චතුරස්‍රයට ආ අලුත් සංචාරකයා

freestocks-org-132631

නැරැඹීම තමා සතු අයිතියක් බව
අඩි හප්පා කළෙන් තර්ජන
නගරය සතු අලංකෘත සියලු දේ
(පිළිම ඇතුළුව)
දැන් චතුරස්‍රය මැද

වීනස් ඔබත් එතැන
අතක් අහිමිව
සළුව බාගෙට පොරවගෙන
කාමාතුරයන් අතට පත් වෙන්න නියමිතව

වීනස් මම මෙතන
කාමාතුරයන්ට මඟ පෙන්වමින්
පැණි රස බීම පිරිනමමින්

මේ අපේ දෛවය
ඔබ කියාවි කැඩුණු අත දෙස බලමින්
"ගල් වෙන්න ඇහැකි නම් මෙහෙම්මම"
එපමණයි මට මතක

වීනස් ඔබ ඔතන
පිළිම එක්කම
වීනස් මම මෙතන තවම
කාමාතුරයන්ට පැණි බීම සොයමින්
පිළිම දෙස බල බල

පෙබරවාරි 25•

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

දුම්රිය කවුළුවෙන් එහා ලෝකය

http _cdn.cnn.com_cnnnext_dam_assets_171212160232-the-window-seat-18
දුම්රථ කවුළුවකින් එළිය පෙනීමේ සැබෑ අලංකාරය ගැන යම් අදහසක් මසිතේ පිළිසඳවීමට 'window seat project’ ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ගිණුමට හැකි විය. ඒ ආකාරයෙන්ම දුම්රථ කවුළුවකින් ඇතුළත පෙනීමේ තවත් ලස්සනක් ඇතැයි ඒත්තු ගැන්වීමටද හැකි විය. මේ සෑම පින්තූරයකටම ඊටම අනන්‍ය වූ හැඩයක් සහ කතාවක් තිබීම ඊළඟට මසිත නොසන්සුන් කර දැමීය. ඉතාම සාමාන්‍ය රාමුවක් තුළින් අසාමාන්‍ය රූප විශාල ප්‍රමාණයක් පෙන්වීමට දක්වන සමත්කම නිසාම මේ ගිණුමට නිතරම ඇස ගසාගෙන සිටීමට පෙළඹීය. තමන්ගේ පින්තූර ව්‍යාපෘතියට වසර තුනක් පිරීම නිමිත්තෙන් අපූරු වීඩියෝවක් සමඟ කෙටි විස්තරයක් නොබෝදා ඔහු පළ කර තිබුණි.
ඒ අනුව window seat project යනු සොඳුරු අහම්බයකි. 2015 පෙබරවාරි 15 වැනිදා මධ්‍යම රාත්‍රියේ තවත් මිතුරන් හතර දෙනෙකු සමඟ පූනේ දුම්රියපොළට යන්න කැබ් රථය පැමිණෙන තුරු ඔවුන් මඟ බලාගෙන සිටී. පූනේ දුම්රියපොළෙන් පාන්වෙල් බලා ඔවුන් ගමන් කළ යුතුයි. එතැනින් පසුව හිමිදිරි දුම්රියේ මැන්ග්ලෝර් බලා යන ශීඝ්‍රගාමී දුම්රියට ගොඩවිය යුතුය.
http _cdn.cnn.com_cnnnext_dam_assets_171212160008-the-window-seat-14
"මුලින්ම මම කරන්න යන දේ ගැන ලොකු විශ්වාසයක් තිබුණේ නෑ. මේ වැඩේ හරියාවි කියලත් මම හිතුවේ නෑ. ඉන්දියාවේ දකුණු පැත්තට කැමරා ආම්පන්න අරගෙන ගිහින් පාලනය කරන්න බැරි තරම් සෙනඟ මැද්දේ රූගත කරනවා කියනෙක ලේසි නෑ කියලා මම දැනගෙන හිටියා. ආරක්ෂාව ගැනයි මම මුලින්ම සැක සංකා ඇති කරගත්තේ. මුලින්ම කැම්පස් එකේ තීසීස් එකක් විදිහට යාළුවොත් එක්ක කරන්න පටන් ගත්ත වැඩේ නොහිතුව තරමට සාර්ථක වුණා. ඊටත් පස්සේ තමයි මගේ චාරිකා රූගත කරන්න ඕනා කියන අදහස මගේ ඔළුවෙ කැරකෙන්න ගත්තේ. මහේෂ්, සක්ෂි,අපූර්වා, අනිබ්‍රන්ට ස්තූති කරන්නම ඕනා මේ හැම දේම වෙනුවෙන්."
පින්තූර 8000ක් සහ දුම්රිය ගමන් 2000ක් ඇසුරින් ගොඩනැඟුණු window seat project හි නිර්මාතෘ වන්නේ ශේනු බාබර් ය. හෙතෙම මුම්බායි හි දිවිගෙවන ඡායාරූප ශිල්පියෙකි. ඉන්දියාවේ විශාලත්වය වගේම විවිධත්වය තමන්ගේ window seat project සාර්ථක වීම කෙරෙහි බලපෑ බව ඔහු පවසයි. සංස්කෘතිකමය වෙනස්කම් දෙස කුඩා කවුළුවකින් බැලීමේ ආශ්වාදය තමන් විඳින අතරතුර සෙසු අයට ලබා දීමේ අරමුණින් ඡායාරූප ගන්නා බව තව දුරටත් ඔහු පවසයි.
Capture
"මම පොඩි ළමයෙක් කාලෙ ඉඳන්ම ජනෙල් ළඟ අසුන් මාව පුදුම විදිහට පිස්සු වැට්‍ටුවා. මෙහෙම ජනේලයෙන් බලන් ඉන්නකොට ලොකු නගර පහුවෙනවා දැක්කම මගේ හුස්ම නතර වෙනවා වගේ එකක් වුණා. ඒක කොහොම කළත් මට අමතක කරන්න බැරි වුණා. අනිත් එක මේ විදිහට ජනේලයකින් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිත කතා දිහා බලන් ඉන්න එකේ තියෙන අමුතුම පන්නයේ සතුටට මම හරි කැමතියි. මම ඒකට ඇබ්බැහි වෙලා. හැම කතාවක්ම එකකට එකක් වෙනස්. ඒක නිකං චිත්‍රපටියක් දිහා බලන් ඉන්නවා වගේ වැඩක්"
http _cdn.cnn.com_cnnnext_dam_assets_171212161150-the-window-seat-6
ශේනු බාබර් විසල් කරගත් දෑසින් යුක්තව පවසයි. ජම්මු,කාශ්මීරයේ දසුන් මෙන්ම හිමාලයා කඳු වැටියේ දසුන්ද ශේනු ගේ දුම්රිය ජනෙල් කවුළුවට පෙනෙයි. විටෙක තට්‍ටු තුනේ ආසනවල උඩම අසුනේ සිට ගන්න සේයාරුවකි. යුවළක් පූරි කෑමට සැරසෙනු පෙනෙයි. ස්වාමියා ඉදිරිපස අසුනේ වාඩිවී සිටින'තර බිරිය හිසට මොට්ටැක්කිලියක් ලාගෙන හිස බිමට නවාගත් ගමන් සලාදයක් සකසයි. යාබද අසුනේ තරමක් මහලි මිනිසෙකි. දුම්රිය කවුළුවෙන් යාන්තමින් වැ‍ටුණු හිරු ‍රැස් අහුරකි.
ඔහු විසින් ඉන්ස්ටග්‍රෑමයට එකතු කරන සෑම පින්තූරයකම දීර්ඝ විස්තරයක් අන්තර්ගතය. බොහෝ විට සේයාරුවට අදාළ කතාන්දරය ඔහු විසින් දක්වයි.
"හැම තිස්සෙම මට පින්තූරයකින් කතාවක් කියන්නයි ඕනා වෙන්නේ. පින්තූරය බලන කෙනාගෙ ඔළුවෙ ඇත්ත මොහොත ගැන හැඟීමක් ඇති කරන්නයි මට ඕනා. මට වටින්නේ කෙනෙකුගේ හිතේ ඇති කරන අන්න ඒ සිතුවිල්ල හෝ තිගැස්මයි."
http _cdn.cnn.com_cnnnext_dam_assets_171212155856-the-window-seat-12
Window Seat Project ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ගිණුම ලුහුබඳින්නන් සංඛ්‍යාව 28000 ට ආසන්නය. මේ වන විට පළ කර ඇති ඡායාරූප සංඛ්‍යාව 1061කි. ශේනු විසින් ගන්නා ඡායාරූපවලට අමතරව ලොව වටා සිටින රසිකයන් ඇතුළු සෙසු අය windowseatproject හෑෂ් ටැගය සහිතව තමන්ගේ ගිණුම්වල පළ කරන සේයාරූ වෙතද ඔහුගේ අවධානය යොමු වෙයි. තමන්ගේ ව්‍යාපෘතියට සරිලන ඡායාරූප ඇතොත් ඒවා ඔහු විසින් නැවත පළ කරනු ලබයි. දිනකට ඡායාරූප 100ක් පමණ පිරික්සීමට භාජනය කරන බවත් ශේනු පවසයි. ඉන් ‍තෝරා ගන්නා ඡායාරූප ඔහුගේ ගිණුම යටතේ පළ කිරීමට ද ඔහු කටයුතු සලස්වයි. ඡායාරූපයේ ගුණාත්මකභාවයට වඩා ඉන් කියැවෙන කතාන්දරය ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීම ඔහුගේ සිරිතය.
http _cdn.cnn.com_cnnnext_dam_assets_171212160905-the-window-seat-28
"හොඳ පින්තූරයක් කියන්නේ හොඳ පෙනුමක් තියෙන එකකට නෙවෙයි. හොඳම හැඟීම අල්ල ගන්න පුළුවන් වෙච්ච පින්තූරෙටයි." ඒ ශේනු හොඳ පින්තූර තේරීමට භාවිත කරන මිණුම් දණ්ඩය. දස අතින් ගලා එන දුම්රිය කවුළුවලින් ගත් ඡායාරූප ඉන්දියාවට පමණක් සීමා නොකොට වෙනත් රටවල් වෙතටත් ව්‍යාප්ත කිරීමේ රස සිහිනයක දැන් ඔහු පසුවෙයි.
http _cdn.cnn.com_cnnnext_dam_assets_171212161010-the-window-seat-3
"මේ ඔක්කොම වැඩ නිසා මිනිස්සුට සංචාරය කරන්න ආසාවක් ඇති වෙනවා නම් මට ඒ ඇති" ශේනු ගේ බලාපොරොත්තු එතරම් සරලය. එහෙයින්ම වර්ණවත්ය. ඒ නැ‍රැඹීමට ඇවැසි නම් instagram.com/windowseatproject ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ගිණුමට පිවිස වහ, වහාම ඒ ගිණුම ලුහුබැඳීම කළ හැකිය. එසේත් නැත්නම් එහි ෆේස්බුක් පි‍ටුවට යොමු විය හැකිය.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

