Requesting a Flower

6a762713804b3d00ae1dff943ff845b8

A bird I send
to sing you to sleep
a lilting wave too
to be near as you sleep

Send me a flower, please
so a dried petal I could keep.


Translated by : Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

Limits

321389ab90ffe08b4cd89ff89f13ff60

Like an umbrella
after the rain
folded
useless,
love

However many times
separated
on a single objective fixed,
magnets

Among these
unlimited I
and you,
limited


Translated by : Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

A love

e85a87b8fe33a3111bf0bf05ba25afc0

Half naked am i
with just a few feathers
all from heaven
wrapped

at the gate
pondering on feathers
and nothing else,
you.


Translated by : Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

Loving without loving

ab83cd785db03b550c6b324943920394

having loved
without love
I am tired

This petty life
sans wings
and yet of flight
so desirous


Translated By : Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

The Coy Evening

8f0d00af480c978bc472876c72f77066

Eventide
in light red blushed
and coy
with the sky's beauty
enamoured

And in the midst of it all
you
cast in a tint electrifying
love's lightening
ready to unleash
begging needless invitation


Translated By Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

Empty Seat

48d3f82303834952d43a82f833acc591

The one right next to you
that does not invite
encourages exit


Translated By Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

The Signature of our Lips

tea cup

On the rim
of a singular tea cup
close and yet apart


Traslated By Malinda Senevirathne

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

Your Butterfingered Hand

alex-holt-195233

Your hand
sent through another's hand
layered with lubricating oil
is thick
however tight the clasp
frequent is slippage

Though unlike politicians
when within a column of work
you stay locked from without
knocking is not allowed
standing by the door
forbidden too

Translated By Malinda Senevirathne

ලිස්සීම් බහුල ඔබේ අත

අනෙකෙකු අත එවූ
ඔබේ අත
ලිහිසි තෙල් තැවරී ඇත
කෙතරම් තදින් වැළඳ ගත්තද
ලිස්සීම බහුලය
රාජ්‍ය නායකයන් මෙන් නොවූවද
කාර්යබහුල රාජකාරි තීරුවක
එළියෙන් අගුළු ලාගෙන ඉන්න විට ඔබ
තට්‍ටු කළ නොහැක
දොර අසල ද සිටගනු නොහැක

කාංචනා අමිලානි

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ආලේඛ්‍ය | 05

මගේ පොත හොරට ගහලා
මටම අඩු ගාණට දෙන්න හැදුවා
-අරුන්දතී රෝයි

අරුන්දතී රෝයි සුප්‍රකට වූයේ පළමු නවකතාව, The God of Small Thingsලිවීමෙන් පසුවය. හොඳම ප්‍රබන්ධයට පිරිනැමෙන බුකර් සම්මානය ඇය දිනා ගත්තේය. ඉන් වසර 20ට පසුව පළ වූ දෙවැන්න, The Ministry of Utmost Happiness නිකුත් වී කෙටි කලකින්ම භාෂා 46 ට පරිවර්තනය විය.

18557306_1421246351273767_3593011248997368486_n

මම හැදුණේ, වැඩුණේ කේරලයේ කුඩා ගම්මානෙක. ඒ ජීවිතය මට දැනුණේ නපුරු හීනයක් වගෙයි. ගමෙන් පැනලා යන එකට වඩා දෙයක් මට තිබුණෙ නෑ. ගමෙන් පැනලා ගියා නම් ගමේ මිනිහෙක්ව කවදාවත් කසාද බඳින්න ඕන වෙන්නෑ. කොහොමත් ගමේ කාටවත් මාව කසාද බැඳගන්න ඕන වුණෙත් නෑ. ඒ කාලෙ කෙල්ලෙකුට පිහිටන්න පුළුවන් නරකම දේවල් ඔක්කොම මට පිහිටලා තිබ්බා. කෙට්‍ටුයි, කළුයි, බුද්ධිමත්. ඉතිං කාටවත් මාව ඕන වුණේ නෑ. මගේ අම්මා හරි වෙනස්, නීති තදයි. අම්මා බැඳගත්තේ බෙංගාලි හින්දු පිරිමියෙක්ව. ඊටත් නරක දේ ටික කාලෙකින් අම්මා, තාත්තව දික්කසාද කරපු එක. ගමේ හැමෝම කිව්වෙ ඒක මහ දරුණු තීරණයක් කියලා. කේරලයේ ජීවත් වුණ හැමෝටම පෙළපත් නමක් තිබ්බා. හැබැයි තාත්තෙක් නැත්නම් දරුවෙකුට පෙළපතක් නෑ. ලිපිනයක් නෑ.
මම හැදුණේ-වැඩුණේ ‘අයෙමෙනෙම්’ කියන පුංචි ගමේ. The God Of Small Things ලියන්න පදනම් වුණෙත් මේ නගරෙ. සාමාන්‍ය මධ්‍යම පංතියෙ ගෑනු ළමයෙකුගේ ජීවිතේ කිසිම දෙයක් මට නොලැබුණ එකට එක අතකින් මම ස්තූති කරන්න ඕනා. මට තාත්තෙක් හිටියෙ නෑ. අපිව රැක බලා ගන්න හිලව්වට අම්මටයි-මටයි තඩිබාන්න, ගෙදර පිරිමියෙක් නොහිටපු එකට මම කැමතියි. මට කුලයක් තිබ්බෙත් නෑ, පංතියක් තිබ්බෙත් නෑ. ආගමක් තිබ්බෙත් නෑ, ගරු කරන්න-මාව අන්ධ කරන්න සම්ප්‍රදායවල් තිබ්බෙත් නෑ. එහෙම තිබ්බා නම් ඒවාවලින් ගැලවෙන එක ලේසි නෑ.

