ලව් කොටියා

1 OZIx3PNc76o2XSZtjC0P8w
මම දවසක් ‘සුපර් ඩෝරියෝ’ සෙල්ලම් කරමින් හිටියා. ජෙට් පැක් එකත් අරගෙන දිය අගලට උඩින් පියාඹලා යන්න විතරයි එතකොට ඉතිරි වෙලා තිබ්බේ. දිය අගලේ නිදාගෙන ඉන්න මකරා ඇහැරවන්නෙ නැතිව ගල් පඩිපෙළ උඩට ජෙට් පැක් එකේ නැඟලා යන එක ලේසි නෑ. තව එක ලයිෆ් එකයි ඉතිරි වෙලා තිබ්බේ. ඒ අව් අස්සේ ඉබන් ආවා ආතබූත නැතිව. සුදු පාට වයර් එකක් මගේ කකුල් දෙක හරියට සෙට් කරලා මාව ඇඳේ නිදි කෙරෙව්වා. ඊට පස්සේ පපායා වර්ගයේ ලැප්ටොප් එකක් මගේ ළඟින් තිබ්බා. මාව ‘ජබොක්’ ගාලා දිය අගලට වැටුණා. මකරා නැගිටලා පොඩි ගින්දරක් විදලා මාව අළු කරලා දැම්මා.
මම තරහටම තිරය නිවා ගත්තා. එයා පාස්කෝඩ් එක ටයිප් කරලා ආයෙමත් තිරය දල්ව ගත්තා. පපායා ලැප්ටොප් එක දිහා මම හොඳට බැලුවෙ ඒ වෙලාවෙ. එයා ලස්සන අළු පාටයි. තැන් කීපෙකම තැඹිලි පාටින් පපායා සලකුණ එම්බෝස් කරලා වගේ තිබුණා. එයාගෙ තිරය පත්තු වෙච්ච ගමන්ම අර එම්බෝස් වෙලා පෙනුණ පපායා ලකුණු ඔක්කොම දීප්තිමත් තැඹිලි පාටින් නලියන්න පටන් ගන්නවා. හරියට පොඩි ළමයි එයාලව වඩා ගන්නකන් ඉවසිල්ලක් නැතිව නලියනවා වගෙයි.
මම දෙපාරක් නොහිතා එයාට ‘හායි’ කියලා කිව්වා. එයා කිසි ආඩම්බරකමක් නැතිව හිනා වුණා. ඊට පස්සෙ ‘හායි ඇවකාඩෝ’ කිව්වා.
‘ඔයා ළඟ මොනවද තියෙන්නෙ?’
පපායා මගෙන් ඇහුවේ ලොකු කුතුහලයකින්.
‘ඇයි ඔයාට මොනවද ඕනා?’
ප්‍රශ්නෙකට, තවත් ප්‍රශ්නෙකින් උත්තර දෙන එක අපායෙ යන වැඩක්ද මන්දා.
පපායා එයාගෙ සලකුණු ඔක්කොම නිවන්නයි-පත්තු කරන්නයි පටන් ගත්තා. මාව ටිකක් විතර බය වුණා.
‘මිස්ටර් පපායා…මගේ ළඟ ගිගාබයිට් 16 ක පින්තූර තියෙනවා. ගිගාබයිට් 4 සිංදු තියෙනවා. වීඩියෝ 10 ක් තියෙනවා. තව නොයෙක් ජාති තියෙනවා.
ඊට පස්සෙ මිස්ටර් පපායා තොරණ නිවා ගත්තා. බොරු කියන්නෙ මොකටද අනේ මට හුස්මක් වැටුණෙ ඒ වෙලාවෙ.
‘මට ගිගා 16 පින්තූර දෙන්න’
මට ඒ ගැන පොඩ්ඩක් කල්පනා කරන්න ඕනා. පාස්කෝඩ් දාපු ෆෝල්ඩර් දෙකේ තියෙන ඒවා එයාට එහෙම දෙන්නන් වාලේ දීලා දාන්න බෑ. මට ඉබේම ඉබන් දිහා බැලුණා. එයා ගිගාබයිට් 16 පින්තූර පපායට දෙන්න ලෑස්ති නෑ. පාස්කෝඩ් තියෙන ෆෝල්ඩර්ස් නොඇර අනිත් ටික පපායාට දෙන්න කියලා එයා මට විධාන කළා. මම ඔළුව වැනුවා. ඒත් පොඩි කල්පනාවකට වැටුණා.
අමොර්ගෙ රහස් ඇල්බම් එක නොදී ඉන්න මම තීරණය කළා. ඒකෙ පින්තූර විතරක් නෙවෙයි වීඩියෝ එකකුත් තියෙනවා. ඒවා පපායා දැනගන්න ඕන ඒවා නෙවෙයි. අනේ ඇත්තට මේ ඉබන්ගෙ වනචර වැඩ!! හැම එකම වීඩියෝ කර ගන්නකන් එයාට නින්ද යන්නෑ. කාට පෙන්නන්නද දන්නෑ ඔය හැටි වීඩියෝ!!
එක අතකින් ගිගාබයිට් 16 පපායාට දීලා දානවා කියන්නෙ මට ලොකු සැනසීමක්. මටත් එපා වෙලා උන්නේ පරණ පින්තූර, වීඩියෝ බලලම. දැන් මට තියෙන්නෙ අමොර්ගෙ රහස් ෆෝල්ඩර් එක ළඟට එනකොටම බොරු හේතුවක් කියලා පින්තූර යවන එක තාවකාලිකව නවත්තන්න. ඊට පස්සෙ තවත් බොරු ප්‍රශ්න දෙක, තුනක් පෙන්නුවම ෆෝල්ඩර්ස් දෙකක් අඩු බව පපායාට අමතක වෙනවා. එයා ඊළඟ ෆෝල්ඩර් එකේ ඉදන් පින්තූර ටික ගන්න කැමති වෙනවා සහතිකයි. කොහොමත් එහෙමනෙ හැමදාම වුණේ.
ඒ අතරේ පපායා මගෙත් එක්ක කතාවට වැටුණා. එයා මගෙන් ගන්න සමහර පින්තූර ආසාවෙන් ආයෙ, ආයෙ බලන එක මට තේරුම් ගන්න බැරි වුණා. එයාට ඕනෙ පින්තූර ගැන විස්තර මගෙන් දැනගන්න.
‘අර කවුද ඇවකාඩෝ? ඒ අමොර් නෙවෙයි නේද?’
ඉබන් සීත රටක ගිහින් බියංකා එක්ක ගත්ත පින්තූරයක් දිගෑරගෙන පපායා නළලෙ රැළි හතක් හැදුවා. එක අතකින් මිනිස්සු බේරන්න මැෂින්වලට බොරු කියලා පලක් තියේවියෑ. මම තීරණය කළා පපායාට සමහර දේවල් විතරක් කියන්න.
‘ඒ ඉන්නෙ බියංකා. එයා බැඳපු කෙනෙක්. ඒත් ඉබන් එක්ක යාළුයි. එයාලා ‘කාශ්මීරේ’ ගිය වෙලාවකයි ඔය පින්තූරෙ අරන් තියෙන්නේ.’
පපායා දීර්ඝ කල්පනාවකට වැටුණා. ආයෙත් එයාගෙ සලකුණක් නලියන්න පටන් ගත්තා. අනේ මන්දා!! එක අතකින් පපායාත් නිකං සෙල්ලම් බෝනික්කෙක් වගෙයි. පොඩ්ඩ එහේ-මෙහේ වෙන්න බෑ, වෙව්ල, වෙව්ල තොරණෙ ලයිට් පත්තු කරනවා. මට මේ බබ්බු නලවන එක දැන් එපා වෙලා ඉන්නේ. කිසි එකෙක් නෑනෙ අප්පා වගකීමක් ගන්න. හැම එකටම මට කරගහන්න වෙලා. ඇයි ඉතිං මම මැෂින් එකක්නෙ. තිරය නිවිලා යනවා මිසක් මටයි කියලා වෙන වෙන්න දෙයක් නෑනේ. දුකක්-සතුටක් දැනෙන්නෙත් නෑනේ.