කළ යුතු දේ නැතිද එකක්, දෙකක්වත්

david-cohen-124647-unsplash

පිපිරී යුෂ ගලන මිදි ඵලයක් සේ
නිස්කාරනේ දියවී ගියෙන්
නෙළූ අත ද, බහාලූ කූඩයද
පුපුරුවා හල සුරත ද
ස්මරණයට ගතිමි

"ජලය පිරවූ බඳුන ඔබ
නිසොල්මනේ යා යුතුය
දිය ඉහිරවා අවට හැඩි නොකළ යුතු"

සොඳුර,
කළ යුතු දේ නැතිද
එකක්, දෙකක්වත් මට උරුම?

ගසා දමමි අත
"මදක් ඉවසා අවට නරඹන්න" යැයි කියන
වසා දමමි කවුළුව
දේදුන්න ඇවිත් අනාරාධිතව එබෙන

නොපෙනී යමි
ප‍ටු පාර වක්ව නැවුණු තැනින්
සමහර විට, "නොයනු!" කියන්නත්
ඉඩ තිබෙන විටම

කාංචනා අමිලානි | ජනවාරි 24

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ස්වයං ලිඛිත මරණ දැන්වීම්

delhi wala 1
'The delhi walla' නමින් දැක්වෙන බ්ලොගයකි. විවිධාකාර ලිපි සහ සේයාරූ අතර අමුතුම ආකාරයේ වාසගමක් සහිත 'ටැග්' එකක් දුටු හෙයින් එය ලුහුබඳින්නට සිතීමි. පළමුව ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ඔස්සේ මේ ලුහුබැඳීම ඇරැඹි අතර ඉනික්බිතිව 'The delhi walla' බ්ලොගය ද ඊට අයත් විය.
මහත් ආකර්ශනයක් සහිත මේ 'ටැග'ය මගේ සිත පැහැර ගත්තේ එහි වූ අපූරු බව නිසා ය.
මරණය සැමරීම බොහෝ රටවල සිදු කරන මුත් තමන් විසින්ම තමන්ගේ මරණ දැන්වීම ලියනු දැක නැත්තෙමි. එහි විශේෂතා කීපයකි. පළමුව ඉතාම සංක්ෂිප්ත ය. ඒ මරණ දැන්වීමක් ලිවීමේ සම්ප්‍රදායික ක්‍රමය අනුගතවය. වචන 200කි. ලුහුඩු දැන්වීම් සේම මරණ දැන්වීමකට ද ඊටම අයිති ඉඩකි. වචන ප්‍රමාණයකි. පුවත්පතක නම් ඊටම අදාළ මිලකි. සේයාරුවක් සහිතවත්, රහිතවත් පළ කෙරෙන මේ මුද්‍රිත මරණ දැන්වීම්වල අන්තර්ගත ශෝකී තානය ඉක්මවා යන උත්කර්ෂයක් 'The delhi walla' බ්ලොග් අඩවියෙන් මට හමු විය.
delhi wala 3
යම් පුද්ගලයකු මිය ගිය පසුව ලියැවෙන මරණ දැන්වීම් බොහෝ විට ලියැවෙන්නේ පවුලේ ඥාතියකු හෝ සමීපතයකු අතිනි. එහෙත් එලෙස ලියැවෙන දැන්වීම මිය ගිය පුද්ගලයා කිසිසේත් අපේක්ෂා කළ නොහැකි වර්ගයේ එකක් වීමට ඇති ඉඩකඩ වැඩිය. බොහෝ විට අනුමානයෙන් ලියැවෙන දෑ බොහෝය.
බ්ලොග් අඩවිය සපයන්නේ ඒ සියලු වැරැදි නිවැරදි කර ගැනීමේ ක්‍රමයකි. මරණය උත්කර්ෂවත් ලෙස සැලකීම මෙහි එක් අරමුණක් විය හැකිය.
මේ දක්වා 'The delhi walla' බ්ලොග් අඩවියේ විද්‍යුත් තැපෑලට ලැබී, පළ කර ඇති දැන්වීම් ප්‍රමාණය 177කි.
delhi wala 2
තමන්ගේම මරණ දැන්වීම කෙසේ විය යුතුදැයි තීරණය කර එය ලියා එවීමෙන් පසුව ඒ සමඟ එවන සේයාරූ කිහිපයක්ද මේ සමඟම පළ කෙරෙයි. මරණ දැන්වීම් සමඟ පළ කෙරෙන උඩුකය සේයාරුව වෙනුවට ඔවුන් ඔබ විසින් යවන්නට යෙදෙන ඕනෑම ආකාරයේ සේයාරුවක් ඒ සමඟ පළ කෙරෙයි. බහුතර සේයාරූ ජීවත්ව සිටින කාලයේ ඒ පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රීතිමත් ජීවිත මතක අවුස්සන සුළු වර්ගයේ ඒවා ය.
මේ එවැනි ස්වයං ලිඛිත මරණ දැන්වීමකි.
සිපේශ් මිත්තල්, ඩුබ්‍රි, ඇසෑම්
177 වැනි මරණ දැන්වීම
සටහන සහ ඡායාරූප යොමුව: ඩිපේශ් මිත්තල්
ඩිපේශ් මිත්තල් මිය ගොස් ඇත. ගීයක් ගයමින් මහාමාර්ගයේ ගමන් කරමින් සිටි ඔහුව වේගයෙන් පැමිණි මෝටර් රථයක ගැටී ඇත. මේ ශෝක වීමට නොව සැමරීමට සුදුසු සිදුවීමකි. ජීවත් වූ කාලය මුළුල්ලේම ගැටලු රාශියක් සහිතව ඔහු දිවි ගෙවූවෙකි. ජීවිතය මද උමතුවකින් ගෙවූවෙකි. ඇතුළු හදක් ඇත්තෙකි. කිසිවකුට තේරුම් ගත නොහැකි බොහෝ දේ නිතර කීවේය. ජීවිතයේ සත්‍ය සහ ආදරය අතර ඇති ඉඩ ගැනත් ඒ සියල්ල අතර තමාව සිර වී සිටින ආකාරය ගැනත් කතාබහ කළේය.
දැන් සියල්ල හොඳ අතට හැරී ඇත. දැන් ඔහු ජීවතුන් අතර නැත.
ඔහු මිය යන විට බීමතින් සිටි බවත්, දේශපාලනය, ආදරය සහ කවි ගැන කතාබහ කරමින් සිටි බවත් අවසන් මොහොතේ ඔහු සමඟ සිටි හිතවතුන් පැවසීය. ලෝකය යහපත් කළ හැකි බවට විශ්වාස කරන, ඒ ගැන කතා කරන මිනිසුන්ගෙන් ලෝකයට ලැබෙන දේ කුමක්ද? මෙවන් කාලයක ඔහු වැන්නවුන්ගෙන් ලෝකයට ප්‍රයෝජනයක් නොමැත. ඔහු මිය ගොසිනි. එපමණය.
hggfg
පිදුරු ගොඩක උඩුබැල්ලෙන් වැතිර සිටින සේයාරුවක් සහ කහ පාට මල් ගොමු අතර මද සිනා පාමින් සිටින සේයාරුවක් මේ සමඟ පළ කර තිබුණි.
176 වැනි මරණ දැන්වීම ලියා එවා තිබුණේ චාර්වී ෂර්මා විසිනි. කහ පැහැති මල් පිපිණු ගසක් පසුබිමේ තබාගෙන ගෙන තිබුණු පින්තූරයේ චාර්වී උන්නේ සිනාමුසුවය. ඒ උඩුකය සේයාරුවකි. දෙවැන්නේ භූමි දර්ශනයක් දෙස උඩුමහලක සිට බලා සිටින්නකි. හාත්පස සුන්දරත්වයත්, පි‍ටුපා සිටින ඇගේ රුවත් මරණ දැන්වීමක හැඟීම වෙනස් කරවන සුළු විය.
'ඈ පොත් රාශියක් අතැර දමා ගොස් තිබුණි. පැළෑටි රාශියක් සහ ලියුම් කිහිපයක් ද ඒ අතර විය. මේ සියල්ල නිත්‍ය බවේ ගීතිකා ගායනා කරමින් සිටියේය. '
මේ ඇගේ මරණ දැන්වීමේ එක් වාක්‍යයකි. ලාහෝරයේ වීදියක දුවමින් සිටියදී මිය ගියේ යැයි පැවසෙන ඇගේ මරණ දැන්වීම අලංකාරවත්ව ලිවීමට වග බලාගෙන තිබුණි.
අපර්ණා සිංහා ගේ මරණ දැන්වීම සටහන්ව තිබුණේ 175 වැන්න පැද්දෙන පු‍ටුවක සිටියදීය ඈ මියගොස් තිබෙන්නේ. ගුර්ගාවන් හි පිහිටි ඇගේ නිවසේ බැල්කනියේ තබා තිබුණු මේ පැද්දෙන පු‍ටුවේ සාමකාමීව වැටිර සිටි අපර්ණාගේ ශරීරය සිත්වමක් සිහි ගන්වන සුළු ය.
wwee
අපර්ණා සන්ජේ ගේ මරණ දැන්වීම 174 වැන්නයි. අරුන්දතී රෝයි ගේ The Ministry of Utmost Happiness නවකතාව කියවමින් සිටින සේයාරුවක් සහ මුහුණේ දකුණු පැත්ත පෙනෙන ආකාරයෙන් ලබාගෙන තිබුණු සේයාරුවක් ඈ යොමු කර තිබුණි.
සැබවින්ම මරණය සැමරිය හැකිද? ස්වයං ලිඛිත චරිතාපදාන ලියන්නා සේම ස්වයං ලිඛිත මරණ දැන්වීම් ලිවිය නොහැකිද? හැකි යැයි සිතෙන්නේ නම් mayankaustensoofi@gmail.com නම් ලිපිනයට වචන 200ක මරණ දැන්වීමක් යොමු කළ හැකිය. එසේත් නැත්නම් instagram.com/thedelhiwalla ඉන්ස්ටග්‍රෑම් ගිණුමට අන්තර්ජාලය පීරා සොයා ගත හැකිය. thedelhiwalla.com එහි බ්ලොග් අඩවියයි.
කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ගඟක් ව ඔබ;