God-of-small-things

‘මොනවා කළත් කමක් නෑ, හැබැයි කවදාවත් කසාදයක් නම් බඳින්න එපා’කියන අම්මා කෙනෙක් ඉන්දියාවෙන්ම හිටියෙ මට විතරක් වෙන්න ඇති කියලා වෙලාවකට මම හිතනවා.
මගේ අම්මා ෆෙලිනිගෙ චිත්‍රපටි පසුතලේකින් පිටමං කරපු කෙනෙක් වගෙයි. එයා හිටියේ සම්පූර්ණ උමතුවකින්. ඒත් පිරිමියෙක් නැතිව ගෑනියෙක් සතුටින් ජීවත් වෙනවා දකින්න ලැබුණ එක හරි ලස්සන අත්දැකීමක්. අපිට නිතරම වෛරී ලියුම් ආවා. එතකොටත් මගේ අම්මා ගමේ ඉස්කෝලයක් අති සාර්ථකව කරගෙන ගියා. ළමයි ඉපදෙන්න කලින් ඉදලම අම්මලා-තාත්තලා ඉස්කෝලෙ ඉඩක් වෙන්කරව ගත්තා. කොහොමත් අපෙ අම්මා එක්ක වගේම මගේ එක්කත් මොනවා කරන්නද කියලා ගමේ මිනිස්සු දැනගෙන හිටියෙ නෑ. ගමේ මිනිස්සුන්ට අපි දෙන්නම, සාමාන්‍ය චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර නොසලකන දෙන්නෙක්. ඒත් අවම වශයෙන් අපි දෙන්නට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වුණා. ඒකමයි ගමේ මිනිස්සුන්ගෙ ඔළු අවුල් කළෙත්.
අම්මයි-තාත්තයි දික්කසාද වෙනකොට මට වයස අවුරුදු තුනක් විතර ඇති. අම්මයි-මමයි-සහෝදරයයි තමිල්නාඩුවට ගියා. එහේදි අපිව ප්‍රතික්ශේප වුණා. ඊට පස්සේ කේරලේ ‘අයෙමෙනෙම්’ කියන ආච්චිගෙ ගමට ගියා. මට අවුරුදු පහේදී ආච්චිගෙ ගෙදර ඉදන් එක බස් එකක දුර කොට්ටායම් ටවුමෙ රොටරි ක්ලබ් එකට අයිති ගොඩනැගිල්ලක ඉස්කෝලයක් පටන් ගත්තා. ඉස්කෝලෙ ඉවර වුණාම අම්මයි-මමයි ඩෙස්-පු‍ටු ටික එකට ගොඩගහලා ගෙදර එනවා. ආයෙ උදේට ඒවා බිමට බානවා. ශේක්ස්පියර්ගෙ, කිප්ලින්ග්ගෙ සාහිත්‍ය, කතකලී නැ‍ටුම්, ද සවුන්ඩ් ඔෆ් මියුසික්, මලයාලම්-දෙමළ චිත්‍රපටි එක්කයි මම ලොකු වුණේ. අම්මගෙ ඉස්කෝලෙ දියුණු වෙද්දි මට හොඳට ඉංග්‍රීසි උගන්නන්න එයාට ඕන වුණා. ඒත් මම හොරෙන් මලයාලම් කතා කළා. අවුරුදු 10 දි අම්මා මාව තමිල්නාඩුවේ නේවාසිකාගාරෙකට යැව්වා. මම එහේදි මලයාලම්, ඉංග්‍රීසිවලට අමතරව හින්දිත් ඉගෙන ගත්තා. අපිට හින්දි ඉගැන්නුවේ මලයාලම් ගුරුවරයෙක්. අපිට ඉගෙනගන්න සිද්ධ වුණෙත් මලයාලම් ඌරුවේ හින්දියක්. අපිට එයා උගන්නන මෙලෝ දෙයක් තේරුණේ නෑ. අවුරුදු 16 දී මම ඒ ඉස්කෝලෙන් අයින් වෙලා කෝච්චියක නැඟලා තනියෙම දිල්ලියට ගියා. කෝච්චි ගමනට දවස් තුනක් සහ රෑ තුනක් ගත වුණා. මම ගියේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිණියක් වෙන්න ඉගෙනගන්න හිතාගෙන. මම දැනගෙන හිටියේ මලයාලම් ගුරුවරයා උගන්නපු මලයාලම් ඌරුවේ හින්දි වාක්‍යයක් විතරයි. ඒකත් මහා විකාර වාක්‍යයක්. සරල තේරුම වුණේ ‘මම උදේ නැගිටිනකොට බැල්ල මැරිලා හිටියා’ කියන එකයි. මුල් කාලෙ මගෙත් එක්ක හින්දියෙන් කතා කරපු ඕන කෙනෙකුට මම ඔය වාක්‍යයෙන් සැලකුවා. පස්සෙ හොඳට හින්දි ඉගෙන ගත්තා.