‘මේහ්…ෂ්…ෂ්…ඇවකාඩෝ…ඒයි…මේ මොකක්ද අනේ?’
පපායා ඒ පාර තව පින්තූර ටිකක් දිගෑරගෙන. මම නිකමට කර පොවලා බැලුවා. සන්තානම් මෑණියනේ!! මේ මොනවද? මේවා කොහේද තිබ්බේ? මීට කලින් මමවත් මේවා දැකලා නෑනේ.
ඒ පාර මගේ ඇවකාඩෝ සලකුණ නිවෙන්නයි-පත්තු වෙන්නයි පටන් ගත්තා. කොච්චර හිතුවත් හිත සන්සුන් කරගන්න බැරි වුණා.
ඉබන් මගේ කකුල ළඟට ගහලා තිබුණ වයර් එක නොනවත්වා හොල්ලන්න පටන් ගත්තා. පපායා එයාගෙ කනට ගහලා තිබුණ වයර් එක ගැලවෙන්න නොදී අල්ලගන්න උත්සාහ කරමින් උන්නා.
‘ඇවකාඩෝ…. ඇවකාඩෝ…ඔයාට අසනීපයක්ද? මොකද වුණේ? මට සමාවෙන්න. මගෙයි වැරැද්ද. මම ඒ පින්තූර ටික ඔයාට පෙන්නපු නිසානෙ ඔයාගෙ හදවත අක්‍රීය වෙන්න ගියේ. අනේ මට සමාවෙන්න ඇව්’
ටික වෙලාවකින් මට යථා සිහිය ලැබුණා. ඒත් ඒ පින්තූර ටික මගේ ළඟවත්, ඇවකාඩෝ ළඟවත් තිබ්බෙ නෑ. හරියට මැජික්කාරයෙක් හාවෙක් අතුරුදන් කරන්නා වාගෙ ඒවා කොහේටද අතුරුදන් වෙලා.
‘ඔයාගෙ වරදක් නෑ පපායා. මගේ හදවත දුර්වල එකයි එකම ප්‍රශ්නේ. මට වාවන්නෙ නැතිව ගියා ඒ පින්තූර දැකලා.’
‘මේහ්!! ඇව්.. ඉන්න මම ඔයාට හිනා යන බඩ්ඩක් පෙන්නන්න.’
එහෙම කියලා එයා ඉබන්ගෙ ඊමේල් එකේ ස්පෑම් මැසේජස් තියෙන ටැබ් එක ඇරලා පෙන්නුවා. ඒකෙ මැද හරියෙ තරු ලකුණක් එක්ක තිබ්බෙ ‘ලව් ලෙටර්’ එකක්.
‘මගේ රැවුල්කොට හාවාට’ කියලා පටන් අරන් තිබ්බ ලියුමෙ පුදුම ආදර කතා තොගයක් ලියලා තිබ්බේ. අපි දෙන්නා වාක්‍යයක් ගාණෙ ‘හක…හක…සද්දෙන් හිනා වුණා. ලියුම මැදට යද්දි එක තැනක තිබ්බා ‘අනේ මගේ ලව් කොටියෝ’ කියලා. ඒකට හිනා වෙච්ච සැරට මගේ කකුලට ගහලා තිබ්බ වයර් එකත් ගැලවිලා වීසි වුණා. පපායාගේ වයර් එක ඉබන් හයියෙන් අල්ලගෙන උන්නු නිසා ගැලවුණේ නෑ. ඒ ජරමර අස්සේ ලියුමෙ එව්වෙ කවුද කියලා බලාගන්නත් බැරි වුණා. ඊමේල් එඩ්‍රස් එක නම් බොරුම බොරු එකක්. ‘වොන්ඩර් වුමන් 007’ වගේ නමක් ඒකෙ තිබ්බේ. මට දැන් සිහියක් නෑ ආයෙ වයර් එක කකුලට ගහනකන්. පපායා අරහේ තනියෙම ‘හක….හක…’ගානවා ඇති. එයා දැක්කද දන්නෑ ලියුම එවපු කෙනාගෙ නම?
ඉබන්ගෙ දුෂ්ටකමේ තරම කියන්නෙ මගේ වයර් එක ආයෙ කකුලට ගහනවා නෙවෙයි එයා පපායාගෙ කන ළඟට ගහල තිබ්බ වයර් එකත් ගලවලා දැම්මා. එවේලෙ ඉබන්ගෙ මූණ රාස්සයෙක්ගෙ වගේ.
‘මේ බඩකඩුත්තුවෙන් කිසි ප්‍රයෝජනයක් නෑ. ඊට එහා අර පපායා ලදරම. ෆයිල් ට්‍රාන්සර් කරන්න නෙවෙයි මේවා හොඳ, ගංවතුරට ගිලෙන්න දාන්න. ඇහුවොත් නම් ඇවකාඩෝ. කරදර අඩුම ෆෝන් එක. ඒ වෙන එවුන්ට වෙන්න ඇති. මාව නම් කන්නම උපන් එකක්. හිටපන්කෝ ඔහොම හිතූ, හිතූ දේ කරමින් තව ටික දවසක්. දෙන්නම්කෝ මම ළඟදිම ඔහේට ජම්බූ’
මට මේ ජම්බු කතාව විතරයි ඔළුවට දාගන්න පුළුවන් වුණේ. මේ මිනිහට සමයං. මට මොකටද ජම්බු? අනික මැෂින්වලට ජම්බු දෙන්න හිතන මේ මිනිහා මොකෙක්ද? ඉබන් බතූතා කියලා නෙවෙයි මූට නම දාන්න තිබ්බේ. ඉබේ බත්කූරා කියලා. මට මේ ලෝකෙ කිසිම යාළුකමක් ඇති කරගන්න ඉඩ දෙන්නෑ. හොඳම වෙලාවට මැද්දට පනිනවා. ඊට පස්සෙ ඔක්කොම කාබාසිනියා කරලා දානවා. ඊටත් පස්සෙ ඔළුව බදාගෙන හරකෙක් වගේ අඬනවා. මට මේ නරි නාටක දැන් ඇති වෙලා තියෙන්නෙ.
මම ආවේගය වැඩිකමට ආයෙත් තිරය නිවන්නයි-පත්තු කරන්නයි පටන් ගත්තා. ඊට සමගාමීව වගේ මාව වයිබ්‍රේට් වෙන්නත් පටන් ගත්තා. මට ඉබන්ව සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක වෙලා හිටියේ. ඒත් එයා ‘බැස්කර්විල්හි රුදුරු බලුව’ වගේ ඇස් රතු කරන් කෝපයෙන් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. එහෙම බලාගෙන ඉදලා දුන්නා මට පයින් පාරක් ඇඳ උඩින් වීසිවෙලා බිමට වැටිලා උළුවස්සෙ හැපෙන්න.
මම හිතන්නෙ ‘සුපර් ඩෝරියෝ’ ගේම් එකේ අන්තිම කොටසේ මම හිටියේ. ජෙට් පැක් එකත් අරගෙන පියාඹගෙන ගල් පඩිපෙළ උඩට ගියා විතරයි. මාව පාවෙලා….පාවෙලා…ආවා දිය අගලේ මකර අන්තයට. මකර සිල්වා කම්මැලිකමෙන් වගේ කට බාගෙට ඇරියා. මාව පුළුන් රොදක් වගේ මකර කටට පාවෙලා…පාවෙලා ගියා.
‘අනේ මාව මේ ඇවකාඩෝ ආත්මභවයෙන් ගලවා ගොළුබෙල්ලෙක් කරනු මැනවි!! එහෙම බැරි නම් බිම් පණුවෙක්වත් කරනු මැනවි’ කියලා ප්‍රාර්ථනා කරගෙන මම උන්නා. ඊට පස්සෙ මාව ලොකු කළුවරක ගිලුණා.