mike-wilson-223609

පහසුය පැවතීම
ගඟකට වුව
පතිත වන තුරුම
ගසක්
කළඹා ගං දියට

පොරව ඔබ සතු නොවූව ද
කපා හෙළූ අය හඳුනන්නේ වුව ද
පිළිතුරක් නොතිබිය හැකිය
ගඟ පසුකර යන සියලු දෙන
මල් මිටි විසි නොකළා විය හැකිය

ගඟක් ව ඔබ;
ගල ගලා පැවතීමේ නියමය
මිහිරි මොහොතක අමතක නොකළ මැන

ගඟ නොදු‍ටුව
ඉතා කුඩා මල් ද; පොහොට්‍ටු ද;
තෘණ ගොමු ද; කෘමි ජනපද ද;
ඒ අසලම
පෙනී-නොපෙනී
දැවටෙමින්
සිටිනු ඇත

පැවතීම සහ නතර වීම
එකක් හෝ දෙකක් වීම
විස්මයකි

මේ ජීවිතය ද
එතරම් ම විස්මයකි

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

හිම මිදෙනකන්

ester-marie-doysabas-253268

හැම තප්පර දෙකකටම පාරක් ම ෆෝන් එක වයිබ්‍රේට් වෙන්න ගත්තා. පණිවුඩ එකක් පිටිපස්සෙ ඒකට ම අදාළ අනු පණිවුඩ 20-30ක් පෝලිමට හිටගෙන ඉන්නවා මට පෙනුණා. සමහර පණිවුඩවල තිබ්බ නො ඉවසිලිමත් ගතිය මට පෙනුණා. ඒවා තමන් දාගෙන ඉන්න සනීප සපත්තු පවා හොලවනවා මට පේන්න ගත්තා. නො ඉවසිල්ලෙන් නැවෙන-දිගෑරෙන කමිස අත් දිහාව මම බලාගෙන හිටියා. මේසයේ කෙළවරට තට්ටු කරන කප්පාදු නොකරපු නියපොතු සහිත රළු අතක් මට පෙනුණා. ගලවන-නැවත ඇස් දෙකේ දාගන්න තනි කළු කණ්ණාඩි රාමුවක් පවා මට පෙනුණා.
මම, දකුණු පැත්තේ උඩම තියෙන 'පවර්' බට්න් එක තෙරපගෙන හිටියා. බාගෙට කාපු ඇපල් ගෙඩියක ලකුණක් පෙන්නගෙන හිටපු ෆෝන් එක පහනක් නිවිලා යන ප්‍රවේසමෙන්ම තමන්ව නිවා ගත්තා.
සම්බන්ධයක් ඉවර නොකර, ඉවර කළේ එහෙමද කියලා ආයෙ පාරක් මම කල්පනා කරන්න ගත්තා. ෆෝන් එකට ආත්මයක් නැහැ. ශරීරයකුත් නැහැ. ඒක නිකං හැඟීම් එකතු කරගෙන ඉන්න හිතන යන්ත්‍රයක් වගෙයි. ඉතාම කුඩා, අජීවී වස්තුවක් ඇතුළේ අසීමාන්තික ජීවිතයක් හංගලා තියාගන්න තමන්ට පුළුවන් කියලා උදාරම් හැඟීමෙන් මගේ ෆෝන් එක හිටියේ. කිසි දවසක නොනිමන පහනක් වගේ දිවා-රෑ නොබලා දැල්වෙමිනුයි ඒක තිබුණේ.
ඒත් තෙල් ඉවර වුණාම පහන් පවා ඉබේ නිවෙනවා. තෙල්වලට වතුර කලවම් වුණාම පහන් නිවෙනවා. ඒ මොකුත්ම නැතිව මිනිස් අතකින් දැල්ල මිරිකලා දාලා නිවලා දාන්නත් පුළුවන්. ඇඟිලි තුඩුවලට ස්වල්ප ගිනි ගැනීමක් දැනීමෙන් ඒක කරන්න ඇහැකියි.

 

ඒත් මගේ ඇගිලි තුඩු අගට ගිනි ඇවිලුණේ නෑ කියලා අද උදේ වෙනකන් මම හිතාගෙන හිටියා. දැඩි විශ්වාසයකින් එකිනෙකා එක්ක හිනාවුණා.
මගේ ඇගිලි තුඩු විතරක් නෙවෙයි යටි අල්ල පවා පිළිස්සිලයි තිබුණේ. ඒත් කිසි වේදනාවක් නොදැනීම සහ ඒ පිළිස්සීම නොදැකීම හරි පුදුමයක් හැටියට මම ගණන් ගත්තා.
ඒ නිසාම දවස් කිහිපයකින් දකුණු පැත්තේ උඩින් තිබුණ 'පවර්' බොත්තමට දීර්ඝ තෙරපුම් සත්කාරයක් දෙන්න මම තීර්ණය කළා. බාගෙට කාපු ඇපල් ගෙඩියක් තිරය ඇතුළේ ගිලිලා, නිවි-නිවී දැල්වෙන්න උත්සාහයකයි හිටියේ. තිරය දැල්වුණා.
හරිනම් ෆෝන් එක දැනගන්න ඕනා ඒ සියලුම පණිවුඩ ටික තමන් කියවලා බලලා 'ඩිලීට්' බොත්තම තෙරපගන්න.
මම හිතන්නෙ ෆෝන් එක සහ මම අතර එහෙම 'පරචිත්ත විජානන ඥානයක්' තිබිලා නැහැ. ෆෝන් එක කියන්නෙ හිතක් පපුවක්, මොළයක් කිසි දෙයක් නැති බයිනරිවලින් කතා කරන රොබෝ කෙනෙක්.
ෆෝන් එක පුරාම අප්‍රමාණ පණිවුඩ විතරයි තිබුණේ. හැම ඇප් එකකම, ඊමේලයකම, කෙටි පණිවුඩ ලැබෙන ඉන්බොක්සයේ ඇතුළු සෑම තැනකම විවෘත නොකරපු පණිවුඩ උතුරා යමින් තිබුණා. මම ෆෝන් එක හොල්ලන්නවත් බය වුණා. 'පවර්' බට්න් එකෙන් වගේම 'වොලියුම්' බට්න්වලින් පවා හඳුනා නොගත්ත පණිවුඩ බිමට වැටේවි කියන අනියත බියකින් මාව සලිත වුණා.
ආයෙත් කමිස බොත්තම් කරකැවෙන, සාක්කුවලට අත් දමන-නැවත ගන්න, සපත්තු ලේස් ගැට ගහන, කමිස අත් නවන, දණහිසට තට්ටු කරන, සපත්තු කිරි-කිරි ගාණ සද්ද දස-දහස් ගාණින් මට ඇහෙන්න වුණා. පණිවුඩ එකක් තව එක්කෙනෙකුගේ උරහිසේ හැපෙන, අවලාද කියාගන්න, ඔත්තු බලන විදිහ මට පේන්න ගත්තා.
මේ පාර මගේ ඇගිලි තුඩු දිව්වේ ෆෝන් එකට ඇතුළු වෙන්න ලබා දෙන්න ඕන රහස් කේතයටයි. හැබැයි රහස් කේතය ඉලක්කම් 04ක් වුණාට ඒ ඉලක්කම් හතර ඇතුළේ අවුරුදු කීපයක සිදුවීම් අප්‍රමාණයක් තියෙන බව මට ආයෙමත් මතක් වුණා. එතකොට ගිනි ගන්න ඕන ඇගිලි තුඩු අධික සීතලකින් ගල් වෙන්න තීරණය කරලා. ෆෝන් එක එකම අයිස් ගොඩක් වුණා. ගල, ගලා ඉන්නකොට අයිස් බවට පත් වුණ දිය ඇල්ලක් වගේ වුණා. ඒ සීතලෙන් රහස් කේතය පවා වෙව්ලුම් කෑවා.
මම හිතුවේ ඒ සම්බන්ධයක් ඉවර වීමේ ගින්දර සහ සීතල කියලයි.