arundhati-roy

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ඉගෙන ගත්ත පංතියේ බෙංගාලය, ඇසෑමය, මනිපුරි, නේපාලය, සිකිම්, ගෝවා, ඇෆ්ගනිස්ථානයෙන් ආපු ළමයි හිටියා. මගේ පළවෙනි කාමර සහායිකාව ඇවිත් හිටියේ කාශ්මීරෙන්. දෙවැනි එක්කෙනා නේපාලෙන්. මගේ ළඟම යාළුවා ඔරිස්සාවෙන් ආපු කෙනෙක්. එයා හින්දි-ඉංග්‍රීසි මොකුත් කතා කරන්න දැනගෙන හිටියෙ නෑ. පළවෙනි අවුරුද්ද පුරා අපි කතා කළේ කා‍ටුන්, චිත්‍ර, සිතියම්වලින්. ඊට පස්සේ ඉංග්‍රීසි-හින්දි මිශ්‍ර කරපු භාෂාවකින් කතා කරන්න පුරුදු වුණා. මම හදපු පළවෙනි චිත්‍රපටියේ පාවිච්චි කළෙත් ඒ කලවම් භාෂාව. චිත්‍රපටි තිරනාටක ලියන එකෙන් මම හරියට දෙබස් ලියන්න ඉගෙන ගත්තා. ඒ වෙනකොට මගේ පුංචි කාලෙ ගැන, අයෙමෙනෙම් ගම ගැන, ගඟට නැමුණු ගහ ගැන ලියන්න ලොකු වුවමණාවකින් හිටියේ. චිත්‍රපටි රාමුවකට අහු නොවෙන පොතක් ලියන්නයි මට ඕන වෙලා තිබ්බේ. අන්තිමට The God Of Small Things විදිහට මුද්‍රණය වුණේ මෙන්න මේ පොත. මම පොත ලිව්වෙ ඉංග්‍රීසියෙන්. හිතුවෙ ඉංග්‍රීසියෙන් වගේම මලයාලම්වලින්. කතාව කියන්නේ අවුරුදු හතක් වයස නිවුන්නු දෙන්නෙක්. මුළු කතාවම ගෙතුණේ කුඩා ළමයි වගේම වැඩිහිටි මිනිස්සු වටේට.
කිසිම වෙලාවක අපිට භාෂාව තෑගි කරන්න බෑ. භාෂාව අපිම උපද්දවා ගන්න ඕනා. The God Of Small Things ලියලා ඉවර කළාට පස්සේ මට දැනුණා ලේ ගමනාගමනය හරිම නිදහසේ වෙනවා කියලා. ඒක විශ්වාස කරන්න බැරි විදිහෙ නිදහස්වීමක්. කතාව කියන්න ඕන විදිහෙ භාෂාවක් පාවිච්චියට ලැබුණ එකෙන් මම ලොකු සතුටකින් හිටියේ. ඒත් ඒ සතුට තිබ්බෙ අවුරුද්දක් වගේ විතරයි. 1998 දී හින්දු දේශාභිමානීන් ආණ්ඩු බලයට ආවා. ආපු ගමන් ඒ අය කරපු පළවෙනි දේ න්‍යෂ්ටික අවි පරීක්ෂණ කරපු එක. ඔක්කොම කනපිට හැරවුණා. ප්‍රසිද්ධියේ නොකියන්න ඕන දේවල් කියවෙන්න පටන් ගත්තා. ‘පරිකල්පනයේ අවසානය’ මාතෘකාවෙන් මම පළවෙනි දේශපාලනික ලිපිය ලිව්වා. එතකොට මගේ භාෂාවත් ඉබේම වෙනස් වෙලා. හෙමින්, සැලකිල්ලෙන් නවකතා ලියන භාෂාවෙන් නෙවෙයි ඒ ලිපිය ලියන්න සිද්ධ වුණේ. ඉතාම හදිස්සියේ. ඊට පස්සේ ගොඩක් දේවල් වෙනස් වුණා. විශේෂයෙන්ම මගේ ලිවීම. ඊටත් පස්සේ නවකතාවලට අමතරව සෑහෙන්න පත්තරවලට ලිපි ලිව්වා.