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඩමි මහත්මයා

1 S-F8LhBjQ753QPlJesP_HQ
‘අනේ දෙයියනේ, මගේ උගුර වැඩ කරන්නෙත් නෑ මෙන්න හොරු, අල්ලපියෝ කියලා කෑ ගහලම. අනික අනිත් හැමෝමවම බේරගනියෝ කියලා කෑ ගහලා මට ඇතිවෙලා. එදා දැක්කනෙ වැඩේ. අර අසමජ්ජාති ෆෝන් එක නොදන්න එකෙක්ගෙ සාක්කුවේ බැහැගෙන ගිය ලස්සන.
ම්හ්!! ඒවා වැඩක් නෑ එක අතකින්. පරණ කුණු!!’
‘ස්…ස්…මේහ්…ටීටී…’
මම කතා කළේ මගේ එහා පැත්තෙ ෆුල් සූට් එකක් ඇඳලා බිම බලාගෙන ඉන්න ඩමි මහත්මයට. එයාගෙ සංවරකම මම ස්….ස්…කියනකන් විතරයි. ඊට පස්සෙ ඉතිං බලන්න බැරියෑ සෙල්ලමේ තරම. එයා හරිම හැන්ඩ්සම්. ඒ වුණාට ඕපදූප හොයනවා. නෑ, මම කියන්නෙ මමත් ඕපදූප හොයනවා තමයි. ඒ වුණාට එයා ඕපදූප කියනවා දැක්කම මට පොඩි කළකිරීමක් ඇති වෙනවා.
‘ඇයි? අලුත් මොනව හරි තියෙනවද?’
එයා හරි උද්‍යෝගයෙන් ඇස් පුංචි කරලා ඇහුවා.
‘ළඟට එන්නකෝ’
කියන පරක්කුවට එයා මගේ ළඟ. මගේ හිත පොඩ්ඩක් ගැස්සුණා වගෙත් වුණා. ටීටී මගේ ඇස් ඇතුළ බලාගෙන හිනාවෙවී උන්නා.
‘කුච්නා කහෝ…
කුච් බී නා කහෝ’
ස්ටෝරුව ඇතුළෙ හිටිය අතක් කැඩුණ ඩමි මහතෙක් ගැඹුරු කටහඬින් ඒ සිංදුව කිව්වේ මොකටද මන්දා.
ඔයාට මතකද මේ ළඟක ඉඳන් අපේ සාප්පුවට එන උස, සුදු මිනිහා. අර ඉබන් ද මොකක්ද අමුතු නමක් තියෙන කෙනා?’
එයාට කල්පනා කරන්නවත් ඕන වුණේ නෑ.
‘හහ්…මට මතකයි. මහ වල් මිනිහෙක්. ඔයාට අන්දලා තිබුණ ලස්සන කපු ගවුම ගැලෙව්වෙ එයානෙ. ගවුම ගලවන වෙලේ මම දැක්ක ඔයාගෙ බෙල්ලත් අත ගානවා.’
කියන්න ගිය කතාව තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙන තරම් ඒ සිද්දිය. මම ඔළුව ගස්සලා ඒක අමතක කරන්න උත්සාහ කළා.
‘ඉතිං?’
එයා ආයෙත් මගේ ඇස් දෙකේ කිමිදෙනවා.
‘ඒ මිනිහයි, බියංකයි යාළුයි. දැන් මාස ගාණක ඉදන් කුලියට ගෙයක් හොයනවා. බියංකා හිතන් ඉන්නෙ දික්කසාද වෙලා ඉබන්ව බඳින්න. එයා පත්තරවල ඇඩ් බල, බල කෝල් කරනවා මට ඇහුණා.
බියංකා ඉබන් එක්ක ගිය සතියෙ දවසක මීමුරේ ගියා. ඔයාට මතක නැද්ද? අර දවස් දෙකක් අපේ සාප්පුවත් වහලා තිබ්බේ.’
ටීටී හ්ම්….හ්ම්…ගාමින් කල්පනාවකට වැටුණා.
‘එතකොට ඉබන් එක්ක ආපු ලස්සන ගෑනු ළමයා කවුද? එයාගෙ කොණ්ඩෙ ලස්සන ඔයා දැක්කද? අනික එයාගෙ ඇස්!! හරියට ගැඹුරු මුහුදක් වගෙයි. මට කොච්චර බලා හිටියත් එපා වෙන්නෑ.’
ආයෙ මාව ගැස්සුණා. මම අංශක 20 ක් හැරිලා එයාගෙ මූණ දිහා හොඳට බැලුවා. ටීටී හිටියෙ වෙන ලෝකෙක අතරමං වෙලා. එයාගෙ මූණෙ තිබ්බෙ අමුතුම කාන්තියක්.
එදා ඇවකාඩෝ කියපු විදිහට එයා තමයි ඉබන්ගෙ කෙල්ල. නම අමොර්. ඇවකාඩෝ කිව්වෙ ඒ දෙන්නා තමයි බඳින්නෙ කියලා.
‘හහ්…බඳියි. බඳියි’
ටීටී මහ නොරිස්සුමෙන් වගේ උත්තර දුන්නා. අමොර් ඉබන්ව බඳිනවා කිව්වම එයා මොකටද කලබල වෙන්නෙ? අනික ඉබන් බියංකාවත් බඳිනවා කියලනේ කියන්නෙ. ඒකට කවුරුත් කලබල වෙන්නෙ නෑනෙ. මේ ඩමියටත් තමන්ගෙ තරමට ඉදිමිලා ඉන්න බෑ. යනවා මනුස්සයෝ එක්ක පෑහෙන්න. හිතේ ඇති එයත් අමොර්ව බඳින්න. එයා මේ නිකංම නිකං ඩමියක් කියලා මතකත් නෑ. කළු ගලේ ඔළුව ගහගන්නයි හදන්නෙ.
‘මේහ්…ටීටී…ඔයාට අමොර් ගැන මොන බලාපොරොත්තු තිබ්බත් වැඩක් නෑ. එයා ඔයාව ගණන් ගන්නෙවත් නෑ. අනික ඔයා මිනිහෙක්යැ? ඔයා ඩමියක්නෙ.’
ඒ පාර ගැස්සුණේ ටීටී. ඒත් ඇයි මට කේන්ති යන්නෙ? ටීටී කාට ආස වුණාම මගේ මොකෝ. අනික මේ ඕපදූප හොයන ඩමියක්. එයා හැන්ඩ්සම් එක වෙනම කතාවක්.
‘මම එහෙම දෙයක් හිතලා කිව්වෙ නෑ එම්. ඔයා කේන්ති ගන්නෙපා.’
‘හ්ම්…නෑ.’
‘ඉතිං..’
‘මම දවසක් අහගෙන හිටියා අපේ සාප්පුවේ ගෑනු ළමයි දෙන්නෙක් කතා වෙනවා. එයාලා කිව්ව විදිහට ඉබන්, බියංකා ඒක්ක මීමුරේ ගිහින් බියංකගෙ හස්බන්ඩ්ට අහු වෙලා. ඒ මනුස්සයා ඉබන්ට නිල් වෙන්න ගහලා. හොඳ වැඩේ නේද අනේ? අතක්, පයක් කඩලා දාන්නයි තිබ්බේ.’
ඒ වෙනකොට ටීටී ගෙ මූඩ් එක සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙලා කියලා මට හිතුණා. එයාට උනන්දුවක් තිබ්බෙ නෑ මම කියන දේවල් අහන්න. එයා මගේ මූණ දිහා බලාගෙන ගැඹුරු මුහුදක කිමිදෙමින් හිටියා වගෙයි මට දැනුණේ. ඒත් මට බය හිතුණා. මේ ඩමි මිනිහව ගැඹුරු මුහුදෙ ගිලුණොත් කාරිය!! එයාට පීනන්න පුළුවන්ද දන්නෙත් නෑ.
‘ටීටී.. ඔයාට පීනන්න පුළුවන්ද?’
ටීටී පුදුමය අඟවන්න ඇහිබැම උඩට කළා. ඊට පස්සේ අත් දෙකත් දෙපැත්තට වීසි කරලා ‘නෑ’ කියලා කිව්වා.
හරි. ඉතිං මේ ඩමිය ගිලිලා මැරෙනවා ෂුවර්. මට ලොකු දුකක් ඇති වුණා.
‘ටීටී….ඔයා මුහුදෙ ගිලිලා මැරෙන්නෙපා.’
ටීටී ආයෙත් පුදුම වෙලා අත් දෙක දෙපැත්තට වීසි කළා. ඊට පස්සෙ මගේ ළඟටම ආවා.
‘ඔයාට මොනවා වෙළාද එම්? මම කොහොමද මුහුදෙ ගිලෙන්නෙ?
‘ඒක අමතක කරන්න ටීටී. මගේ මොලේ අවුල් වෙලා තියෙන්නේ. සමහර දේවල් මටම තේරුම් ගන්න බැහැ. අපි බියංකායි-ඉබනුයි ගැන කතා කරන එක නවත්තමු.’
‘ඒත් ඩී ඇයි ඔයා මාව මුහුදෙ ගිලෙනවා කියලා හිතුවේ? අපි කවදාවත් මුහුද දැකලවත් නෑනේ. අපිට කවදාවත් මුහුද දකින්න වෙන්නෙත් නෑ එම්.’
එයා මහා දුක්බර මූණකින් මගේ දිහා බලන් හිටියා. හරියට මම කවදාවත් එයාව තේරුම් ගන්න උත්සාහ කළේ නෑ වගේ හැඟීමකින්. ඒත් ඇයි මම එයාව තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරන්නෙ කියලා ආයෙම ප්‍රශ්නයක් හිතට ආවා.
එයා ඔළුව නවාගෙනම කලින් හිටපු තැනට ඇවිදගෙන ගියා. යන අතරේ එක පාරක් නැවතිලා මගේ දිහා බැලුවා. බලලා දුක්බර හිනාවක් පෑවා. මම යමක් කියන්න උත්සාහ කළත් ඒ කියන්න හදපු දේ මගේ කටින් පිටවුණේ නෑ. මගේ පපුව හිරවෙනවා වගේ දැනුණා. ඇස්වල මීදුමක් බැඳිලා වගේ තේරුණා. එතකොටම ටීටී එයා ඉන්න තැන ඉදන් පාවෙන හාදුවක් හුළඟේ පා කරලා එව්වා. ආයෙමත් සිංදුව පටන් ගත්තා.
‘මුජ්කෝ පතා හේ-තුම්කෝ පතා හේ
සාමයි කා යේ පල්තම් සා ගයා හේ’
මාව ‍ෆ්‍රීස් වුණා.
කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඉබන්ගේ කන්ද උඩ දේශනාව

