ආලේඛ්‍ය | 01

හරුකි මුරකමි සුප්‍රකට ජපන් නවකතාකරුවෙකි. විදෙස් භාෂා 50ට පමණ පරිවර්තනය වී ඔහුගේ කෘති ලොව පුරා මිලියන ගණනින් අලෙවි වේ. මේ වන විට නවකතා 14ක්, කෙටිකතා 05ක් සහ තවත් කෘති ගණනාවක් පළ කර තිබේ. ‘ආලේඛ්‍ය’ වෙන්වන්නේ ලේඛකයන්ගේ ලිවීමේ ලාලසාව චිත්‍රණය කරනු පිණිසය.

ළිංවලට-පූසොන්ට-ශීතකරණවලට
මං පිස්සු වැටිලයි ඉන්නේ
•හරුකි මුරකමි

1_qQWa0FEQKXwFZzWBxFkCsA

එක්තරා අප්‍රේල් හැන්දෑවක මං හිටියෙ ජින්ගු ක්‍රීඩාංගනේ බේස්බෝල් මැච් එකක් බලමින්. ක්‍රීඩකයෙක් ලකුණක් වාර්තා කළා. හදිසියෙම මට හිතුණා, ‘සමහර විට මට නවකතාවක් ලියන්න පුළුවන් ඇති’ කියලා. මම ගෙදර ගිහිල්ලා ලියන්න පටන් ගත්තා. හැබැයි අදටත් මම දන්නෑ එහෙම හිතුණෙ ඇයි කියලා. ඒක හදිසි ප්‍රාදූර්භූතවීමක් කියල අන්තිමට මම තීරණය කළා.
තරුණ කාලෙදි මට ඕන වුණේ බොහොම නිශ්ශබ්ද ජීවිතයක් ගත කරන්න. මගේ තරුණ කාලෙදි මට ඕන වුණේ ‘ද වින්ඩ්අප් බර්ඩ් ක්‍රොනිකල්’ පොතේ ප්‍රධාන චරිතය, ටෝරු ඔකාඩා වගේ වෙන්න. නිශ්ශබ්ද ටෝරු ඔකාඩා වෙන්න ඕන වුණ මට අන්තිමට කාර්‍යබහුල හරුකි මුරකමි වෙන්නයි සිද්ධ වුණේ. මගේ ජීවිතේ ආසා හරි අමුතුයි කියලා කාට හරි හිතෙන්නත් පුළුවන්. ඒවා පිළිවෙලක් නැතුවම කිව්වොත් මෙන්න මෙහෙමයි.

33965072_2201515549875823_6286629998652555264_n

මම ඇඳුම් මදින්න කැමතියි. ඒ නිසාම මගේ ඇඳුම්වලට අමතරව බිරියගෙ ඇඳුමුත් මදිනවා. මගේ පරිකල්පනය සතෙක්ට සමාන කරන්න පුළුවන්. මෙන්න මේ සතාව ජීවමාන කරවන්නයි මම සටන් කරන්නේ. ඒ සටන මැද්දෙ මම ළිඳක් ඇතුළට බැහැලා වාඩිවෙලා ඉන්න හීන මවනවා. නවකතාවක් ලියන එකත් එක්තරා විදිහක විනෝදයක්. මොකද නවකතාවක් ලියද්දි ඔබට ඕනම කෙනෙක්, ඕනම දෙයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසාම මම හිතුවා ළිඳක් පතුලේ තනියෙම වාඩිවෙලා ඉන්න තියෙනවා නම් අගෙයි කියලා. ළිං ගැන වගේම පූසො ගැනත් මම ඉන්නෙ පිස්සු වැටිලා. ඒ විතරක් යෑ!! ඇයි අලි, ශීතකරණ….වෙලාවකට මට මේවා ගැන පැහැදිලි කරලා කියන්නත් අමාරුයි.