utmost-happiness5

මගේ ලිවීම ගැන කිව්වොත් පොත් දෙකටම එක විදිහට බලපාපු ක්‍රියාවලියක් තියෙනවා. කතාවෙ ආකෘතිය ගැන හිතන්න ගන්න කලින් දුමාරයක් ඇති කරවනවා වගේ දෙයක් මගේ මනසෙන් සිද්ධ වෙනවා. ඊට පස්සෙයි ලියන්න පාවිච්චි කරන අමුද්‍රව්‍ය ‍තෝර ගන්නේ. මොන ආකෘතිය ඇතුළෙද වැඩ කරන්නෙ කියන තීරණේට එන්නෙ ඊට පස්සේ. මගේ ලිවීමේ මුල් අවධිය ගෙවෙන්නෙ එහෙමයි. සමහර වෙලාවට දේවල් පේන්න පටන් ගන්නවා. උදාහරණයක් විදිහට The God Of Small Things පටන් ගත්තේ නිවුන්නු දෙන්නව චිත්‍රයක් වගේ පෙනුණ එකෙන්. The Ministry of Utmost Happiness ගැන මුලින්ම හිතේ ඇඳුණ චිත්‍රයෙ තිබ්බෙ ජන්තර් මන්තර්වල උද්ඝෝෂණයක් අතරේ පදික වේදිකාවෙ බිළි‍ඳෙක්ව තියලා යාමක්. ඊට පස්සේ එක දර්ශනයක් පිටිපස්සේ ඉතිරි ඔක්කොම ගලාගෙන ආවා. සරලවම කිව්වොත් The God Of Small Things කියන්නේ ගොඩනැගිල්ලක්. The Ministry of Utmost Happiness කියන්නේ නගරයක්. හැබැයි භාෂාව, හරිම පෞද්ගලික දෙයක් වෙන්න ඕන වුණාට අතිශය පොදු වෙලා.
ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ඉගෙන ගෙන ඒක ජීවිකාව විදිහට කරගෙන ගියානම් මට කරන්න වෙන්නෙ පෝසත් මිනිස්සුන්ට ලස්සන ගෙවල්වල සැලසුම් අඳින්න. මට එහෙම කෙනෙක් වෙන්න ඕන වුණේ නෑ.
නිකමට හිතන්න, පරිකල්පනය නතර වෙන්නෙ කොහෙන්ද? අත්දැකීම් පටන් ගන්නෙ කොහෙන්ද? එතකොට මතකයන්වලට මොකද වෙන්නෙ? මට හිතෙන්නෙ මේ ඔක්කොම එකම සුප් එකක් කියලයි. The God Of Small Things පොතේ තැනක එස්තාපන් කියනවා ‘ඔයා හීනෙන් මාළුවෙක්ව කෑවා කියන්නෙ ඇත්තටම මාළුවෙක්ව කෑවා කියන එකද?, ඔයා සතුටින් ඉන්නවා හීනෙන් දැක්කා කියා ඔයා සතුටින් කියන එකද?’ The Ministry of Utmost Happiness කියන්නෙ හංගපු අර්ථ තියෙන දේශපාලන මැසිවිල්ලක් නෙවෙයි; නවකතාවක්. නවකතාවලදී යම් සැකැස්මක් යටතේ හැමදෙයක්ම ශරීරාංගයක් වගේ ඔබේ ඇතුළේ වැඩෙනවා. අන්තිමට හමෙන් ගලන දහදියක් වගේ එළියට ගලාගෙන යනවා. ප්‍රබන්ධයක් එක්ක වැඩ කරන්න ගත්තම මම ඒකත් එක්ක හරි පහසු සම්බන්ධයක් හදා ගන්නවා. ඊට පස්සෙ කිසි හදිස්සියක් නෑ. මම ලියන ප්‍රබන්ධෙ මගෙත් එක්ක ජීවත් වෙනවද, නැද්ද කියලා දැනගන්නත් පොඩි වුවමණාවක් තියෙනවා. හදිසියෙවත් කතාව ලියාගෙන යද්දි මට එපා වුණොත්, පාඨකයන්ටත් එපා වෙනවා සහතිකයි. මම ලියන පොතත් එක්කත් මිනිස්සු කණ්ඩායමක් එක්ක තියෙන සම්බන්ධය වගේ එකක් තියෙන්න ඕනා. අපි ඔක්කොම එකට ජීවත් වෙන්නත් ඕනා.
සාමාන්‍යයෙන් ලිවීමේදී මට විශේෂ පුරුදු නැහැ. දිග වෙලාවක් එක දිගට ලියන්නත් බැහැ. මම ලියන්නෙ දවසකට පැය කීපයක් විතරයි. The Ministry of Utmost Happiness ලියද්දි පියවර දෙකකට බෙදාගත්තා. පළවෙනියට කතාවේ මූලික සැකැස්ම තීරණය කළා. ඊට පස්සේ මූර්තියක් නෙළනවා වගේ ඒක වර්ධනය කළා. මූලිකවම කතාවට තිබ්බෙ දුමාරයක් විතරයි. ලිවීම, නැවත් ලිවීම අතරේ අලුත් වාක්‍ය තුනක් ලියලා මම නිදාවැටෙනවා. ඒත් සම්පූර්ණ කතාව මටම පැහැදිලි වුණාට පස්සේ දිග වෙලාවක් ලියන්න පුරුදු වුණා. The God Of Small Things ලියද්දිත් මේකම වුණා. එක වාක්‍යයකින් මාව නින්දට ඇදලා දැම්මා.
ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිණියක් වීමම තමයි මගේ ලිවීමේ රහස වුණේ. මම ලියන විදිහ හැදුණේ මගේ වෘත්තියෙන්. එහෙම හිතන්න ගත්තම කතාවක් කියන්නෙ නගරෙක සිතියමක් වගෙයි; ගොඩනැගිල්ලක සිතියමක් වගෙයි. ඇතුළු වෙන විදිහ, පිටවෙන විදිහ වගේම ඒ ගැන කියන විදිහ ලේසි නෑ. හැබැයි මගේ ලිවීම ඇතුළේ කිසිම ඇල්ගොරිදම් එකක් නෑ. මට තියෙන්නෙ ඉබේම හටගත්ත රිද්මයක්.
‘ඔයා ලියන්න ගත්තට පස්සේ…’ වගේ දේවල් මගෙන් ඇහුවම මට ඒ ප්‍රශ්නෙ තේරුම් ගන්න බැරිව යනවා. මම නොලියා ඉන්නෙ කොයි වෙලාවටද කියලා මගේ හිතෙන්ම අහලා පුදුම වෙනවා. මම හැම වෙලාවකම මනස ඇතුළෙන් ලියමින් ඉන්නේ. හැබැයි The Ministry of Utmost Happiness ලියලා ඉවර කළාට පස්සේ මගේ බරෙන් බාගයක් අඩු වුණා වගෙයි මට දැනුණේ. මොකද පහුගිය අවුරුදු 10 ඇතුළේ මේ කතාව තිබ්බේ මගේ ඔළුව ඇතුළෙ. ඒත් දැන් ඒක මගෙත් එක්ක ඉන්නවා. හැබැයි, ඔළුව උඩ බරක් වෙලා නෙවෙයි.
මේ පොත ලියද්දි මගේ ඔළුවෙ සරල දෙයක් වැඩ කළේ නෑ. මම හිටියේ ඉතාම බැරෑරුම් තැනක. හිජ්රාවන්ව සමාජයෙන් කොන්කරලා තියෙන්නේ. ඔවුන් වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වෙන ප්‍රචණ්ඩත්වය හරිම කෲරයි. සමහර අවස්ථාවල ඔවුන්ව සමාජය පිළිඅරගෙන තියෙනවා. ඒත් සමස්තය ඇතුළේ තියෙන ප්‍රශ්නෙ ඊට වඩා විසාලයි. මෑතක් වෙනකන් ඉන්දියාවෙ සමකාමී බව දඩුවමට යටත් වෙන දෙයක්. නමුත් දැන් ඒ අය තෙවැනි ලිංගිකයන් විදිහට පිළිගන්නවා. The Ministry of Utmost Happinessපොතේ ප්‍රධාන චරිතය, ‘අන්ජුම්’ හිජ්රාවක්. කුඩා කාලෙම ගෙදරින් පිට කරපු ‘අන්ජුම්’ හැදෙන්නෙ-වැඩෙන්නේ හිජ්රාවන් එක්ක පැ‍රැණි දිල්ලියෙ. අන්ජුම් ගුජරාටයේදී සමූලඝාතනයකට මැදි වෙනවා. මේ ව්‍යසනයෙනුත් ගැලවිලා එන අන්ජුම් සොහොනක නවාතැන් ගන්නවා. අන්තිමට අමුත්තන්ට නවාතැන් දෙන තැනක් විදිහට මේ සොහොන පෙරලෙනවා. සක්‍රාන්ති ලිංගිකයන්, කුලහීනයන්, මුස්ලිම් ආගම වැලඳගත්ත අය වගේම අතෑරලා දාපු බිළිඳු ළමයි පවා මේ සොහොන් නවාතැනේ ඉන්නවා.