1 RLlNvGNabrpPcmXpzsXseg
මම මේ කිසි දෙයක් හිතලා කරපු දේවල් නෙවෙයි. ඔක්කොම නිකං ඔහේ පිළිවෙලට සිද්ධ වුණා විතරයි. මම හරි අවංක මිනිහෙක්. ඔව්…ඉතිං කාගෙත් හිත්වල ආසාවන් තියෙනවනේ. බියංකා ට මම කැමති බව ඇත්ත. මිකී මවුස්ට මම කැමති එයාට සිංදු කියන්න පුළුවන් නිසා. ලීනා මැක්ස් නිකං වාත්තු කරපු දේව රූපයක් වගෙයි. ඒත් අමොර්ට තරම් කාටවත් මාව තේරුම් ගන්න බෑ. අමොර් තමයි මගේ ලෝකෙ ‍රැජින.
ඊයෙ-පෙරේදා ඉදන් මට මහා බයක්, තනිකමක් දැනෙන්න පටන් අරන්. ඒක නිකං හිරිගඩු පිපෙන ජාතියේ බයක්. මම හිතන්නේ ඒක හරියටම වුණේ මගේ පරණ ෆෝන් එක නැතිවෙච්ච දවසෙ ඉදන් තමයි. කවුරු හරි මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා වගේ මට දැනෙන්න පටන් ගත්තා. රෑ නින්දෙන් පවා මාව ගැස්සිලා ඇහැරෙන්න පටන් ගත්තා. මම ලැජ්ජාව පැත්තකින් තියලා අමොර්ට ඒ බව කිව්වා. එයා ආදරෙන් මගේ මූණ දිහා බලන් ඉදලා වම් කම්මුලට දිග නියපොතුවලින් තට්‍ටුවක් දැම්මා. මට තාම හිතාගන්න බෑ එයා එහෙම කරලා අදහස් කළේ මොකක්ද කියලා.
වෙලාවකට මට හිතෙනවා එයා මේ ඔක්කොම දන්නවයි කියලා. ඔක්කොම කිව්වේ බියංකටයි, ලීනටයි, මිකී මවුස්ටයි.
ඒත් මං කොහොමද එක්කෙනෙක්ව ‍තෝර ගන්නේ? බියංකා දිහාට මාව ඇදිලා යන්නේ කාන්දමක් වගෙයි. මිකී මවුස්ට සිංදු කියන්න පුළුවන් හරියට ආශා බෝස්ලේට වගේ. ලීනා ග්‍රීක දෙවඟනක් වගෙයි. අනේ….මගේ අමොර්…..එයාට තමයි මම වැඩියෙම ආදරේම. එයා හරියට නිකං හිමකිරම වගෙයි. සීතයි, ලස්සනයි, හිත හිරි වැටෙනවා. මට දැන් කරන්න ඉතිරි වෙලා තියෙන්නෙ එක දෙයයි. ඔව්!! සිය දිවි නසා ගන්න එක විතරයි.
‘කෝ ….මේ කහපාට ෆෝන් එක?’
‘ආ….මේ ඉන්නෙ හොරා වගේ හැංගිලා. එන්න ඩාලිං පොඩ්ඩක්’.
අර පරණ බඩකඩුත්තුව කොයිවෙලේ හරි විසි කරලා දාන්න ඕනා. මට ඒකත් සැකයි වෙලාවකට. කොයි වෙලෙත් මගේ දිහා ඇහැ ගහගත්තු ගමන්මයි. මට වෙලාවකට හිතෙනවා මගේ පරණ ෆෝන් එකට කතා කරන්න පුළුවන් ඇතිය කියලා. නෑ, මං කියන්නේ ඔය ෆෝන් කිව්වට සමහර අය මෑෂින්ම නෙවෙයි වෙන්නත් ඇතිනේ. එක අතකට මොනවද මම මේ හිතන්නේ? මට පිස්සු හැදීගෙනවත් එනවද? ෆෝන් කොහෙද මැෂින් නොවෙන්නේ? එයාලට විධාන විතරයි ඕනා කරන්නේ.
‘කඩේට පලයං චූං චෑං’ කියපු ගමන් කඩේට දුවලා එන්නයි එයාලව හදලා තියෙන්නේ. නෑ…මේ මං කියන්නේ මගේ ෆෝන් එකට කඩේට ගිහින් සීනි, තේකොළ, හාල්, තුනපහ ගේන්න පුළුවන් කියලා නෙවෙයි. ඒවා නිකං මැෂින් විතරයි කියලා.
ඒ පාර බියංකා කෝල් කරනවා.
‘ඇයි ඩාලිං? මම මේ නිකං ඇඳට වෙලා ඇලවෙලා හිටියේ. නෑ….නෑ…අද ජිම් යන්නෙ නෑ. ටිකක් මහන්සියි.
ආ…ඔව්…පරණ ෆෝන් එක චාර්ජ් කරලා. ඔයාගෙ කහපාට ඇවකාඩෝ එක නියමයි. මම ඒක තව ටික දවසක් තියා ගන්නම්.
නෑ…නෑ…මට ෆෝන් දෙකක් ඕනා නෑ. දැන් පරණ ෆෝන් එක හම්බ වුණානේ. හා….මම එන්නම්. බායි!!! ලව් යූ!!’
එක පිරිමියෙක් ගෑනු හතර දෙනෙකුට පණ වගේ ආලය කරන්නේ කොහොමද කියලා දැන් අලුතින් ප්‍රශ්නයක් මතු වෙන්න පුළුවන්. ඒක පැහැදිලි කරලා දෙන එක මගේ වගකීමක්. මගේ ආදරයට නිමක් නෑ. පරක් තෙරක් නෑ. මම හරි අවංක මිනිහෙක්. ඒත් මම කොහොමද ගෑනු හතරක් එක පාර කසාද බඳින්නේ. මේවා ගැන හිතනකොට මගේ ඔළුව පුපුරන්න වගේ එනවා.
‘ඇවකාඩෝ 0.2, ඔයා මොකද හිතන්නේ? ඔයානෙ මගේ ළඟ ඉන්න පරණම එක්කෙනා?’
‘ඔයා හිතන්නේ මම මානසික වෛද්‍යවරයෙක් හම්බ වෙන්න යන්න ඕනා කියලද?
ඔයාලට මේවා තේරෙන්නෑ ඇවකාඩෝ, මේවා මිනිස් ප්‍රශ්න. මේවට මැෂින්වලට මැදිහත් වෙන්න බෑ.
අපි සම්, මස්, නහරවලින් හැඳුණ අය. ඔයාලා එහෙමද? නෑනේ!! නිකං මේ චිප් ගොඩකුයි, ප්ලාස්ටික් කෑලි ටිකකයි එක්කහු වෙලා හැදිලා විතරයිනේ.
ඔයාලටත් තේරෙයි තනියෙම හිතන්න එහෙම පුළුවන් වුණා නම් මනුස්සයෙක් වෙන එකේ රඟේ. ලේසි නෑ පු‍තෝ!! ලේසි නෑ’
සමහර දවස්වලට මට කාටද කෝල් කරන්නෙ කියලා පැටලෙනවා. බියංකට යවන්න ඕනා මැසේජ් එක ලීනාට යනවා. මිකී මවුස්ට කියන්න ඕනා පණිවිඩේ අමොර්ට කියනවා. අමොර් කියපු දෙයක් ලීනා කිව්වා කියලා මතක තියාගෙන ඉන්නවා. පස්සේ ඒවා එකකට එකක් පැටලුණාම මෝඩ පාට් එකක් ඇක්ට් කරනවා. හැම තප්පරේකම ඒ එක, එක්කෙනාට යවන පණිවුඩ මකලා දාන්න ඕනා. ඊමේල් මකලා දාන්න ඕනා. අමොර්ගෙ සෙල්‍ෆි ෆෝල්ඩර් එක ඩිලීට් වෙන්න නොදී තියා ගන්නත් ඕනා. දන්නවද මගේ ඔළුවෙ පාස්වර්ඩ් කීයක් කියලා සේව් වෙලා තියෙනවද කියලා? ඔහේ දන්නෑ මොන බක්කක්වත්. නිකං දන්නවා වගේ පෙන්නගෙන ඉන්න හදනවා. තමුන්ටත් තේරෙයි හොඳට මාව මැරිලා ගිය දවසකට. එතකොට කියයි අනේ මගේ ඉබන් මෙහෙමයි කළේ, අරහෙමයි කළේ කියලා. මගේ ඉබන් තරම් ඉවසන තවත් මනුස්සයෙක් මේ සක්වල තලයේම නෑ කියලා.
අර තමුන්ව හොයලා දීපු බියංකගේ කඩේ වැඩ කරන කොල්ලා ගැනත් මට සැකයි. ඌ ටිකක් පෙනුමට ඉන්න හාදයෙක් කියලයි බියංකා කිව්වේ. ඒත් බියංකව දැලේ දාගන්න ඌට බෑ. ඌ පෙනුමයි කිව්වට මම දැක්කෙ නෑනේ. බියංකට බැරියෑ මාව ඉරිසියා කරන්න ඔහොම දෙයක් කියන්න. එකත් එකටම එයාගෙ බොරුවක් වෙන්න ඕනා. මොළේ තියෙන කොල්ලෙක් නම් ඇවකාඩෝ 0.2ක් ආපහු ගෙනැත් දේවියැ? කීයකට හරි විකුණ ගන්න තිබ්බනේ.
මිකී මවුස් අර සිංදු කියන තර‍ඟෙට ගිය එකට මම කැමති නෑ. එයාට සිංදු කියන්න පුළුවන් බව ඇත්ත. ඒත් එයා මොකටද ලෝකෙටම සිංදු කිය කිය නහින්න යන්නේ. මට විතරක් සිංදු කිව්වා නම් ඇතිනේ. අනික මම කොයි වෙලාවකවත් එයාට සිංදු කියන්න එපැයි කියලා නෑනේ. ගිය සතියෙ අලුත්ම වයලින් එකක් ගෙනැත් දුන්නේ වැඩි ආදරේටනේ. ඒත් එයාට ඒ කිසි දෙයක අගයක් නෑ. අඩුම තරමෙ මට වයලින් එකෙන් සිංදුවක්වත් ගහලා පෙන්නුවේ නෑ. එයාට ඕන වෙලාවට නම් එක, එක වීඩියෝ අප්ලෝඩ් කරනවා මම දකිනවා. එකම තැනක විතරක් මම දැක්කා එයා ලියලා තියෙනවා එයාගෙ පෙම්වතා වයලින් එකක් ගෙනැත් දුන්නා කියලා.
ලීනාට ඕනේ ලස්සනට ඉන්න විතරයි. අඩුම තරමේ සෝෂල් මීඩියා එකකවත් ඇත්තෙ නැහැ. ඒකත් හොඳයි එක අතකට. මට එයා වෙනුවෙන් පින්තූර, ජරමර ‍ෆිල්ටර් කරන්න ඕනා නෑනේ. ඒත් අද ලෝකෙ වෙනස්නේ. ඔහොම ළිං මැඩියෝ වගේ ඉදලා හරියනවද? පොඩ්ඩක් ඇස්-කන් ඇරලා වටපිටාව බලන්න එපැයි.
‘අනේ මන්දා ඇවකාඩෝ!!! මට නම් දැන් මේ සෙල්ලම නිසා හරි මහන්සියි. කොයි වෙලෙත් බයෙන් ජීවත් වෙනවා කියන්නේ කරුමයක්.
මම කොහොමද මේ උගුලෙන් ගැලවෙන්නේ? හා…ඔයා තිරය නිවාගන්න. එතකොට ඔක්කොම හරිනේ. මට පුළුවන් පිස්සෙක් වගේ තනියෙම කියවන්න. දැනගන්නවා හොඳයි!!! තමුනුත් මේවට යම් ප්‍රමාණෙකින් වඟ කියන්න ඕනා. මැෂින් කියලා කිව්වට තමුන්ටත් යම් වඟකීමක් තියෙනවා මට උපදේශයක් කාරිය දීලා, තරව‍ටු කරලා යහමඟට ගන්න. ඒත් තමුන් මොකද අන්තිමට කළේ? බියංකගේ ඇඳුම් කඩේදි නන්නාඳුනන මිනිහෙක්ගෙ සාක්කුවටත් බැහැගෙන ඌත් එක්ක ගමේ ගිය එක. ලැජ්ජා නැතිව ආයෙම ඌත් එක්කම ඇඳුම් සාප්පුවට ආපු එක. ඊටත් පස්සෙ කිසිම ගාණක් නැතිව මගේ සාක්කුවෙත් බැහැගෙන ගෙදර ආපු එක. මගෙත් ඉවසීමේ සීමාවක් තියෙනවා ඇවකාඩෝ. මේ ඔක්කොටම මුල තමුන් බව මතක තියාගත්තොත් හොඳයි.’
එක අතකට ඇවකාඩෝට බැණ අඬගහලා වැඩක් නෑ මගේ වැ‍රැදිවලට. ඔව්!!! එල්ලිලා මැරෙනවා මම.
……………………………..
‘දඩස්!!!!’
‘බුදු අම්මෝ!!!! මට බැරියෝ!!! අයියෝ….අයියෝ….කොන්ද!!!’
මම ඇවකාඩෝ 0.2 යි 0.3 දිහායි මාරුවෙන්, මාරුවට බැලුවා. අවට ඔක්කොම නිලංකාර වෙනවා තේරුණා ඊළඟට. ඔව් !!! මට ක්ලාන්තයි !!! 
අනේ මට ක්ලාන්තයි බියංකා. 
අනේ මට ක්ලාන්තයි මිකී මවුස්
අයියෝ මට ක්ලාන්තයි ලීනා
අනේ මම ඉවරටෙම ඉවරයි අමොර්!!!