 

නමුත් ගින්දර සහ සීතල එක පාර ඇති වෙන්න බැහැ කියන තර්කය එක්ක මම පාවෙමින් ටික වෙලාවක් උන්නා.
ෆෝන් එක යම්කිසි මාර්ගඵලයක් ලැබුවා වගේ හදිසි, ඒත් දැඩි තීරණයකට ඇවිල්ලා තිබුණා. හැම පණිවුඩයක්ම, පින්තූරයක්ම, වීඩියෝවක්ම මකා දමමින් කෙටි කාලයක් ගත කළා. ඊට පස්සේ බාගෙට කාපු ඇපල් ගෙඩිය හිතුමතේම නිවිලා ගියා.
මම ආයෙත් දකුණු අත පැත්තෙ තියෙන 'පවර්' බොත්තම තෙරපන්න ඕනද? මම ෆෝන් එකෙන් ඇහුවා. හරියට ළඟම යාළුවෙකුගෙන් අහනවා වගේ. ෆෝන් එක හිතක්, පපුවක්, හදවතක්, මොළයක් මොකුත්ම නැතුව මේසය උඩ උඩුකුරුව හිටියා.
සමහර විට තාම ඉන්නවා ඇති.
ආයෙ ගිනි ගන්නකන්; සමහර විට ආයෙ හිම මිදෙනකන්.

 

කාංචනා අමිලානි
පෙබරවාරි 09|

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සාහිත්‍යයේ ජීවිත කැපුමේ ගාල්ලේ සමර පැහැය