 alekya tag

බය තියාගෙන ලියන්න බෑ. ප්‍රබන්ධ සහ ප්‍රබන්ධ නොවන දේ ලියද්දි ඒ ශානර දෙකේ තානය ගැන හොඳ අවබෝධයක් තියෙන්න ඕනා. ප්‍රබන්ධය නර්තනයක්. ප්‍රබන්ධ නොවෙන දේ ඇවිදීමක්. හොඳම පොත ලියන්න උත්සාහ කිරීමත් මුළාවක්. සම්මාන, ප්‍රශංසා අයිති පාඨකයන්ට මිස ලේඛකයට නෙවෙයි. වැදගත්ම දේ ලියන දේට ජීවය ලැබෙන එක දකින්න ලැබෙන එකයි. ආත්මාර්ථකාමී ලේඛකයන් ඔබට ඉතිරි කරන්නෙ දීප්තියක් විතරයි. නිර්ලෝභී ලේඛකයෝ ඔවුන්ව ප්‍රබෝධයට පත් කරපු ලෝකයම ඔබට ඉතිරි කරනවා. හොඳ කතාවක් ඇතුළේ රහස් නෑ. මම The God Of Small Things ලිව්වෙ හත් දෙනෙක් විතර කියවාවි කියලා හිතලා. ඊළඟ පොත ලියද්දිත් ලොකු බලාපොරොත්තු තිබ්බෙ නෑ. The Ministry of Utmost Happiness නිකුත් කරලා කෙටි කාලෙකින්ම භාෂා 46 ට පරිවර්තනය වුණා. ඒ මදිවට පොත හොරටත් ප්‍රින්ට් කරලා ට්‍රැ‍ෆික් ලයිට්වලට වාහන නතර කරන් ඉන්නකොට පොතේ ගාණෙන් බාගෙකට මටම විකුණන්න උත්සාහ කරලත් තියෙනවා. මේ හැම දෙයක්ම සතුටින් බාරගන්න විදිහ දැන් මම දන්නවා.
කාංචනා අමිලානි | @moogater
පුවත්පත් සබැඳිය : දිනමිණ ලිවිසැරිය
ආශ්‍රිත කියැවීම් :
https://bit.ly/2UGs7p2
https://bit.ly/2TNdd44
https://bit.ly/2FfkD5V
https://bit.ly/2r8o1tU
https://bit.ly/2ThbzlU
https://bit.ly/2mHJoyM
https://bit.ly/2JVjYI2
https://bit.ly/2Jk0WPL
https://bit.ly/2HsTH6q

 

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ආලේඛ්‍ය | 04

හෙමිංවේ ලිව්වෙ බොක්සිංවලින්
මගේ ලිවීම භාවනාවෙන්
-ගාබ්‍රියෙල් ගාර්ෂියා මාකේස්

ගාබ්‍රියෙල් ගාර්ෂියා මාකේස් ප්‍රකට කොලොම්බියානු ජාතික ලේඛකයෙකි; මාධ්‍යවේදියෙකි; කෙටිකතාකරුවෙකි. නවකතා 06ක්, කෙටි නවකතා 05ක්, කෙටිකතා 05ක් ඔහු විසින් ලියා ඇත. ඒ සියල්ලට වඩා One Hundred Years of Solitude ලියා ලෝකය උඩු-යටිකුරු කළ හෙතෙම 2014 අප්‍රේල් 17 වැනිදා මිය ගියේය.

1_QzfGBtMq20XxNv76xNfmKA
 
මගේ ලිවීම පටන් ගත්තේ කා‍ටුන්වලින්. අකුරු ලියන්න, කියවන්න පුළුවන් වෙන්නත් කලින් ඉස්කෝලෙදි වගේම ගෙදරදිත් මම කොමික් ඇන්දා. ස්කෝලෙ ඉහළ පංතිවල ඉන්නකොට මම ලේඛකයෙක් විදිහට ප්‍රසිද්ධ වෙලයි හිටියේ. ලොකුම විහිළුව වුණේ ඒ වෙනකොටත් මම කිසිම දෙයක් ලියලා නොතිබුණ එකයි. අත් පත්‍රිකා, ලියුම් වගේම පෙත්සම් ලියන්න වුණොත් ඒවා ඔක්කොම ලියන්න ඕනෙ මමයි. මොකද මමනෙ ස්කෝලෙ ලේඛකයා. විශ්වවිද්‍යලෙට ගියාට පස්සේ මට අලුත් යාළුවො මාර්ගයෙන් නූතන ලේඛකයෝ ගොඩක් අඳුනගන්න ලැබුණා. ඒ එක්කෙනෙක් ෆ්‍රාන්ස් කෆ්කාගේ කෙටිකතා පොතක් කියවන්න දුන්නා. මම නවාතැනට ගිහිල්ලා ‘ද මෙටාමොෆසිස්’ කියවන්න පටන් ගත්තා. පොතේ පළවෙනි වාක්‍ය කියවලා මාව ඇ‍ඳෙන් බිමට වැ‍ටුණෙ නැතුව විතරයි. මට මහා පුදුමයක් දැනුණා. කථකයා සිහිනෙන් අවදි වුණාම තමන්ගෙ ඇඳේම දැවැන්ත කෘමියෙක් බවට පත් වෙලා ඉන්නවා. කාටවත් මේ වගේ දේවල් ලියන්න අවසර තියෙනවා කියලා මීට කලින් මම දැනන් උන්නෙ නෑ. දැනන් උන්නා නම් මීට කලින් මම ලිවීම පටන් ගන්නවා. ඒ වෙලාවෙම මම කෙටිකතා ලියන්න පටන් ගත්තා. ඒවා පත්තරේත් පළ වුණා.
ඊට පස්සෙ කාලෙක මුහුදුබත් වෙච්ච සේලරුවෙක් ගැන ලිපියක් ලිව්වා. ඒක ටිකක් ජනප්‍රිය වුණා. මම ඒක ලිව්වෙ සේලරුවාගේ හඬින්. ඔහු කතාව කියාගෙන ගියා. මම අහගෙන ඉදලා ඔහුගේ කටහඬින් ඒ කතාව ආයෙමත් ලිව්වා. ලිපි මාලාවක් විදිහට සති දෙකක් තිස්සේ ඔහුගෙ කතාව පත්තරේ පළ වුණා. ඒත් ඒක ලිව්වෙ මම කියලා කවුරුවත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ. මොකද ඒකට යොදලා තිබ්බේ සේලරුවගේ නමයි. අවුරුදු 20කට පස්සේ මේ ලිපි මාලාව ආයෙත් මුද්‍රණය වුණා. එතකොට මිනිස්සු දැනගත්තා ඒක ලිව්වෙ මම කියලා. හැබැයි ‘One Hundred Years Of Solitude’ ලියලා ඉවර වෙනකන්ම කිසිම කතුවරයෙක් ඒ ලිපි මාලාව හොඳ එකක් කියලා පිළිගන්න මැළි වුණා.