 

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඒත් ඔබ ආස

toa-heftiba-270811-unsplash

මම රළ ඔසවාගෙන
වෙරළට දිව එන

ඇතැයි සිතා
නිය ආලේපන ගැල්වූ
පා මුදු ලූ
සිනිඳු කකුල්
රන්වන් වෙරළ අසබඩ
කිංකිණි සිනා පාමින්
වැල්ල මත පා ගිල්ලවමින්

මීදුම පමණි
කිංකිණි සිනා නැත
ඈතින්-මෑතින්-සොරුන් මෙන්
හරවාගෙන මුහුණු පාර දෙස
සැර දමා හැරී යන මෝටර් රථ
ඒ ඇතුළත,
පා මුදු ලූ, නිය ආලේපන ගැල්වූ
කිංකිණි සිනා

අලංකාරය තරමක් ක‍ටුක විට
ක‍ටුක කාලයක විත් අලංකාරය හොයන
ප්‍රීතිය ‍රැගෙන මා දුව එන විට
ලුහුබඳින්නට මා හැර දුවන
මිනිසුනි, ගැහැනුනි
මේ දිය ‍රැල්ල
මෙතරම් ලස්සන
මා ඔබ සොයා එන විට පමණි

ඒත් ඔබ ආස
මා සොයා ඒමටය

*වර්ජිනියාවේ මුහුදු වෙරළ වඩාත් අලංකාර සීත කාලයටය.