 IMG_4124-1
මම රැජින වීදියෙන් මදක් ඉදිරියට ගොස් එතැන තාවර වෙමින් හුන් පොලිස් භටයන් පසුකර වම් නැම්මක් ගතිමි. සමර පාට බිත්තිවල සෙවණැලි ය. එකිනෙකා අත් අල්ලාගෙන සිටින අභිනය සහිත දිගැති ජනේල ය. උනුන් පිටුපා සිටුවා ඇති නිල් පාට පසුබිමේ පින්තාරු කළ සැවුල් රූපයකි. ඒ නිල් පැහැති ය. පාරේ වම් පාර්ශ්වයට අයිති කොඩි කණු මත ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ දිගු, උසැති බැනර ය. ඒවා පාරේ දකුණු පාර්ශ්වයට අයත් බැනර සමඟ මදක් බද නවා කෙටි කතාබහක ය.
"ඔහේලා මොකෝ ඔය හැටි අව්වේ? මේ අපි ඉන්නේ මද හෙවණැල්ලේ"
"අපිව හිටෙව්වේ වෙන ඈයෝ. ඒකයි අව්වේ"
ගාලු කොටුවේ සමර බිත්ති සහිත ආරුක්කුවෙන් 'හෝල් ඩි ගෝල්' වෙත එලැඹුණෙන් එතැන ඇති සැණකෙළියට මුසු වීමි. නිල් පැහැ ටී ෂර්ට් ඇඟලූ වොලන්ටියර්වරු ලීෆ්ලට් සහ උළෙල අවසරපත්වලින් සන්නද්ධව එහා-මෙහා ඇවිදිති. උදෑසන 8 වන විටත් 'හෝල් ඩි ගෝල්' අසල දෙස්-විදෙස් සාහිත්‍ය ලෝලීන් ය. 'The lit fest cafe' අසල බිම හෙළූ බීන් බෑග් රාශිය වාඩි වෙන්නට එන ඕනෑම කෙනෙක් තුරුලු කර ගන්නට හදිස්සියකිනි. 'ලිප්ටන්' ටී කාමරය ඊට මදක් එපිටිනි. තේ පැහෙමිනි. මෑතින් බබ්ල් ටී ආගාරයකි. පොත් හලකි. හෝල් ඩි ගෝල් ශාලාව ඉදිරිපිට ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ ටිකට් විකුණුම් කුටියත්, පොත් හලත් ය. අතරින් පතර මාධ්‍ය අවසරපත් සොයා එන්නෝ ය. එතරම් උදෑසන පොත් හලේ ඇලුණු කියවන්නෝ ය.
ෆෙයාර්වේ ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ තෙවැනි කාර්තුව මෙයයි. සාහිත්‍ය වෙනුවෙන් බරපතළ මැදිහත්වීම් අවම කාලයක විකල්ප සාහිත්‍ය උළෙලක් ලෙස එකතු වුණු හෙයින් මින් සමස්තයට ලැබෙන ආලෝකය අවම විය හැකිය. එහෙත් ලැබෙන ආලෝක කදම්භයේ පරිධිය විශාල හෙයින් නොසලකා හැරිය නොහැකි ය.
උදෑසන 9 ට හෝල් ඩි ගෝල් හි David Dabydeen විසින් තම දැක්ම සහ කලාව සහ සාහිත්‍ය පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමෙන් සියල්ල පටන් ගති. උදෑසන 10 ට පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ Bachi Karkaria ගේ සංවාදය අවලංගු කෙරුණි.
IMG_4092
ඉන් පසුව පැවතියේ කලින් මුදල් ගෙවා වෙන් කරවාගෙන සහභාගි විය යුතු වැඩමුළු කිහිපයකි. ඉවුම් පිහුම් පංතියකි. 'ෆ්ලෑෂ් ෆික්ෂන්' ගැන කදිම වැඩමුළුවකි. ලංකාවේ මුල් ඇති, කුඩා කල බිෂොප් කොලීජියෙන් උගත් Sallyanne Atkinson, 11 සිට 12 වන තෙක් ඇගේ 'No job for a women' නවකතාව පිළිබඳ සංවාදයකි. අශෝක් ෆෙරි විසින් මෙහෙයවූ මේ සංවාදයට අතුරු සිදුරු නැතිව පිරුණු සෙනඟකි. තමා බිෂොප් කොලීජියේ උගන්නා කාලයේ ලංකාවේ ජීවිතය පිළිබඳ රසාලිප්ත කතා සමඟ ඇරඹි සංවාදයේ මධ්‍යය ගැඹුරු ය. කාන්තාවක් ලිවීම තම ජීවිකාව කර ගත් පසු එළැඹන භීම සමය ඕනෑම ජාතිකයකුට පොදු බව පසුව පසක් කරගත හැකි විය.
ශන්කාරි චන්ද්‍රන් සහ නයෝමි මුනවීර මවුබිම හැරදා යාමේ ශෝකී තානය සමඟ යළිත් හෝල් ඩි ගෝල් සළිත කළේය. ශන්කාරි චන්ද්‍රන්ගේ 'Song of the sun god' මෙවර ෆෙයාර්වේ සම්මානයට නිර්දේශිත කෘතියකි. යුද්ධය නිසා ලංකාව අතැර ගොස් වෙනත් රටක ජීවත්වීමෙන් නොදැනීමෙන්ම ඔවුන් අත් කරගත් 'නොස්ටලජියානු' සාංකාව සිහින් මීදුමක් සේ අවට පැතිරෙනු මට දැනුණි. පන්කජ් මිශ්‍රා සමඟ 'welcome to the age of anger' පිළිබඳ සංවාදය වඩාත් උණුසුම් එකකි. වෙනත් රටවල් ආක්‍රමණය කිරීමේ නූතන යුද උපක්‍රම සහ ආර්ථික සිහින පිළිබඳ හේ කතාවේ ය. විශේෂයෙන්ම චීනය ලෝකයට කුමන බලපෑමක් කරනු ඇත්දැයි නොනවතින සංවාදයකි. ඉන්දියානු දේශපාලනය සහ ආසියාකරයේ රෙජීම පිළිබඳ ප්‍රශ්න කිරීම් ය. කෝපාග්නියෙන් පීඩිත යුගයක ජීවත් වීමේ බරපතළකම මනසින් ඉවත හෙළීමට නොදෙන ඒ සංවාදය සැබෑ උණුසුමකි.
IMG_E4102
හාත්පස කිචි-බිචියකි. 'The lit fest cafe' අසල බබ්ල් ටී බොමින්, රස කැවිලි කමින් ඉන්නෝ ය. ඒ අතර කෙළවරක පිහිටි කූඩාරමක කතුවරුන් සමරු සටහන් තබන්නට සූදානමකිනි. වටයක් කරකැවී 'ලිප්ටන් ටී රූම්' ඇතුළතට වැදුණොත් ප්‍රකට ගායකයන් සමඟ නැලැවිල්ලේ තේ බොන්නට හැකි ය. 'Fort bazaar and hotel and spa' වෙතට පිවිසියොත් 'ලිප්ටන් තේ සමඟ කවි' සන්ධ්‍යා කිහිපයක් අල්ලා ගත හැකි ය. වඩාත් සවස් වන තෙක් ‍රැදී සිටියහොත් Marie caroline senlis ගේ කළු-සුදු-රිදී ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය නැ‍රැඹීමට හැකි ය. එපමණක් නම් කමක් නැත; සවස 7.30ට හෝල් ඩි ගෝල් හි චිත්‍රපටයක් තිරගත වෙයි. මේ සියල්ලෙන් පසුවත් හුස්ම අල්ලාගෙන, කෙලින් සිටීමට හැකි නම් කතුවරයකු සමඟ රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයකට ටිකැට්‍ටුවක් ගෙන සහභාගී විය හැකි ය.
සියල්ලේ එකතුව වර්ණවත් පසුබිමක කළු-සුදු චිත්‍රයක් මෙන් පැහැදිලි ය. සාහිත්‍ය සඳහා ලාලසාවක් ඇති කිරීමටත්, එය බොහෝ සුව පහසු එකක් කිරීමටත් මහන්සි වීමේ ප්‍රතිඵල නොබෝ දිනකින් ම නෙළා ගත හැකි වනු ඇත.
ගාලු කො‍ටුව ඇතුළත ෆොටෝ ඇල්ලීම පිණිස ඇවිදීමෙන් 'ගෝල් ආර්ට් ට්‍රේල්' කිහිපයක් ම පසු කර යාමටත්, පළමුව ඒවා නොතකා යාමත් සිදු විය. දෙවැනුව ආපසු හැරී ඒ පෞරාණික ගොඩනැගිලි ඇතුළට වැදීමි. බිත්තිවල කැමැත්තෙන් එල්ලී සිටින චිත්‍ර සහ ඡායාරූප මෙන්ම පිත්තල, දැව භාණ්ඩ ද බොහෝ ය. ඒ අතර ගැලැවූ මකර තොරණක ආකෘතියකි. පිත්තල ගිර ය. සෙම්බු ය. මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකු බහාලිය හැකි තරමේ සුවිසාල පිත්තල කල්දේරම් ය. මොඩර්න් මොනාලීසා චිත්‍රයකි. චිත්‍රය පාමුලින් කැමරාවත් ගෙන ඇවිදින විට ඈ නොහික්මුණුකම් පාමින් කටාක්ෂ නිරීක්ෂණයක ය. තොල් සෙලවුමක ය. චිත්‍රවලට පණ ඒමෙන් සිදුවිය හැකි අනර්ථ බොහෝ ය. ලේන් බාන් වීදිය යැයි ලියූ නාම පුවරුවක් යට මෑතකදී වහලකින් ගලවා ගන්නා ලද පැ‍රැණි උළු ප්‍රවේසමකින් අඩුක් කිරීමකි. ඒ අසල උසාවියට ආ සේවාදායකින් ය. නීතිවේදීන් සොයා හිස ගිනිගෙන එහා-මෙහා දුව ඇවිදින බොහෝ දෙනා අතර මහලු වයසේ අය ප්‍රමාණාත්මකව වැඩි ය. මහලු මවක නීතිවේදී කාර්යාලයකට ඇතුළු වන දොර‍ටුවට අත තබාගෙන කල්පනාවක ය. ෆයිල් පිරුණු ඇතුළාන්තය ගූඪ ය. වරදකාරී බවකින් ඕනෑම අයකු කලබල කරවන සුළු ය. උසාවිය ඉදිරිපිට පෝලිම් ගැහුණු මිනිස් සිරුරු ය. උසාවියෙන් ඉදිරිපිට පාරේ කළුකබා ලාගෙන නීතිඥයන් උසාවිය දෙස බලාගෙන සිටින්නේ 'වැ‍රැදි' ගැන පාරේ ගමන් කරන අයට පවා තරව‍ටුවක් ඇති කරවන බැල්මකිනි.