kafka

නවකතාවක් ලියන අදහස පුංචි ගිනි පුපුරක් වගේ මගේ ඔළුවෙ පත්තු වුණාම මම පාන්දර හතරට නැගිටිනවා. පැය පහක්-හයක් එක දිගට ලියනවා. එක්කො හැන්දෑවට කිලෝමීටර් දහයක් දුවනවා. නැත්නම් මීටර් 1500ක් පීනනවා. සමහර දවස්වලට මේ දෙකම කරනවා. ඊට පස්සෙ පොතක් හරි සඟරාවක් හරි කියවනවා; සිංදු අහනවා. හරියට නවයට නිදා ගන්නවා. කිසිම වෙනසක් නොකර චක්‍රයක් වගේ මේ ක්‍රියාවලිය දිගටම කරනවා. ඒක හරියට තමන්වම මෝහනය කරගන්නවා වගේ වැඩක්. මගේ යටි හිතෙත් නොදන්නා මුල්ලක තියෙන දේවල් මමත් නොදැනම එළියට ඇදිලා එනවා. හැබැයි මාස හයක්-අවුරුද්දක් එක දිගට මේ වගේ වැඩක් කරන්න ලොකු මානසික-ශාරීරික නිදහසක් තියෙන්න ඕන. මේ වාතාවරණෙ උඩ ඉතාම දිග නවතාවක් ලියන එක ජීවිතේ රැක ගන්න ලැබෙන පුහුණුවක් වගෙයි.

1_gxu4-_hPDvLvglhJ6OY1Xw

 

නවකතාවක් ලියලා ඉවර කරන්න මට අවුරුද්දක්-දෙකක් යනවා. ඒත් ප්‍රචණ්ඩකාරී දේවල් ගැන වගේම ලිංගික අතවර ගැන ලියන්න මම කැමති නැහැ. හැබැයි ඒ වගේ දෙයක් කතාව ඉල්ලා හිටින හිටියොත් ඒකට පිටුපාන්න මට බැහැ. ‘ද වින්ඩ්අප් බර්ඩ් ක්‍රොනිකල්’ නවකතාවෙ බොහොම දරුණු සිදුවීම් ලියන්න සිද්ධ වුණා. ඒ ලියන මොහොතෙ මම හිටියේ පුදුම භයකින්. ඒ පොතේ පරිවර්තකයෝ හැමෝම වගේ මේ සිද්දි හරිම කනගාටුදායකයි කියලා මට චෝදනා කළා. මුලින්ම මට ඒ සිදුවීම් ලියන්න සිද්ධ වෙච්ච එක ඊට වඩා ලක්ෂ වාරයක් කනගාටුදායකයි. මට ඕන කතාවෙ චරිත එක්ක කරට අත දාගෙන එහෙ-මෙහේ යන්න, එයාලා එක්කම ගැවසෙන්න. ඒක හැම වෙලාවෙම කරන්න ලැබුණේ නෑ. මගේ නවකතා ඇතුළේ මගේ ජීවිතේ දේවල් සෑහෙන්න තියෙනවා. මං හුරතලේට ඇති කරන පූසෝ, කෑම උයන ක්‍රම, මම කැමති සංගීතය විතරක් නෙවෙයි මං මගේ ජීවිත කාලෙ ඇතුළේ උමතුවෙන් ලුහුබැන්ද ගොඩක් දේවල් මගේ නවකතා ඇතුළේ හුස්ම ගන්නවා.

murakami-stickers-hed-2014

ලස්සනම වැඩේ වෙන්නෙ මගේ පොත් වෙන භාෂාවලට පෙරළලා මට කියවන්න එව්වමයි. ප්‍රංශ, රුසියානු, ජර්මන් වගේ පරිවර්තන කියවන්න බැරි වුණාට ඉංග්‍රීසි පරිවර්තන මට කියවන්න පුළුවන්. එතකොට මමත් අලුත්ම කියවන්නෙක් වගෙයි. මම ඉන්නෙ කතාවෙ ඊළඟට මොකක් වෙයිද කියන තිගැස්මෙන්. ඒ කියන්නෙ මගේම පොතේ පරිවර්තනය කියවලා හදිසි විනෝදයකට පත්වෙන්නත් මට පුළුවන්.
හැම දවසකම මම ලියන්න පටන් ගන්නෙ ඊළඟට මොනවා වේවිද කියලා නොදැනයි. උදාහරණයක් විදිහට ‘ද වින්ඩ්අප් බර්ඩ් ක්‍රොනිකල්’ ලියන්න පටන් ගන්න ආසන්නම හේතුව, පිටිපස්සෙන් ඇහුණ කුරුල්ලෙකුගෙ අමුතුම කෑ ගැහීමක්. ඒ වගේ සද්දයක් මම ඊට කලින් අහලා තිබුණේ නෑ. ඊට පස්සෙ ආයෙ කවදාවත්ම අහන්න ලැබුණෙත් නෑ. මට හිතුණා ඒ සද්දෙ මට යමක් අඟවන්න, අනාවැකියක් කියන්න උත්සාහ කරනවා කියලා.