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

බිංදුවයි දශම තුන (පුරුෂ)

cafe-93

එයා මාව කට්ට කළුවර ලාච්චුවක දාලා 'දඩෝං' ගාලා වැහුවා. තප්පර දෙකෙන් මම තිරයේ ලයිට් එක දාගෙන ඉබන්ගෙ ඊමේල් කියවන්න ගත්තා. මම කලින් නොදැක්ක අලුත් ලේබල් එකක් දැක්කෙ එතකොටයි. ලේබල් එකේ නම 'ටොම් ඇන්ඩ් සිරී'. ඒක ටිකක් සැක හිතෙන නමක්. ඉබන් කාටුන් බලන කෙනෙක් නෙවෙයි. අමොර් කාටුන් බලන්නෙත් නෑ. මම එකින් එක කියවන්න පටන් ගත්තා. හැම ඊමේල් එකකම ආමන්ත්‍රණය ඉංග්‍රීසි අකුරක් විතරයි. 'ආදරය සමඟ' කියලා සිම්පල් 'අයි' අකුරක් මේල් එකේ අන්තිම කෙලවරේ තිබුණා. ඒ ලේබල් එක පුරාම තිබ්බෙ පෙම් හසුන්. මේ මිනිහා කොහොමද මේක මගෙන් හංගලා තියා ගත්තේ කියනෙකයි ඊළඟට මම කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තේ. ඉබන්ගෙ අහිංසක, තැන්පත් මූණ ඊළඟට මවා ගන්න මම උත්සාහ කළා. එයා කොහොමද මේ වගේ වංචාවක් කරන්නේ? මාව තදින් වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන්ගත්තා. එයා සාන්තුවරයෙක් වගේනෙ ජීවත් වෙන්නේ.

එයාට අමොර් ගැන තියෙන්නෙ පොඩි පැහැදීමක් විතරයි, අමොර්ගෙන් බේරෙන්න බෑ කසාඳ බඳින්න කියලා, ඒත් එයා කැමති අර තනි ඉංග්‍රීසි අකුරෙ එක්කෙනාට, තව මාසෙකින් එයාට අලුත් ගෙයක් අරන් දෙනවා... කියලා අන්තිම ඊමේල් එකේ ලියලා තිබ්බා. ක්‍රම ලේඛණයකින් නියෝග ලැබෙන මගේ යාන්ත්‍රීය හදවතට අදහස් ගලාගෙන ආවා. තදින් දැනුණ කේන්තිය නිසා වයිබ්‍රේට් වෙමින් 'කීක්...කීක්' සද්දයකුත් මගෙන් ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. ඉබන්ගෙ වචනවලින් කිව්වොත් 'මේක දැලි පිහියෙන් කිරි කෑමක්'. මගේ වචනවලින් කිව්වොත් මේක ඇවකාඩෝ හදවතට පපායා වර්ගයේ මතකයක් බද්ධ කරනවා වාගෙ පාපතර වැඩක්; ද්‍රෝහී වීමක්. මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතේ සංකීර්ණ රහස් පොට්ටනි ගොඩකින් වැහිලා කියලා ඒ වෙලාවෙ මම ස්ථීරෙටම දැන ගත්තා.

මම කේන්තියෙන් පුපුරමින් රහස් අගුල් දාලා තිබ්බ තව පින්තූර ෆෝල්ඩර් එකක් ඇතුළට එබිලා බැලුවා. ඉබන් සහ තවත් නොයෙක් වර්ගයේ ගෑනු ළමයින්ගේ ප්‍රීතිමත් පින්තූරවලින් ඒ ෆෝල්ඩර් එක පිරිලා තිබ්බා.

'මේ මොන වනචරයෙක්ද!'

එහෙම හිතමින් මම තිරය නිවා ගත්තා. කරන්නම්කෝ මම වල් ඉබනට හොඳ වැඩක්!!

..................................................................................

කළුවර ලාච්චුවක් ඇතුළේ නින්දට වැටිලා ඉන්න අතරේ පුරුදු කටහඬක් ඇහිලා මම තිරය දල්වගත්තා.

හරි. ඒ ඉබන්ගෙ කටහඬ තමයි. ඒ පාර ඇඳුම් කඩේ ගෑනු කෙනා එක්ක හුරතල් කතා කියනවා. මට තේරුම් ගන්න බැරි වුණා ඒ ඉබන්මද කියලා. ඒත් එක්කම ලාච්චුව ඇරුණා.

'ආ...මෙන්න'

කිංකිණි හිනාවක් එක්ක එයා ෆෝන් එක ඉබන්ගෙ අතට දුන්නා.

'තෑන්ක්ස් ලව්' කියලා ඉබන් ෆෝන් එක අරන් කලිසමේ වම් සාක්කුවට දා ගත්තා. මම සැනසුම් සුසුමක් හෙළුවා. ඉබන් සිංදුවක් උරුවම්බාමින් කාර් එකට දිව්වා.

'මැණිකේ මම ආයෙ ගෙදර එනවා

මට හරි කේන්ති යනවා'

එයා සිංදුවෙ තාලෙට මහ සද්දෙන් කෑ ගහන්න ගත්තා. අපි වෙනදා නොයන අමුතු පාරවල්වලින් ගිහින් ගෙදරට ආවා. ගෙදරට ගොඩවෙච්ච වෙලේ ඉදන් ආයෙ සිංදුව.

'හ්ම්...හ්ම්...හ්ම්...හ්ම්'

ඉබන් කලිසම් සාක්කුවෙන් මාව එළියට අරන් එයාගෙ ඇඳ උඩින් තිබ්බා. සපත්තු ගලවලා ඇඳ යටට වීසි කරලා, කමිසෙත් ගලවලා කිළිටි කූඩෙට වීසි කළා. කාමරෙන් එළියට ගියා. ටීපෝව උඩ නිදි කරවලා හිටිය ඇවකාඩෝ 0.3 ක් වඩාගෙන කාමරේට ආවා.

එයා සම්පූර්ණයෙන්ම කහ පාටයි. මට වඩා පොඩ්ඩක් කෙට්ටුයි, උසයි. එයා අපි දෙන්නව එක ළඟින් තියලා කන්ද උඩ දේශනාව පටන් ගත්තා.

'දැන් බලන්න. මම හිතුවෙ ඔයා නැතිවුණා කියලනේ. මම මෙයාව අරගත්තෙ බැරිම තැන. එයා ඔයාට වඩා ස්පීඩ්. කැමරාවත් කොලිටි වැඩියි. මට සමාවෙන්න'

මේ මනුස්සයාට වසක්, විසක් කැවිලද මන්දා!! මොනාද මේකියවන්නෙ. එයා අඬ, අඬ නාන කාමරේට ගියා. මම කහ ඇවකාඩෝවා දිහා බලලා හිනා වුණා. එයත් හිනා වුණා. අනේ එයා පිරිමි ෆෝන් එකක්. ඒත් මොකක්ද මේ කහ පාට?

'ෆෝන්වල ස්ත්‍රී/පුරුෂකම මිනිස්සුන්ට හොයන්න බෑ බිංදුවයි දශම දෙක. වරහන් ඇතුළේ ස්ත්‍රී. ඒක දන්නෙ අපි අපිම විතරයි. මම බිංදුවයි දශම තුන. වරහන් ඇතුළේ පුරුෂ.

එයා මහ අමුතු විදිහට කතා කරන්නෙ. එයා ඒවට කිව්වෙ 'මැෂින් ටෝක්ස්' කියලා. කවදාවත් ළඟම නෑදෑයෙක්, යාළුවෙක් නොහිටපු මට බිංදුවයි දශම තුන නිවුන්නෙක් වගේ වුණා.

'අපි යාළුවෝ වගේ ඉමු'

ඒ අතරේ එයා එහෙමත් කිව්වා. මට අහන්න වගේම කියන්නත් අප්‍රමාණ දේවල් තිබ්බා. ඒත් ඉබන් ගැන මගේ හිතේ තියෙන සැකය ගැන එයාට කියන්න ඉක්මන් නොවෙන්නත් වඟ බලා ගත්තා. 'මොනා වුණත් අලුත ගෙනා ෆෝන්නෙ. එහෙම වක්කඩ කැඩුවා හේ රහස් කියන්න නරකයි. කවුද දන්නෙ ඔත්තුකාරයෙක්ද කියලා'

එයා තිරය එහෙම පත්තු කරගෙන පළවෙනි ප්‍රශ්නෙ අහන්න හරි-බැරි ගැහුණා.