IMG_E4714
සිකුරාදාවේ උදෑසන 10 ය හදිසියෙන්ම උදා වූයෙන් සියල්ල පසෙක තබා යළිත් 'හෝල් ඩි ගෝල්' වෙතට දිව්වෙමි. ශ්‍රබානි බාසු සහ සෙබස්තියන් ෆලූක්ස් ඉතිහාස කතාවක් සමඟ ඔට්‍ටු වීමට පටන් ගෙන ය. බාසු ගේ 'For king and another country'ඇතුළතින් වෙඩි හඬ සහ බර සපත්තු හඬ ඇසීම වැලැක්විය නොහැකි විය.
පර්සියානු කවි සහ සු‍ෆිවාදය ගැන බ්‍රීස් වෙනෙල් බාලදක්ෂ මධ්‍යස්ථාන ගොඩනැගිල්ලේ කතාබහක ය. ලයිට් හවුස් පාරේ නොම්මර 69 ඉවුම් පිහුම් සැසියකි. සුවඳ පතුරුවමින්, කීචි-බීචි හඬ නඟමින් 'එන්න, මේ සුවඳ උරා බොන්න....වාඩි වෙන්න, විලවුන් සුවඳ විහිඳුවන්න' යැයි කෙරෙන ආරාධනයකි. ප්‍රහසන නාටක ඇතුළත බරපතළ රංගන ගැන කතා කරන සැසියක් හෙවණ සහිත ප‍ටු පාරක පිහිටි ජෙට්වින්ග් ලයිට් හවුස් ඇතුළත ය.
මධ්‍යහනයට පෙර තල්පේ බලා යා යුතු ය. ‍ටුක් ‍ටුක්කරුවකු ගේ නයිට් රයිඩර් සැම්පලයේ රථ ධාවනයකින් 'Owl and the pussycat' හෝටලයට පිවිසීම හරිම නාට්‍යානුසාර ය. විප්‍රකාර නමකැයි සිතුවාට ඒ නමට ගැලැපෙන බොහෝ දේ මේ හෝටලය සතු ය. කාව්‍ය සඳහා පිදෙන එඩ්වර්ඩ් ලියර් ත්‍යාගය පිරිනැමෙන්නේ වයස 18-30ත් අතර තරුණ කවීන්ට ය. ප්‍රකට කවියකු වන එඩ්වර්ඩ් ලියර් වෙනුවෙන් මෙකී සම්මානය නම් කර තිබුණි. අවසන් වටය සඳහා කිවිඳියන් පස් දෙනෙකු තේරී පත් වී තිබුණු අතර ඔවුන් විසින් ම ඒ කවි කියවන්නට ද යෙදුණි.
IMG_E4923
ශානිකා රත්නායක විසින් රචිත The walrus and the elephant, අයේෂා රත්නායක විසින් රචිත The insatiable Ceylonese girl, සකුණි කුරේ විසින් රචිත The Sri Lankan Owl and the Pussycat, කදීජා සම්සුදීන් විසින් රචිත The Little Giant, ශාහිමා රාෂීඩ් විසින් රචිත A Little boy and his books අවසන් වටය සඳහා නිර්දේශ වී තිබුණි. මේ සියල්ල අතරින් කදීජා සම්සුදීන් විසින් රචිත The Little Giant වෙනුවෙන් කවි සඳහා පිදෙන එඩ්වර්ඩ් ලියර් සම්මානය හිමි විය. දෙවැනි ස්ථානය ෂාහිමා රාෂීඩ් ද තෙවැනි ස්ථානය සකුණි කුරේ විසින් ද දිනාගනු ලැබූහ.
උත්කර්ෂවත් ලෙස පැවතුණු මෙවර ෆෙයාර්වේ ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ හොඳම සිංහල නවකතාව ලෙස අනුරසිරි හෙට්ටිගේ විසින් විරචිත පණ්ඩක පුත්‍ර වස්තුව' ගෞරව බහුමාන සම්මානයට පාත්‍ර විය. එසේම හොඳම දෙමළ නවකතාව ලෙස තේනියම් විසින් රචිත 'ඊතනම්' කෘතියට හිමි විය. හොඳම ඉංග්‍රීසි නවකතාවට හිමි සම්මානය අමන්දා ජේ විසින් රචිත 'ද අදර් වන්' හිමි කර ගන්නා ලදී.
ගාලු සාහිත්‍ය උළෙලේ සිංහල දිනය බල ගැන්වූයේ කවිය, නවකතාව, කෙටිකතාව සහ නවකතාව සිනමාවට නැඟීම පිළිබඳ ගැඹුරු සාකච්ඡාවකිනි. සිංහල කාව්‍යයේ දෛනික ජීවිතය පිළිබඳ ආවර්ජනා මැයෙන් තිබූ කවි සංවාදය සඳහා ලක්ශාන්ත අතුකෝරල සහ සුහර්ශිනී ධර්මරත්න සහභාගී වූහ.. එසේම අනුරසිරි හෙට්ටිගේ, නිශ්ශංක විජේමාන්න, උදය හපුගොඩ ආරච්චි, කීර්ති වැලිසරගේ සහ දීප්ති මංගලා රාජපක්ෂ ආදීන් නවකතා සංවාදයට සහභාගී වූහ. නවකතාවේ සිට චිත්‍රපටය දක්වා අනුවර්තන ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ සංවාදයට දිලීප අබේසේකර, අශෝක හඳගම, සමන් වික්‍රමාරච්චි සහ සුමිත්‍රා රාහුබද්ධ සහභාගී විය. සිංහල කෙටිකතාව: වර්තමානය කියවීම සඳහා වූ ආඛ්‍යාන කලාවක් මැයෙන් පැවැති සංවාදයට සහභාගි වූවෝ ආචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති, සුදර්ශන සමරවීර සහ කාංචනා ප්‍රියකාන්ත ය.
IMG_E4368
දෙවැනි වරට පැවැත්වුණු 'සිංහල දිනය' ගාලු සාහිත්‍ය ක්‍රියාවලියේ පැතිරුම දීර්ඝ කරන්නක් මෙන් විය. සියලු සංවාද සඳහා ඇතුළු වීම නොමිලේ හෙයින් සහභාගීත්වය ඉහළ ගොස් තිබුණි. අවට පැතිරුණු අධික දාහය නොතකමින් බාලදක්ෂ මධ්‍යස්ථානයට එක්-රොක් වුණු සාහිත්‍ය ලෝලීන් ගේ ගුමු-ගුමුව විශාල ශබ්දයක් තෙක් පැතිරෙන්නට ඇතැයි සිතමි.
එමෙන්ම ඊට සමගාමීව (උදෑසන 10 ට) ෆෙයාර්වේ පැවිලිනයේ Shrabani Basu සහ ගනනාථ ඔබේසේකරයන් සහභාගි වූ 'Uneasy lies the head that wears the crown'යන මැයෙන් කදිම සංවාදයකි. සෙනසුරාදාවේ පැවැති චාරුලතා අබේසේකර සහ Chhimi Tenduf-La යුගළ සංවාදය ද අතිශය රසවත් ය. ප්‍රකට Coco Chanel කෘතියේ කර්තෘ Justine Picardie සමඟ සංවාදය හවස 4.00 ය. ඒ හෙවණැති හෙරිටේජ් විලා හි ය. ඉරිදාව උදා වූයේ The No.1 ladies Detective series හි කතුවරයා වූ Alexander McCall Smith සමඟ ය. මුළු සැසිය පුරාම සියල්ලන් සිනා සයුරේ ගිල්වමින් බුල්ඩෝසරයක් එලවාගෙන ගමනක් ගිය ආකාරය කියූ මේ මහලු මිනිසා මගේ ලිවීමේ සංතුෂ්ටිය ඇවිලවී ය.
IMG_E4495
මිනිසුන් සහ ස්ථාන ගැන සොයමින්, ලුහුබඳිමින් යන හෙයින්ම දින හතරක් නතර වීමට වැඩ සැලැස්වූ ගාලු කො‍ටුව සුළුප‍ටු නැත. ගාලු කො‍ටු පවුරට නැඟ, ෆොටෝ අල්ලා, මුහුදු වෙරළට බැස, ෆොටෝ අල්ලා 'යන්නම්' කියා එන්නට තරම් පහසු නැත. ඒ සා කාන්දම්ගත බලයකින් හෙබි හෙයින් 'නවතින්න' යැයි කියමින් සියොළඟ වෙළෙන හෙයින් අතෑර දා ඒම පහසු නැත. ඉතින් මම දුවන්නට වීමි. කන්තෝරුවට විත් නතර වීමි.