1_X7oay2YCMlFmVstWwGIAoQ

මාධ්‍යවේදියෙක් විදිහට ගෙවපු ජීවිතයට මම ඉතාම කැමතියි. ඒකෙන් මට ලිවීම සම්බන්ධයෙන් ලොකු උදව් ලැබුණා. නමුත් පත්තරේ කතෘට, ආයතනයට ඕන විදිහට ලියන එකෙන් මගේ නිදහස ඇහිරුණා. නවකතාකරුවෙක් වුණ එකෙන් ආර්ථිකව අති සාර්ථක වෙන්න පුළුවන් වුණ අතරෙම මට කැමති දේවල් ලියන්නත් පුළුවන් වුණා. පුවත්පත් ලිපියකට වඩා නවකතාවකින් ලොකු දෙයක් කරන්න පුළුවන් කියලත් මම හිතන්නෑ. මේ දෙකේ මහ ලොකු වෙනසක් මට පේන්නෙත් නෑ. ලියන්න ගන්න මූලය, අමුද්‍රව්‍ය, භාෂාව ඔක්කොම එකයි. හැබැයි පුවත්පත් ලිපියකදී එක වැ‍රැදි තොරතුරකින් සියල්ලම බිමට කඩාගෙන වැටෙන්න පුළුවන්; වගේම ප්‍රබන්ධයකදී එක නිවැ‍රැදි තොරතුරකින් සියල්ලටම සුජාතභාවයක් ලැබෙනවා. මේ සියල්ල ලේඛකයගේ කැපවීම මතයි ‍රැදිලා තියෙන්නේ. මිනිස්සුන්ව විශ්වාස කරන්න පොළඹවන්න පුළුවන් තාක්කල් නවකතාකරුවෙකුට තමන් කැමති ඕනම දෙයක් ලියන්න පුළුවන්. මාධ්‍යවේදියෙක් විදිහට වැඩ කිරීමෙන් මට ප්‍රබන්ධයට ඕන කරන යථාර්ථය ඇතුළේ වැඩ කරන්න ලැබුණා. නවකතාකරුවෙක් විදිහට වැඩ කරන එකෙන් පුවත්පත් ජීවිතේට සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් ලැබුණා.

1_YqgQYjJOBmtHG9zVnI3bKg

ඉස්සරට වඩා දැන් ලියනෙක අමාරුයි. මම පත්තරේ වැඩ කරන කාලේ ලියන හැම වචනයක් ගැනම සවිඥානක වුණේ නෑ. ඒ කාලෙ, අවමයෙන් සතියට ලිපි තුනක්වත් අනිවාර්යෙන්ම ලිව්වා. ඊට අමතරව කර්තෘ සටහන් දෙක-තුනක් දෛනිකව ලිව්වා; චිත්‍රපටි විචාර ලිව්වා. හැමෝම ගෙදර ගියාට පස්සේ රෑට මම කන්තෝරුවෙ ඉදන්ම නවකතා ලියනවා. ලිනෝටයිප් මැෂින්වල සද්දෙට මම කැමතියි. හරියට නිකං වැහි බිංදු වැටෙනවා වගෙයි. මැෂින් එකේ සද්දෙ නතර වුණ ගමන්ම මහ නිශ්ශබ්දකමක් ඉතිරි වෙනවා. ඊට පස්සෙ මට ලියන්න බැරුව යනවා. එත් දැන් ඒ තත්ත්වය වෙනස්. හොඳම වැඩ කරන දවසක, උදේ 9.00 ඉදන් හවස දෙක-තුන වෙනකන් ලිව්වත් වැඩිම වුණොත් කුඩා ඡේදයක් හරි වාක්‍ය හතර-පහක් විතරයි. ඒ ටිකත් ඊළඟ දවසෙ උදේ ඉරලා දානවා.
1950–51 දී මගේ ලේඛන ජීවිතේ බොහොම වැදගත් දෙයක් වුණා. මම ඉපදුණ ඇරකටාකා නගරෙට ඈත් එක්ක යන්න එන්න කියලා අම්මා කතා කළා. අපි ගියේ මගේ ළමාවිය ගෙවුණ ගෙදර විකුණන්න. එතකොට මට වයස 22යි. ගෙදරට ඇතුළු වෙච්ච ගමන් මට ලොකු කම්පනයක් දැනුණා. මොකද මම අන්තිමටම ඒ ගෙදර ජීවත් වුණේ අවුරුදු 08 දී. කිසිම දෙයක් වෙනස් වෙලා තිබ්බෙ නෑ. ඒත් මම ඔහේ නිකම් ගම දිහා බලන් ඉන්නවා නෙවෙයි, හරියට ගම ගැන ලියලා තියෙන යමක් කියවනවා වගෙයි කියලා මට දැනුණා. මම දැක්ක හැම දෙයක්ම කලින් ලියලයි තිබුණේ. ඉතිං මට තිබ්බෙ ඔහේ වාඩිවෙලා ඒ ලියලා තියපුවා කියවන්නයි. දකින දේ ගැන ලියන්න ඕනා කියන හැඟීම පැන නැග්ගේ එතැනින්. ඒ ගමනෙන් පස්සෙ ගෙදර ඇවිත්, මගේ පළවෙනි නවකතාව ‘ලීෆ් ස්ටෝම්’ ලිව්වා. මගේ ළමා කාලයේ වුණ හැම දෙයකම සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් තියෙනවයි කියලා ඒ ගමනෙන් පස්සේ මට දැනුණා. හැබැයි ඒක අගය කරන්න පටන් අරගෙන තිබ්බෙ දැන්. ලේඛකයෙක් වෙන්න ඕනා කියලා, මාව නවත්තන්න කාටවත් බැහැ කියලා මට දැනුණේ ‘ලීෆ් ස්ටෝම්’ ලියපු වෙලාවෙයි. ඒ වෙනකොට මට ඉතිරි වෙලා තිබ්බෙ ලෝකෙ හොඳම ලේඛකයා වෙන එක විතරයි. ඒ 1953 දී. හැබැයි පළවෙනි කතෘභාගය හම්බ වුණේ පොත් පහක් ලියලා ඉවර කළාටත් පස්සේ.