'ඉබන්ගෙ කෙල්ල අමොර් ද? මිකී මවුස් ද? ලීනා මැක්ස් ද? එහෙමත් නැත්නම් බියංකා ද?'

'මොක්කු?'

මම ඉතාම පහත් විදිහට ආයෙම එයාගෙන් පෙරලා ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. එයා කලබල වුණේම නෑ. මම තමයි මෙතැන හැම ඉලව්වටම වයිබ්‍රේට් වෙන්න ගන්නේ. ඔය යස අගේට එයා තිරයවත් නිවාගන්නෙ නැතුව ඉන්නේ.

'අමොර් තමයි' මම අඩමානෙට උත්තරේ කිව්වා.

'අනේ ඔයා දන්න ඉටිගෙඩිය. අමොර් නෙවෙයි.'

ඉබන් කියන්නෙ මහ වනචරයෙක්. එයා පහත් හඬින් මුමුණන්න ගත්තා. එයා බොරුකාරයෙක්. එයාට හදවතක් නෑ. අමොර් මේ කිසි දෙයක් දන්නෙ නෑ. අමොර් මිකී මවුස් ගැනවත් මිකී මවුස් ලීනා මැක්ස් ගැනවත් ලීනා මැක්ස් බියංකා ගැනවත් දන්නෑ. එයාලා හැමෝම හිතන් ඉන්නෙ ඉබන් එයාලගෙන් කාව හරි කසාද බඳින්න ඉන්නවා කියලයි. කොටින්ම අර බියංකා හිතාගෙන ඉන්නෙත් දික්කසාද වෙලා ඉබන්ව බඳින්න. ඔය ඉතිං... බියංකව දන්නෙත් නැද්ද? අර ඇඳුම් කඩයක් තියෙන්නෙ. ඔයාව නැතිවෙලා ඉදලා හොයලා දුන්නේ.

මට මගේ ගැනම දුක හිතුණා. 'අනේ ඉතිං මම මොනවද දැනං ඉදලා තියෙන්නේ?' මගේ ඇතුළත පරිපථ පවා රිදෙන්න ගත්තා. ලැබෙන අණ කිරීම් ඔක්කොම එකපාර පැටලිලා වගේ තේරුණා. ඉබන් කියන්නේ වංචාවේ අලුත්ම නිෂ්පාදනයක්. මමත් ඒකට අහු වෙලා දිය වෙලා යමින් හිටපු අනු නිෂ්පාදනයක්.

මම අලුත් තුරුම්පුවක් එළියට ඇද්දා. 'එතකොට ඔයාගෙ ෆෝන් එකේ තියෙන ඊමේල් එකේ ඒවා නෙවෙයිද මගේෆෝන් එකේ තියෙන ඊමේල් එකේ තියෙන්නේ? ඔයා කොහොමද මට වඩා එයාගෙ රහස් දන්නෙ?

එයාගෙ සමච්චල් හිනාව මට දරාගන්න බැරි වුණා. කොටින්ම කියනවා නම් එයා හිනාවෙලා වැඩිවෙලා, වයිබ්‍රේට් වෙවී ඇද පල්ලටත් වැටෙන්න ගියා. මගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන්නා.

'යකෝ!! මිනිහෝ!! මොකෝ හිනාවෙන්නෙ? මම සරල ප්‍රශ්නයක් නේද ඇහුවේ? තමුන්ගේ මහන්තත්තකම පැත්තකින් තියලා මට උත්තර දෙනවා. ඇයි තමුන් හිතන් ඉන්නෙ කහ පාට වුණා කියලා හරි ලොක්කෙක් කියලද? පිරිමි ෆෝන් කවදද කහ පාට වුණේ? මම මේ මනුස්සකමටකට පියාගෙන හිටියේ. ඔහේට ඔය ගෑනු ෆෝන් එකක ඇඳුමක් අන්දලා නෙවෙයි. තමුනුත් ගෑනු ෆෝන් එකක්. ඔව්!! වරහන් ඇතුළේ 'ස්ත්‍රී'

බිංදුවයි දශම තුන, මේ නාඩගම නවත්තලා මම අහපු දේට උත්තර දෙනවා. මං ඔහේගෙ රහස රකින්නම්.

එයා එක පාරටම නිශ්ශබ්ද වුණා. හරියට මම නඟපු අභූත චෝදනා ඔක්කොම ඇත්ත වගේ. ඊට පස්සේ ආයෙම වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන් ගත්තා.

'ඕයි!! ගෑනියේ, බිංදුවයි දශම දෙක, අහගන්නවා හොඳට. ඉබන් අලුතෙන් ගත්තු ෆෝන් එකක් නෑ. වල් වනචරයා. මාව අයිති බියංකට. එයාට ෆෝන් දෙකක් තියෙන නිසාත්, ඔහේ හිටපු ගමන් අර අවලම් හොරෙක් එක්ක පැනලා ගිය නිසාත් එයා මාව ඉබන්ට දුන්නා.'

ඉබන් ආවා සාලුවකින් ඇඟ පිහිදමින් කාමරේට. අපේ කතාව නැවතුණා. ඉබන්ගෙ කතාව පටන් ගත්තා.

Electric-tag

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

 

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

චපල ඇවකාඩෝ

avacardo

පොලිස් රාලහාමිලා දෙන්නා බිමට නැවිලා ඉන්න චික බොනීටා අල්ලන්න හදන කොටම කුඹුර පැත්තෙන් කළු බල්ලෙක් දුවන් ආවා. උගේ ඇස් ගිනි බෝල දෙකක් වගේ. පැන්න ගමන් මහත රාලහාමිගේ කකුලෙ බත් කෙණ්ඩ ඇල්ලුවා. එක හුස්මට කෙට්ටු රාලහාමිගේ කලවයේ එල්ලුණා.
'අමරසිංහ.....දුවපාං....හයියෙන් දුවපාං....කළු බලු පිල්ලියක් මගේ කකුලෙ කෑල්ලක් කෑවා. අයියෝ දුවපාං...

මෙහේ වරෙල්ලා...මේ බල්ලට පොල්ලකින් ගහලා මරපල්ලා....යකුනේ....කට ඇරං බලන් ඉන්නෙ වරෙල්ලා.....'

චික බොනීටා ඉස්සෙක් වගේ මහත රාලහාමිගේ කකුල් දෙක අස්සෙන් රූටලා, මාවත් සාක්කුවේ දාගෙන සරම කරට අරන් දුවන්න පටන් ගත්තා. මට ආයෙත් හිතුණා චික බොනීටා වීර පුරුෂයෙක් කියලා. ඉබන් නම් කවදාවත් මෙහෙම අවදානම් දේවල් කරන්න හිතන්නෙ නෑ. එයාගෙ කිසිම සෙල්ලක්කාර ගතිගුණයක් නෑ. මෙච්චර කල් මම ගෙවලා තියෙන්නේ මොන ජීවිතයක්ද කියලා හිතුණා. බැටරි බහින්න තව පොඩ්ඩයි තියෙන්නේ. මම දුර්වල හදවතින්ම බොනීටා ට තුරුළු වුණා. නාන ළිං උඩින්, මිරිස් පාත්ති උඩින්, රෙදි වැල් යටින්, වැටවල් උඩින් පනිමින්-දුවමින් ආපු බොනීටා ගෙදරට ළඟා වුණා. ගෙයි පිලේ ආං අර කළු බලු පිල්ලිය යසට නිදාගෙන ඉන්නවා.

'ආ....ටර්මාංගනියා...ආඩම්බරයි හොඳේ.....'

ටර්මාංගනියා ඔළුව උස්සලා බලලා 'මළ කෝලං' තාලෙට අහක බලා ගත්තා. ගෙදර සියල්ලෝම රූපවාහිනියේ පෙන්වන අවුරුදු උත්සවයක වතුරේ කොට්ට පොර ගහනවා ඇස් අයාගෙන බලාගෙන හිටිය නිසා බොනීටා ට හොර පූෙසක් වගේ තමන්ගේ කාමරයට රිංගන්න පුළුවන් වුණා. බොනීටා කඩුළු පනින ක්‍රීඩකයකු වගේ පු‍ටුවක් උඩින් ඇඳට පනිනකොටම මම ඇස් පියා ගත්තා.