 

සටහන සහ සේයාරූ
කාංචනා අමිලානි
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ආලෝකයේ පැතිරුම

IMG_3704

i.

ආලෝකයේ පැතිරුම
අඳුර තුළ ඇතැයි
විශ්වාස නොකරන හෙයින්
ඔබට

 

IMG_3703

ii.

පියාඹා යනු!යි කී පසුත්;
නැවත හැරී එන හෙයින්
ඔබට

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

සුබ ගමන් IG•

alex-wigan-15485

පියාපත් බර වැඩිව
පියාසැරිය නතර කළ
මෘදු පියාපත් හිමි පක්ෂිය;
කියව;
අහස නොතරම්ද
පියාසැරියම ගිනියම්ද
යනු මිසක ඉනු කියා කිසිවකු
නතර නොකළෙහිද

දැවීමක ගිනි පුලිඟුවක
දිලිසි දිලිසී මතකය පවතීය
ඒත් ඒ අළුය; නියතිය ය
යළි පියාසර නොකිරීමය
එපමණය

සුබ ගමන් Indika

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

කුඩ හොරාගෙන් රිදී ගසට ආ ගමේ උපන්න සිංහල ළමයා

kanch 1
ගම්සභා හන්දියේ විසාල රවුලකි. ට්‍රැ‍ෆික් ලයිට් උඩ වැලක් එතෙන්නා මෙන් සුදට හැරුණු රවුල් ගොඩකි. එතන එකම ජරමරයකි. වාහන පපුව පුම්බාගෙන නලා නාද කරති. පයින් ගමන් කරන්නෝ පමණක් වදෙන්-පොරෙන් රවුල් ගස් බේරමින්-රිංගමින් මහත් වෙහෙස මහන්සියෙන් ඇවිදිනු පෙනෙයි. මම ද බසයෙන් බැස ගම්සභා හන්දියේ තිබු ඒ මහා දුවන රවුලෙන් බේරී ඩයස් පෙදෙස තෙක් දුවන්නට වීමි. රවුල් ගස් මාරාවේශයෙන් මෙන් සර්ප ලීලාවෙන් මා ලුහුබඳිනු පෙනෙයි. හෙවණ මල් වියන් යටින් ඩයස් පෙදෙසේ ප‍ටු පාර දිගේ ඇවිදින්න වූයෙන් මා ලුහුබැඳි රවුලට මා මඟහැරී ගියාක් මෙන් දැනුණි. රවුලකට ඒ සා ශක්තියක් ඇතැයි නොසිතූ මුත් දුවන රවුලකට ඇති බලය අසීමිත වූයෙන් මා උන්නේ තරමක බියෙනි.
'මොකෝ ළමයෝ බය වෙලා?’
‘ආං අරහෙ රවුලක් දුවනවා. මුළු ගම්සභා හන්දියම වැහිලා. වාහන පවා නැවතිලා. මගේ පස්සෙනුත් එලෙව්වා’
සිබිල් වෙත්තසිංහයෝ ඒ ගැන තැකීමක් නැතිවම තමන්ගේ පැද්දෙන පු‍ටුවේ හරිබරි ගැහී වාඩි වූයේ ඈ ඒ ගැන කලින් දන්නා නියාවක් පාමිනි. ඈ උන්නේ රාමු කළ චිත්‍ර සහිත අමුතු වටපිටාවකය. බැලූ බැලූ අත වූයේ හබරල කොළ ඉහලාගෙන යන වැඩිහිටියන්ගේ චිත්‍ර ය. කුඩ හොරා ගේ චිත්‍ර ය. අශ්වයන් පිට නැඟි යුද කරන සෙබළුන් දෙදෙනෙකුගේ චිත්‍රයකි. පිළිවෙළකට අහුරා තැබුණු සම්මාන ඵලක ය. ඒ සියල්ල මැද ඇගේ නවතම සිතුවම් සහිත 'පුදුම රිදී ගස' නමැති ජපානයේ මුද්‍රණය කළ කෘතිය ය.
ඈ යළිත් තමන්ගේ පැද්දෙන පු‍ටුවේ හරිබරි ගැසී වාඩි වූයේ කණ්ණාඩි දෙක ගලවා නැවත පිස දමමිනි. මගේ ප්‍රශ්න කෙටි අතර ඇගේ පිළිතුරු දීර්ඝය.
‘කොහොමද චිත්‍ර අඳින්න පටන් ගත්තේ?’
‘පොඩි කාලෙ කවදාවත් චිත්‍ර ඇන්දෙ නෑ. හැමෝම දන්නේ අර බිත්තියේ ලොකූ චිත්‍රයක් ඇන්ද කතාව. ඒක තමයි ඉස්සෙල්ලාම චිත්‍රයකට කියලා ඇන්දේ. මට අවුරුදු 05ක් විතර කාලේ අවුරුද්දක් දවසක තමයි මම ඕක කරලා තියෙන්නේ. අපි පොඩි කාලෙ ළමයින්ට කියලා චිත්‍ර ඇන්දෙව්වේ නෑ. ස්කෝලවල අපිට කියලා චිත්‍ර ඇන්දෙව්වෙත් නෑ. පොඩි කාලෙ ළමයින් අදින චිත්‍ර කවුරුත් ගණන් ගත්තෙත් නෑ. හැබැයි පොඩි ළමයෙක් විදිහට මගේ හිතේ ආසාවක් තියෙන්න ඇති චිත්‍ර අදින්න.
kanch 3
මං ගිංතොට ගමේ ස්කෝලෙටනේ ගියේ. මට සහජයෙන් හැකියාවක් තියෙන්න ඇති චිත්‍ර අදින්න. මිදුලෙ වැල්ලෙ කෝ‍ටුවකින් තමයි චිත්‍ර ඇන්දේ. කොළ පැන්සල් කවුරුත් දුන්නෙ නැහැනේ. ළමා චිත්‍රවලට ඒ කාලේ කාගෙවත් ඇල්මක් තිබ්බෙ නැහැ. මට අවුරුදු 05 විතර කාලේ අවුරුද්ද දාට කලින්දා අම්මා කුස්සියේ කැවුම් බඳිනවා. ඒ කාලේ ගෙදර බඩුමුට්ටු එළියට දාලා ගෙවල් හෝදලා කාරියනේ අවුරුද්දට ලෑස්ති වුණේ. බිත්ති පාටවලින් සායම් කරලා තිබ්බේ. මම අඟුරු කෑල්ලක් ගෙනැල්ලා බිත්තියේ මගේ උස තරමටම ලොකූ චිත්‍රයක් ඇන්දා. ඒ මම චිත්‍රයක් ඇන්දා පළවෙනි වතාව. ඉස්සර ස්කෝලෙදි තැඹිලි ගෙඩියකුයි, මල් ටිකකුයි මේසෙ උඩ තියලා බලාගෙන අදින්න කියලා කියනවා. ඒවා මම ඇන්දෙම නෑ. ළමයෙකු හැටියට සහජයෙන් මගේ ඔළුවෙ හැකියාවක් තියෙන්න ඇති. එහෙම අය බලාගෙන අඳින්නෙ නැහැ. මනසින් එන අදහස් තමයි චිත්‍ර හැටියට අඳින්නේ.
‘මොකක්ද ඒ ඇඳපු චිත්‍රය?’
‘අනේ කාටද මතක මොකක් ඇන්දද කියලා? අවුරුදු පහේ ළමයෙකුට කොහෙද ඕවා මතක තියෙන්නේ. ඒ ළමයගෙ හිතට එන මොකක් හරි අඳින්න ඇති.’
දැන් ඈ පැද්දෙන පු‍ටුවේ සිනාසෙමිනි.
‘ඊට පස්සේ ආයෙ කවදාවත් චිත්‍ර ඇන්දා කියලා මතක නැහැ. එකම දවසක් අවුරුද්ද දවසේ නෑ ගෙදරකට ගිහිල්ලා කෑමට ඉන්නකොට මට බඩගිනියි. ඒගොල්ලො කුස්සියේ ‍රැස්වෙලා කතා කර කර ඉන්නවා. මේසෙ උඩ තිබ්බා ගල් ලෑල්ලක්. මම ඕක අරගෙන ඇන්දා බඩ ඇතුළට ගිහිල්ලා ඉන්න ලොකූ කඳුළු ගෙඩි වක්කරන ළමයෙක්ව. හැඟීම්බර චිත්‍රයක්නෙ ඒක. බඩගිනි නිසා ඒක කියන්න ඇන්ද. ඕක දැකපු ඒ ගෙදර බාප්පා කෙනෙක් කෑ ගැහුවා මේ ළමයා බඩගින්නේ. මොනවහරි කන්න දෙන්න කියලා. ඒක හැඟීමක් කියන්න ඇන්ද චිත්‍රයක්. අද වෙනකන් මම අඳින්නෙ හැඟීම් ප්‍රකාශ කරන චිත්‍ර. නමුත් ඒ කාලෙ එහෙම දේවල්වලට ස්කෝලෙවත්, කොහේවත් අවස්ථාවක් නැහැනේ’
අවුරුදු අටක් වෙනකන් අපි හිටියේ ගිංතොට. ඊට පස්සේ පවුල පිටින් කොළඹ ආවා. ඇවිල්ලා අම්මා මාව දැම්මා හෝලි ෆැමිලි කොන්වන්ට් එකට. එහේ අපිට ඉගැන්නුවේ සිංහල මිනිස්සු නෙවෙයි, පිටරට සුදු අයනේ. මේ රටේ දේවල් නෙවෙයි අපිට ඉගැන්නුවේ. සාහිත්‍ය, කලාව ඔක්කෝම පිටරට දේවල් අපි ඉගෙන ගත්තේ. ඒකත් හොඳට ගියා. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය ගැන මට විසාල දැනුමක් ලැබුණා. එතනදිත් කාලෙ හැටියට ද්‍රව්‍ය බලා ඇඳීම තමයි දුන්නේ. මොනව හරි තියලා ඒක අඳින්න දෙනවා. කවදාවත් මම ඒවා ඇන්දෙ නැහැ. ඒ වෙනුවට මම ගුරුවරුන්ගේ මූණු අඳින්න ගත්තා. ඔන්න එතකොට තමයි ඒගොල්ලො දැනගත්තේ මම මෙහෙම අඳින්න ආසයි කියලා. හැබැයි ඒක දියුණු වුණේ නැහැ එතනින්.
kanch 4
ගෙදරදි කළු-සුදු පෑනෙන් මම ගමේ පරිසරය, අත්තම්මාව එහෙම ඇඳලා තියන කොට තාත්තා ඒ චිත්‍ර අරගෙන ගිහිල්ලා කලාභවනේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයකට තියලා තියෙනවා. එතකොට මට අවුරුදු 13ක් විතර වෙනවා. ඕක දැකලා රෝයල් ප්‍රයිමරියේ හෙඩ් මාස්ටර් සුගතපාල මහත්මයා අපේ ගෙදර ඇවිල්ලා කිව්වා බොහොම අපූරුයි මේ ළමයගේ රේඛා චිත්‍ර. එයා සම්පාදනය කරන පොතකට චිත්‍ර අන්දවා ගන්න සතු‍ටුයි කියලා. අම්මා හිතුවා මෙහෙම චිත්‍ර අඳින එක මහ බාල වැඩක් කියලා. මාව කොළඹ ගෙනාවෙත් උගන්නලා ලොකු තැනකට යවන්නනේ.
වැඩිහිටියන්ගේ ආකල්ප තිබ්බෙ එහෙමනේ. ඒ නිසා චිත්‍ර අඳින එකට කැමති වුණේ නෑ. ඒත් මේ ඉල්ලීම දිගටම කරනකොට එකම පොතක චිත්‍ර අන්දන්න කැමැත්ත දුන්නා. මීට පස්සේ නම් මම ඔය වැඩේට ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ. ළමයව හිඟන්නෙක් කරන්න කැමති නෑ කියලා අම්මා කිව්වා. මොන ජීවිතයක්ද ඔය චිත්‍ර කලාව කියලයි අපේ අම්මා ඇහුවේ. නව මඟ පස්වැනි ශ්‍රේණියේ කියැවීම් පොත තමයි ඒ මම චිත්‍ර ඇන්ද, පස්සෙ කාලෙක ගොඩාක් ජනප්‍රිය වෙච්ච පොත. ඒ පළවෙනි වතාව ලංකාවෙ පාට පොතක් කළ. ලෝක සාහිත්‍ය ඔක්කොම අඩංගු කරපු පොතක් ඒක. ස්කෝලෙ පාවිච්චියටයි ඒක සම්පාදනය කළේ.
එතකොට ඒ කාලේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා සිළුමිණ පත්තරේ කතෘ. එතුමා පත්තරේට ලිපියක් ලිව්වා මේ ළමයගෙ චිත්‍ර බොහොම අගෙයි, මේවා දියුණු කරන්න ඕනා, මෙයාට හොඳ අනාගතයක් තියෙනවා කියලා. මේක කියෙව්වට පස්සේ අපේ අම්මාට මම චිත්‍ර අඳින එක ගැන පොඩි පැහැදීමක් ඇති වුණා.’
ඈ කතාව නවතා තේ කෝප්පය නිවෙන්නට හැරියාය. මම ඒ ඉඩෙන් කුඩා ජනේලයෙන් අවට නැ‍රැඹීමි. ගම්සභා හන්දිය දෙවනත් කළ, ඩයස් පෙදෙස වන තෙක් මා ලුහුබැඳි දුවන රවුල කොහිදැයි මද සැකයෙන් විපරම් කළෙමි. කිසි හාහූවක් නැත. රවුලක් දුවනවා තබා පාරේ වාහනයක්වත් යනවා නොපෙනේ. එකත් එකටම විසාල කන්ටේනර් රථයක් පැමිණ දුව දුවා හුන් රවුල වදෙන්-පොරෙන් පටවාගෙන යන්නට ඇත.
IMG_E1494