1_3PmrSf0ZEpmjx6oZlwpTZg

‘ලීෆ් ස්ටෝම්’ ලිව්වෙ මට ඉස්සර පොත් දෙමින් ලියන්න උදව් කළ යාළුවෙක් වෙනුවෙන්. සෑම ලේඛකයෙක්ම කවුරුහරි වෙනුවෙන් ලියන්නෙ කියලයි මම පොදුවේ හිතන්නේ. ‘ලීෆ් ස්ටෝම්’ ලියද්දි මගේ යාළුවා ඒකට කැමති වෙයි කියලා මම දැනගෙන හිටියා. ලියද්දි මම කවුරුම හරි ගැන හිතනවා. ඒ අය කැමති වෙන්න පුළුවන් ඡේද ගැන පවා හිතනවා. අන්තිමට ඔක්කොම පොත් මගේ යාළුවො වෙනුවෙන් ලියපුවා. හැබැයි ‘One Hundred Years Of Solitude’ ලිව්වට පස්සේ ඔක්කොම උඩු-යටිකුරු වුණා. මිලියන ගාණක කියවන්නො අතරින් ඒ පොත ලිව්වෙ කාටද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා. ඒ හැඟීමෙන් මාව අවුල් වුණා. මගේම මතයක් නිශේධනය වුණා. ඒක හරියට මිලියන ගාණකගේ ඇස් ඔබේ දිහාට යොමුවෙලා තියෙනවා, ඒත් ඒ අය හිතන්නෙ මොනවද කියලා අනුමාන කරගන්නවත් බැහැ වගෙයි.
‘ලීෆ් ස්ටෝම්’ ලිව්වට පස්සේ මගේ ළමා කාලය ගැනයි, ගම ගැනයි ලියන්න ඕනා කියන අදහස ඔළුවෙ කැරකුණා. ඒත් එක්කම දේශපාලන කාරණා ගැන නොලියා අතීත මතක අස්සේ හැංගිලා ඉන්න හදනවා කියන වරදකාරී හැඟීමත් මගේ හිත යටක තිබ්බා. දේශපාලනයි, සාහිත්‍යයි ගැන ඉතාම සමීප කතිකාවක මම යෙදිලා හිටියේ මේ කාලෙ තමයි. මේ කාරණා දෙක අතරේ තියෙන හිඩැස වහලා දාන්න මම ගොඩක් උත්සාහ කළා. ඊට පස්සේ No One Writes to the Colonel, In evil Hour, Big Mama’s Funeral ලිව්වා. මේ හැම කෘතියක්ම ලිව්වෙ එකම කාලෙ නිසා සමානකම් ගොඩක් තිබ්බා. මේ හැම කතාවකම තිබ්බෙ එකම ගම, මායා ගතියක් නැතිව. දේශපාලනයෙන් තොරව ලිව්වා කියලා හිතන් හිටියට අන්තිමට මම ලියලා තියෙන දේවල් බහුතරය දේශපාලනිකයි කියලා අන්තිමට තේරුණා. In Evil Hour ලියලා අවුරුදු පහක් යනකන් මම කිසි දෙයක් ලිව්වෙ නෑ. ඊළඟට ලියන්න ඕනා මොකක්ද කියනෙක මම දැනගෙන හිටියට ඒකට අදාළ හඬ හොයාගන්න බැරිව අතරමං වෙලයි හිටියේ. ඒත් හදිසියේම දවසක මට නවකතාවට ගැලපෙන ‘හඬ’ මගේ ආච්චිගෙ කටහඬ ඇතුළෙන් ඇහුණා. ඈ කතා කිව්වේ ඒ හඬෙන්. ආච්චි අපිට කතා කිව්වා. ඒවා හරිම විචිත්‍රයි; ඒ තරමටම අද්භූතයි. හැබැයි ඈ ඒ කතා කිව්වේ හරිම සාමාන්‍ය විදිහට. කතා කියන කිසිම වෙලාවක ආච්චි එයාගෙ මූණෙ හැඟීම් මාරු කළේ නෑ. ඈ කතා කිව්වේ අමුතු ගඩොල් මූණකින්. මීට කලින් ‘One Hundred Years Of Solitude’ ලියන්න උත්සාහ කළාට ඒක හරි ගියේ නෑ. එතකොට ලියන්න ගිය කතාව ගැන මම විශ්වාස කළේ නෑ. ඒකයි පරහට හිටියේ. මම ලියන්න යන කතාව මුලින්ම මම විශ්වාස කරලා ඒක ඇතුළේ ජීවත්වීම අනිවාර්යයි කියනෙක තේරුණේ; ගොඩක් පස්සේ. එහෙම තේරුණාට පස්සේ මාස 18ක් තිස්සේ එක දිගට ලියන්න ගත්තා.
ලියනකොට පාවිච්චි කරන උපායමාර්ග ගොඩක් තියෙනවා. අලියෙක් අහසෙ පියාඹනවා කියලා ලිව්වා කියලා නිකමට හිතන්න. හැබැයි ඒක විශ්වාස කරවන තැනකට ගේන්න නම් ලියන්න ඕනා, අලි 425 ක් අහසේ පියාඹනවා කියලයි. ‘One Hundred Years Of Solitude’කියන්නෙ මේ වාගේ සිද්ධිවලින් පිරුණු නවකතාවක්. ඒක තමයි මගේ ආච්ච් කතා කියද්දි පාවිච්චි කරපු ක්‍රමය. මං බොහොම පොඩි කාලෙ අපේ ගෙදරට විදුලි කාර්මිකයෙක් ආවා. ආධාරකයක් විදිහට පාවිච්චි කරන බද පටියක් එයාගෙ ළඟ තිබුණා. මට මේක හරි පුදුමයක්. මේ මනුස්සයා අපේ ගෙදරට ඇවිත් යන හැම වෙලාවකම ගේ පුරාම සමනල්ලු ඉතිරි කරලා යනවා කියලා ආච්චි කිව්වා. පොතට එනකොට මම මේ කතන්දරය ටිකක් වෙනස් කළා. කතාවෙ චරිතයක් වටේ කහ පාට සමනල්ලු කැරකෙනවා. මෙතනදි නිකන්ම සමනල්ලු නොකියා මම ඒකට විශේෂණයක් එකතු කළා. මේ සමනල්ලු කහ පාටයි කියලා නොකිව්වා නම් මිනිස්සු ඒක විශ්වාස කරන එකක් නෑ කියලා මට හිතුණා.

