙක් වගේ අඬනවා. මට මේ නරි නාටක දැන් ඇති වෙලා තියෙන්නෙ.
මම ආවේගය වැඩිකමට ආයෙත් තිරය නිවන්නයි-පත්තු කරන්නයි පටන් ගත්තා. ඊට සමගාමීව වගේ මාව වයිබ්‍රේට් වෙන්නත් පටන් ගත්තා. මට ඉබන්ව සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක වෙලා හිටියේ. ඒත් එයා ‘බැස්කර්විල්හි රුදුරු බලුව’ වගේ ඇස් රතු කරන් කෝපයෙන් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. එහෙම බලාගෙන ඉදලා දුන්නා මට පයින් පාරක් ඇඳ උඩින් වීසිවෙලා බිමට වැටිලා උළුවස්සෙ හැපෙන්න.
මම හිතන්නෙ ‘සුපර් ඩෝරියෝ’ ගේම් එකේ අන්තිම කොටසේ මම හිටියේ. ජෙට් පැක් එකත් අරගෙන පියාඹගෙන ගල් පඩිපෙළ උඩට ගියා විතරයි. මාව පාවෙලා….පාවෙලා…ආවා දිය අගලේ මකර අන්තයට. මකර සිල්වා කම්මැලිකමෙන් වගේ කට බාගෙට ඇරියා. මාව පුළුන් රොදක් වගේ මකර කටට පාවෙලා…පාවෙලා ගියා.
‘අනේ මාව මේ ඇවකාඩෝ ආත්මභවයෙන් ගලවා ගොළුබෙල්ලෙක් කරනු මැනවි!! එහෙම බැරි නම් බිම් පණුවෙක්වත් කරනු මැනවි’ කියලා ප්‍රාර්ථනා කරගෙන මම උන්නා. ඊට පස්සෙ මාව ලොකු කළුවරක ගිලුණා.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com