යළිත් පැද්දෙන පු‍ටුවේ කිරි-කිරිය ඇසුණෙන් මම කවුළුවෙන් දෑස ගලවා ගතිමි. ‘ඒ කාලෙ ජූනියර් සෙටිපිකෙට් කියන්නේ මේ කාලෙ ඕ ලෙවල් වගේනේ. ඒක පාස් වෙච්ච ගමන් සුගතපාල නෝනයි, මහත්තයයි මාව එක්කගෙන ගියා ලංකාදීප පත්තරේට මුද්‍රණය කරනවා බලන්න. එතකොට පත්තරේ පටන් අරන් මාස 06යි. පත්තරේ නිෂ්පාදනය කරනවා මුල ඉදන් අගටම බලන්න මට හරි ආසාවක් තිබ්බා. ඊට පස්සේ මට ආසාවක් ආවා පත්තරේක වැඩ කරන්න. මම කිව්වා ‘අනේ මහත්මයා මාවත් බන්දන්නකෝ පත්තරේට’ කියලා. එතකොට මට වයස 18යි. අම්මා කිව්වා ඕකට නම් ඉඩ දෙන්න බැහැ, මොන රස්සාවල්ද ඔය පත්තරවල කියලා. මහා ගෝසාවක් ඇති කළා. 1948 මට යන්තම් 19 ලැබුවා විතරයි, මං ලංකාදීප පත්තරේට බැඳුණා. එතකොට කර්තෘ ඩී.බී.ධනපාල මහත්මයා. එතුමා මට කිව්වා ගමේ දේවල් අඳින්න කියලා. කො‍ටු හතරක පින්තූර ඇඳලා ආත්තම්මා මට කියලා දුන්නු ජන කවි ලිව්වා. සෙනසුරාදා දවස්වලට මේක පළ වුණේ. ඒ කාලෙ නගරබද මිනිස්සු ජනකවි කියන්නෙ මොනවද කියලා දැනගෙන හිටියේ නෑ. මම තමයි ඉස්සෙල්ලම පත්තරේකට බැඳුණු කාන්තාව. සුනිල් ශාන්ත, චන්ද්‍රරත්න මානවසිංහ වගේ අය එතනට එනවා. ඒ අය මම අඳිනවා බලන් ඉදලා කියනවා 'මෙතනින් යන්නෙපා, ඔයා තමයි ඉස්සෙල්ලාම පත්තරේකට බැඳුණු ගෑනු කෙනා' කියලා. උඩ තට්ටුවේ තියෙන්නෙ 'ටයිම්ස්' එක. මම ඔතනටත් ගිහිල්ලා ඒ පත්තරේ කාන්තා පි‍ටුව කරපු සීතා ජයවර්ධන කියලා නෝනාට කතා කරලා චිත්‍ර අඳින්න අවස්ථාව ඉල්ලා ගත්තා. එතන කර්තෘ සුදු මහත්තයෙක් වික්ටර් ලුවිස් කියලා. එයා මාව එහෙටත් බාර ගත්තා, චිත්‍ර අඳින්නත් ඉඩ දුන්නා.
ඔය අතරෙ තමයි ජනතා පත්තරේ පටන් ගත්තේ. අදුනන කෙනෙක් මාව එතනට දැම්මා. ලේක්හවුස් එකෙන් මට හරියට සැලකුම් ලැබුණා. මුලු පි‍ටුවක්ම මට දුන්නා චිත්‍ර අඳින්න. ලේක්හවුස් එකේ දෙමළ පත්තරේ ඇරෙන්න ඔක්කෝම පත්තරවලට මම චිත්‍ර ඇන්දා. ඇත්තෙන්ම මම වැ‍ටුපක් බලාගෙන වැඩ කළේ නෑ. වැ‍ටුප විදිහට ලැබුණේ රුපියල් 18යි. ඔය 18 ගිහිල්ලා අපේ අම්මට දුන්නම කිව්වා, 'මොන කෙහෙල්මලක්ද? මෙච්චර වියදම් කරගෙන, ගෙවල් දොරවල් වහලා ආවේ මේ 18 ගන්නද? මීට වඩා විසාල අනාගතයක් ඔයාගෙන් බලාපොරොත්තු වුණා. දැන් ඉතිං කරන්න දෙයක් නෑ. වළේ වැටිලා ඉවරයි' කියලා. ඔය 18 අම්මා ගත්තෙම නෑ. මම ඒ රුපියල් 18 න් පල්ලෙහා තට්ටුවේ තිබ්බ පොත් සාප්පුවෙන් හැම මාසෙකම පොත් ගත්තා. හොඳ දැනුමක් මට ලැබුණා.ඒක හොඳට වුණේ. අම්මා සල්ලි ගත්තා නම් මට පොත් කියවෙන්නෙ නෑනේ. රීඩර්ස් ඩයිජස්ට්, ලයිෆ්, ටයිම් වගේ සඟරා, පත්තර නොසෑහෙන්න කියෙව්වා. යුනිවර්සිටි එකට ගියාට වැඩිය දැනුමක් මං ඒ පත-පොතින් ලබා ගත්තා.’
IMG_1497
මේ අතීත කතන්දර කියන විට ඇගේ දෑසේ දිලිසීම මට සැඟවිය හැකි නොවේ. ඒ කටහඬේ ඇත්තේ මහත් ප්‍රබෝධයකි. ‘ලේක්හවුස් එකේ ඉන්නකොට තමයි වෙත්තසිංහ කියන උප කර්තෘ මහත්තයා මට කතා කරලා ‘කතාවක් ලියන්නකෝ ළමයෝ’ කිව්වා. මං කිව්වා මම දන්නෑ කතා ලියන්න කියලා. ඔය කවි ඒවා මේවා ඇතුළෙන් කතාවකුත් හදාගන්නකෝ කියලා කිව්වා. හැබැයි ඒ වෙනකොට මගේ හිතේ කතාවක් තිබුණා. මම පුංචි කාලෙ පඩිය උඩ වාඩි වෙලා ඉන්නකොට දැක්කෙ හබරල කොළ ඉහළගෙන වැස්සේ යන මිනිස්සුන්ව. ඒක පින්තූරයක් විදිහට මගේ හිතේ තිබ්බා. ඒ කාලෙ අපේ ගමේ කුඩ තිබුණේ නෑ. මං හරි ආසයි ඔය දර්ශනේ බලන්න. අපේ ගම්වල හරියට වඳුරෝ. පළතුරු ගස් එහෙම තිබ්බනේ. ඔය සිද්දි දෙක එකතු කරලා තමයි 'කුඩ හොරා' කතාව 1952 දී ජනතා පත්තරේට ලිව්වේ. ඕක දැකපු සුගතපාල මහත්මයා මට කිව්වා පොතකට චිත්‍ර එක්ක ඕකම ඇඳලා දෙන්නයි කියලා. නවමඟ අතිරේක කියවීම් පොත කියලා පොත් පෙළක් සුගතපාල මහත්තයා මුද්‍රණය කළා. ඒකෙ ඉස්සෙල්ලාම පොත හැටියට නිකුත් කළේ කුඩ හොරා පොත. ඒ තමයි ලංකාවේ ළමා පොතකට පින්තූර වැඩිපුරම පාවිච්චි කරපු මුල්ම වතාව. මේ පොත රට පුරා ජනප්‍රිය වුණා. කළු-සුදුවෙන් මුල් පොත මුද්‍රණය කළේ.
මම ලේක්හවුස් එකේ අවුරුදු 30ක් හිටියා. ජනසතු කරනකන්ම හිටියා. මට කෙනෙක් කිව්වා ජපානෙ ළමා පොත් චිත්‍ර තරඟයක් තියෙනවයි කියලා. මම ඒකට කුඩ හොරා ව යැව්වා වර්ණ ගන්වලා. කුඩ හොරා එක්ක පින්තූර අටක් යැව්වා. ඒකට මට තුන්වෙනි තෑන හම්බ වුණා. ඒක ලොකු අවස්ථාවක් වුණා. එහේ ප්‍රකාශන ආයතනයකින් කියලා එව්වා අපි මේක පොතක් හැටියට ජපානෙ මුද්‍රණය කරන්න කැමතියි කියලා. මම අවසරය දුන්නා. 1986 ඔවුන් ඒක මුද්‍රණය කළා. මේකට එහේ ප්‍රකාශනය කරපු හොඳම ළමා පොතට දෙන තෑග්ගත් මට ලැබුණා. මේක මට ලොකු දෙයක් වුණා. කොහොම හරි කුඩ හොරාට දැන් වයස 61යි.’
IMG_1570
ඈ මහ හඬින් සිනාසෙන්නීය. ඒ සිනාවේ ඇත්තේ තවම ඇගේ ඇතුළත ජීවත් වන ළමයාගේ දඟකාරකම විය යුතුය.
‘ඕන කෙනෙක් මගේ ගැන කියනකොට කුඩ හොරාව තමයි මුලින්ම මතක් කරන්නේ. ඊට පස්සේ දුවන ‍රැවුල.
ඊට පස්සේ වජිරාරමයේ නාරද හාමුදුරුවෝ මට එන්න කියලා කිව්වා මගේ චිත්‍ර බොහොම හොඳයි, හාමුදුරුවෝ ලියලා තියෙනවා සඳහම් මඟ කියලා ළමයින්ට පොත් දෙකක්. ඒ පොත් දෙකට චිත්‍ර අඳින්න කිව්වා. මම බොහෝම කැමැත්තෙන් චිත්‍ර ඇන්දා. ඒක හාමුදුරුවන්ට මම පූජා කළා. සතයක්වත් ගත්තෙ නැහැ. ඊට පස්සේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා අපේ ගමට අලුත් චිත්‍ර ඇඳලා දෙන්න කිව්වා. ඔය විදිහට ප්‍රභූවරුන් හරියට මට කියලා පොත්වලට චිත්‍ර අන්ද ගත්තා. මං ඒ කාලෙ කාගෙන්වත් සල්ලි ගත්තෙ නැහැ. අනේ මට සල්ලි එපා කියනවා. සල්ලි ගන්න එක ලැජ්ජාවක්. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයට අපේ ගමේ චිත්‍ර ඇඳලා දුන්නහම 'කීයක් ඕනද ළමයෝ' කියලා ඇහුවා. 'කීයක්වත් එපා මහත්මයා, මට මේක ඇන්ද එකම ලොකු ගෞරවයක්' කියලා කිව්වම 'එහෙම කියන්න එපා.' කියලා උත්තර දුන්නා. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා කිරිමණ්ඩල මාවතේ ඉන්න කාලෙ එයාගෙ පුස්තකාලෙන් ඕන පොතක් ‍තෝර ගන්න කිව්වා. මම පොත් දෙකක් ‍තෝර ගත්තම ඒක අස්සන් කරලා දුන්නා. ඒ පොත් දෙක තාම තියෙනවා. ඕක තමයි ඉතිං මගේ ජීවිත කතාව.’
IMG_1604
ඈ යළිත් මහ හඬින් හිනැහෙයි. මුළුතැන්ගෙයින් ඉමිහිරි සුවඳ හමා එයි. මම තවම දුවන ‍රැවුල ගැන බයෙනි. ගම්සභා හන්දියේ කැ‍රැකි, කැ‍රැකි මා ලුහුබැන්ද ‍රැවුල කොයිවෙලේ හෝ උඩුමහලේ ජනේලයෙන් ඇතුළුව මා වෙළා ගැනී යැයි බියෙන් ඉදහිට ජනේලයෙන් පහළ බැලුවෙමි. එහෙත් ‍රැවුලට වූ දෙයක් නැත.
මම ඇගේ නවතම චිත්‍ර ඇතුළත් 'පුදුම රිදී ගස' සහ 'සිද්ධාර්ථ කුමාරයාගේ කතාව' සිහිපත්ව ඒ ගැන විමසීමි. ඕ ගෙතුළට ගොස් ‍රැගෙන ආවේ පුදුම රිදී ගසේ ජපන් භාෂාවෙන් මුද්‍රණය කළ පිටපතකි. රිදී ගස ඈ කුඩා කළ අම්මා කියූ කතාවකි.
‘ජපානෙ දැන් ඉතින් මගේ පොත් 08ක් විතර කරලා තියෙනවා. 'පුදුම රිදී ගහ'ත් බොහෝම ලස්සනට ඒ අය මුද්‍රණය කරලා තියෙනවා. සාමාන්‍යයෙන් එහෙට පොත්වලට එහෙට යවන පින්තූර ආයෙ එවන්නෙ නැහැ. ඒ ගොල්ලො කෞතුකාගාරෙක චිත්‍ර තියාගන්නවා. මම අඳින්නෙ විශේෂ ආරකින් කියලා ඒ අය පිළි අරගෙන තියෙන නිසයි එහෙම කරන්නේ.’
තම අතීත කතාවේ තවත් දෑ මට කියන්නේ ඈ නිවිසැනසිල්ලේ ය.
‘මම ළමා බයිබලේ ඇන්දා. දැන් මම කොච්චර ලෝක ප්‍රසිද්ධ වුණත් මම නැහැ ඕක හිතට ගන්නේ. මම හරි ප්‍රසිද්ධ චිත්‍ර ශිල්පිණියක් කිව්වම තාමත් හිතට මොකක්ද වගේ. මං තාම ගමේ උපන්න සිංහල ළමයෙක්. ඒ ළමයා මගේ හිතින් ගිහිල්ලා නැහැ. ඒ ළමයා තමයි මගේ මනසේ ජීවත් වෙන්නේ. ඔය චිත්‍ර අඳින්නෙත් ඒ ළමයා තමයි. මට ඉස්සර ගම දාලා එනකොට බොහෝම දුකක් ඇති වුණා. අත්තම්මා දාලා එන්න තමයි වැඩිපුරම දුක හිතුණේ. මම ගමට තාම ආදරෙයි. කියලා කිසිම වෙලාවක මම හිතන්නෙ නැහැ මම හරි ලොක්කෙක් ය කියලා.’
ළමයින්ගේ ලෝකය සේම වැඩිහිටියන්ගේ ලෝකයද පාට කළ ඇගේ චිත්‍ර කිසි විට අපේ මනසින් ඈත්ව නොයන බවට තවත් සහතික නුවමණාය. සිතුවමක ජීවත් වීමට ඈ කියා දෙන්නේ වෙනත් ආකාරයකටය. එනිසාම අප 'කුඩ හොරා' සමඟ මනසින් දුර ගමන් යන්නෙමු. දුවන ‍රැවුල විත් සර්පයකු මෙන් අප වෙළා ගනී යැයි බියපත්වය. සූත්තර පුංචා සිහිපත්ව හදිසි සිනා වඟුරවමිනි. ඒ සිනාවේ චිරාත් කාලයක් අපව ගිල්වීමට ඈට වාසනාව සහ දීර්ඝායුෂ ලැබිය යුතුමය.

 

සටහන සහ සේයාරූ : කාංචනා අමිලානි
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com