1_gyZDfTO-6bilh8y_jzfEQQ

ලියන එක එයාට බොක්සිං ක්‍රීඩා කරනවා වගෙයි කියලා එක පාරක් හෙමිංවේ කිව්වා. මට ලියනවා කියන්නෙ එකම භාවනාවක්. හොඳ ශරීර සෞඛ්‍යයක් වගේම නිදහස් මනසක් නැතිව මට ලියන්න බෑ. බීමතින් ලිවීම මට කවදාවත් කරන්න බැහැ. මම පූර්ණකාලීනව ලියන්න පටන් ගත්තේ අවුරුදු 40 දී. උදේ 9.00 ඉදන් හවස 2.00 වෙනකන් ලියනවා. පත්තරේ වැඩ කරන කාලෙ නොනැවතී ලියලා පුරුද්දට මෙච්චර පොඩි වෙලාවක් විතරක් ලියන එක ගැන මට තිබ්බෙ වරදකාරී හැඟීමක්. ඉතිං මම හැන්දෑවෙත් ලියන්න පටන් ගත්තා. ඒත් හැන්දෑවෙ ලියපුවා ආයෙමත් උදේට සංස්කරණය කරන්න සිද්ධ වුණා. ඊට පස්සේ මම තීරණය කළා උදේ 9.00 ඉදන් හවස2.30 වෙනකන් විතරක් ලියන්න. හැන්දෑව වෙනත් දේවල් කරන්න පාවිච්චි කළා. මට ලියන්න පුළුවන් පුරුදු වටපිටාවක විතරයි. හෝටල් කාමර ඇතුළේ, අනුන්ගේ යතුරු ලියනවලින් මට ලියන්න බෑ. ඒ කියන්නෙ ගෙදරින් පිට කිසිම තැනකදි ලියන්න බෑ.

alekya tag

අමාරුම දේ පළවෙනි ඡේදය ලිවීම. සමහර වෙලාවට පළවෙනි ඡේදය ලියන්න මාස ගණන් විතර වැය කරලා තියෙනවා. පළවෙනි ඡේදය ලිව්වට පස්සේ ඉතිරි ඔක්කොම ගලාගෙන එනවා. ඕනම නවකතාවක ප්‍රශ්න ඔක්කොම පළවෙනි ඡේදය හරියට ලියාගන්න එකෙන් විසැදෙනවා. නවකතාවේ තානය, හැඩය, භාෂාව මේ ඔක්කොම පළවෙනි ඡේදය ඇතුළේ තියෙනවා. තරුණ ලේඛකයෝ බහුතරයක් උනන්දු වෙන්නේ තමන්ගෙ ලිවීමට වඩා තමන් ගැන ලියන විචාර ගැනයි. ඒක හරි මෝඩකමක්. තමන් ගැන ලියැවෙනවට වඩා ලිවීමයි වැදගත්. ජනප්‍රියත්වය වෙලාවකට හරිම හිසරදයක්. ඒකෙන් තමන්ගෙ පෞද්ගලිකත්වය අහිමි වෙනවා. ජනප්‍රියත්වය අහිමි කර නොගෙන දිගටම ලියන්න සිද්ධ වෙන එක හරි කරදරයක්. මගේ මරණයෙන් පස්සේ මගේ පොත් ඔක්කොම මුද්‍රණය වුණා නම් මම කැමතියි.
කාංචනා අමිලානි | @moogater

පුවත්පත් සබැඳිය

ආශ්‍රිත කියැවීම් :

https://bit.ly/2F6SIX2

https://bit.ly/2TICyLC

https://bit.ly/2i693wo

https://bit.ly/2HaG4Ff

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com