murakamicover

ඒ වගේම තව දවසක් මම ස්පැගටි උයමින් හිටියා. ඒ වෙලාවෙ දුරකතන ඇමතුමක් ආවා. මේ තමයි ලියන්න කලින් මට වෙන ආසන්නම සිද්ධි. ඊට පස්සෙ මම කරන්නෙ ලියන්න පටන් ගන්න එක. මම හැමදාම උදේට නැඟිටිනවා. ලියන මේසයට ගිහින් පරිගණකය පණ ගන්නනවා. ඊට පස්සෙ හිතනවා ‘අද මොකක්ද සිද්ධ වෙන්නෙ යන්නෙ?’ සිද්ධ වෙන්න පුළුවන් හොඳම දේ මමත් නොදන්න මොකක්දෝ රහසිගත උමගකින් ඇදිලා එනවා. කාලයක් තිස්සෙ මේ සෙල්ලම කළාම අන්තිමට මුද්‍රණය කරන්න පොතක් හම්බ වෙනවා.
දවසක් මම ඡේද දෙකක් ලියලා ඒක ලාච්චුවේ දාලා වැහුවා. ඊට පස්සෙ ඒ ගැන අමතක වුණා. මාස තුනකට-හයකට විතර පස්සේ මට අදහසක් ආවා ඒ ලියපු ඡේද දෙක-තුනෙන් නවකතාවක් ලියන්න පුළුවන් කියලා. මෑතකදීම පළ කරපු ‘කිලින්ග් කොමන්ඩේටර්’ තමයි ඒ පොත. පොත ලියලා ඉවර කරන්න මට අවුරුදු එකහමාරක් විතර ගියා. හැබැයි කිසිම සැලසුමක් නැතිවයි පටන් ගත්තේ. අනිත් එක කතාවෙ අවසානය තමන් දන්නවා නම් ඒ කතාව ලියන එකෙන් කිසි විනෝදයක් ලබන්න බෑනේ. සාමාන්‍යයෙන් මම ඕනම පොතක් පටන් ගන්නේ පොතේ නමෙන්. ‘කිලින්ග් කොමන්ඩේටර්’ කියන නම අහසෙන් පාවෙලා වගේ මගේ ළඟට ආවා. ඊට පස්සෙ මම හිතුවෙ මේ නමත් එක්ක මොන වගේ නවකතාවක් මට ලියන්න පුළුවන්ද කියලයි. මම ලියලා බැලුවා.

7325118-1

නොලියා ඉන්න හැම වෙලාවකම මම හරිම සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්. පාරේ ඇවිදගෙන යනකොට ‘හරුකි මුරකමි මහත්මයා, ඔබව හමුවීම හරිම සතුටක්’ කිව්වම මට හරි අමුත්තක් දැනෙනවා. මගේ කිසිම විශේෂත්වයක් නෑ, මාව හම්බ වෙච්ච එක එයාට සතුටක් වෙන්නෙ ඇයි කියලා කල්පනා කරනවා. හැබැයි මම ලියන වෙලාවට වෙනස් මනුස්සයෙක් කියලා නම් හිතිලා තියෙනවා. දැන් මම අවුරුදු 40ක් තිස්සේ ලියනවා. ඒ හතලිහට නොසෑහෙන්න වෙනස් වෙළා කියලත් දැනෙනවා. පළවෙනි නවකතාව ලියපු දවසෙ හිටපු කෙනා නෙවෙයි දැන් ඉන්නේ. මම කතන්දර හීනෙන් දකින කෙනෙක් නෙවෙයි. කතන්දර වෙනමයි, හීන වෙනමයි. හැබැයි ලියන්න පටන් ගත්තම මට හිතාමතා හීන දකින්න පුළුවන්.

 

කාංචනා අමිලානි | @moogater

ආශ්‍රිත කියැවීම්:

පුවත්පත් සබැඳිය : https://bit.ly/2GzZ9nt

 

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Trackback URL


No Comments on "ආලේඛ්‍ය | 01"

Hi Stranger, leave a comment:

ALLOWED XHTML TAGS:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Subscribe to Comments

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com