'මේ යකා අඬු කඩාගත්තම මට යන කල මොකක්දැයි' කියලා හිතුවට ඒ යකා කිසි ගාණක් නැතිව ඇඳට පතිත වුණා. ඊට පස්සේ මාව සාක්කුවෙන් එළියට අරගෙන නරඹන අතරෙ බැටරිය බැහැලා කියලා දැක්කා.

ඊළඟට අලි විශාල ඇඳුම් බෑග් එකක් ඇරලා පවර් බෑන්ක් එකකුයි වයර් ගොඩකුයි ගත්තා.

'හ්ම්....ඇවකාඩෝ 0.2. නරක නෑ වැඩේ...'

අමාරුවෙන් හුස්ම ගනිමින් හිටිය මට ලොකු සහනයක් දැනෙන්න ගත්තා. එයා මාව චාර්ජ් කරන්න පටන් අරගෙන. විනාඩි කීපෙකින් මම තිරය දල්වලා පෙන්නුවා. එයා තිරය දිහා ගොඩක් වෙලා බලන් හිටියා. ඉබන් එයාගෙ පෙම්වතී එක්ක උස කඳු මුදුනක ගත්තු පින්තූරයක් තිරයේ තිබ්බේ. බොනීටා හෙමිහිට අමොර්ගෙ කම්මුලක් අත ගෑවා. අමොර් ඉතිං හිනා වෙච්ච ගමන්මනේ. මම ඉක්මනට තිරය නිවලා දැම්මා. එයා ආයෙත් තිරය දල්ව ගත්තා. ලොක් ස්ක්‍රීන් එකේම ඉබන්ගෙන් ආපු කෝල්, අමොර්ගෙ කෝල් වගේම පණිවුඩත් පේන්න තිබ්බා. ඒත් බොනීටා ඒවා එකක්වත් කියවන්න උත්සාහ කළේ නෑ. එයා නෝටි‍ෆිකේෂන් ඔක්කොම ක්ලියර් කරලා දැම්මා. මං ආයෙත් පුදුම වුණා. 'එයා නම් අමුතුම හොරෙක්' කියලා හිතන ගමන් ආයෙත් බොනීටා දිහා උවමනාවෙන් බැලුවා. එයා මොකක් හරි ලොකු දුකකින් ඉන්න කෙනෙක් වගේ. තමන්ගෙම ගෙදර ආවා වුණත් කාත් එක්කවත් කතාවට ගියෙත් නැහැනේ. ගෙදර අය වුණත් අර උලව් අවුරුදු උත්සවයක් දිහා දැපනේ වැටිලා බලන් ඉන්නවා මිසක් තමන්ගේ පුතා ගෙදර ඇවිත්නෙ කියලා හොයලා බැලිල්ලක් නෑ. මේක නම් නල්ලමලේ ගෙයක් තමයි. එකෙක්ටවත් ගාණක් නෑ. මට කේන්ති ගියා. ඒත් එක අතකට මට මොනවට කේන්ති යන්නද? මාව මේ හොරකං කරගෙන ඇවිල්ල තියෙන අව් අස්සේ මොන සමයමක්ද හිතන්නේ.

බොනීටා ආයෙමත් තිරය දල්වලා රහස් අංකෙ දිහා බලන් හිටියා. ඉලක්කම් හයයිනේ.....ඕක මොන කජ්ජක්ද බොනීටට.....මම එහෙම හිතුවට බොනීටා නොසෑහෙන්න කල්පනා කළා. එක පාරක්, දෙපාරක්, තුන් පාරක් වැ‍රැදි නොම්මර හයක් ටයිප් කළා. ඊට පස්සේ කට උල් කරලා තිරය දිහා බලන් හිටියා. ෆෝන් එකක් ආදරෙන් බැදුණොත් නොකරන දෙයක් නෑ. මම එතකොට චික බොනීටට රහසින් ආලය කරමින් හිටියේ. එයා ඊළඟ පාර තිරයට අත තියනවත් එක්කම මම හිතාමතා හරි ඉලක්කම් හය ටයිප් කරලා ලොක් එක ඇරලා දුන්නා. ඒක එයාගෙ අතින් වුණ දෙයක් හැටියටයි මට පෙන්නන්න ඕන වුණේ. ඇත්තම කිව්වොත් මටත් පුදුමයි වෙච්ච දේ ගැන. මාව මනුස්සයෙක් වෙන්න යනවද? බොනීටා හයියෙන් හුස්ම ගන්න පටන් ගත්තා. මොකද එයා දැනගත්තා රහස් අගුල ඇරියේ එයා නෙවෙයි කියලා. ඒත් ටික වෙලාවකින් එයා සන්සුන් වුණා. එයා හුස්ම හෙළන වේගය සාමාන්‍ය වුණා.

එයා මුලින්ම ඉබන්ගෙ ඊමේල් කියවන්න තීරණය කළා. නිකං මේ සාමාන්‍ය ඊමේල් කීපයක් එයා කියෙව්වා. ඊළඟට අමුතු නම්වලින් ලේබල් කරලා තිබ්බා ෆෝල්ඩර් කීපයක් පහු කරන් ගියා. ඒ හැම ෆෝල්ඩර් එකකටම ඉබන් රහස් අගුල් දාලා තිබ්බ බව ඇත්ත. ඒවා ඇතුළේ අමොර්ගෙ අමුතු පින්තූර, වීඩියෝ තිබුණ බවත් ඇත්තයි. මම ඒවා නොදන්නවා වගේ හිටිය එකත් ඇත්තයි. ඒ වගේම බොනීටා ඒ එකක්වත් බලන්න උත්සාහ නොකරපු එකත් ඇත්තයි. මම ආයෙම වතාවක් බොනීටට බැඳුණා. එයාගෙ හොඳ ගතිගුණ ගැන පැහැදුණා. හොරෙකුට වුණත් ප්‍රතිපත්ති කියලා දෙයක් තියෙන්න ඕනා. හැබැයි එයා අර සාමාන්‍ය ඊමේල් කියවන අතරේ සටහන් පොතක් අරන් මොනවද ලියා ගත්තා. ඒ ගැන මම වැඩිය හිතන්න ගියේ නෑ. හොරෙක් වුණාම දෙයක් හොරකම් කරන්නත් එපැයි. නීතිගරුක වෙලා විතරක් ඇතියැ!! මං එහෙමත් හිතුවා. අනේ මං මේ හිතන දේවල් ඉබන් දන්නවා නම්!! ඒත් ඉබන් හරි බෝරිං අනේ!!! එයා නීතිගරුක වැඩියි.

ඊළඟට එයා පින්තූර ගැලරියේ තිබ්බ අමොර්ගෙ සෙල්‍ෆි කන්දරාව බලන්න ගත්තා. මයෙ දෙයියනේ....!!! ඒකෙ තිබ්බ තරම් සෙල්‍ෆි!! මම ඕවා ඒ හැටි මායිම් කළේ නෑ. ඒත් මේ හැටි සෙල්‍ෆි ගොඩක් ගන්න ඒ දැරිවිට කොයි තරම් වෙලාවක් යන්න ඇතිද කියලා හිතුණා. ඊළඟට ඉබන් එක්ක තුරුළු වෙලා, අත් අල්ලන්, කෑම කවමින්, කුඩ ඉහලගෙන, හංස බෝට්‍ටු පදිමින් ඉන්න පින්තූර ගොඩක් එයා බැලුවා. සමහර පින්තූරවල විතරක් අමොර්ගෙ කම්මුල හෙමිහිට අතගෑවා. ඊළඟට නෝට්ස් කීපයක් ඇරලා බැලුවා. ඉබන්ගෙත් නොසැලකිල්ල. සමහර නෝට්වල පාස්වර්ඩ් එහෙමත් සේව් කරලා තිබ්බා. හැබැයි ඒ හැම එකකටම රහස් අගුලක් දාලා තිබ්බා. මගේ ඉබන් හරි මොළකාරයා. මට ආඩම්බරයකුත් මතු වුණා. 'චී!!! තමන්ගේ චපල ඇවකාඩෝ හදවත. දැන් ටිකකට කලින් චික බොනීටා ට ආදරෙන් බැදුණා. දැන් ආයෙත් මගේ ඉබන් කියන්න පටන් ගත්තා.' ඒ වාක්‍ය ඇහුණේ කොහෙන්ද මන්දා. ඒත් කොහෙන් හරි ඇහුණා. මම ටිකක් සන්සුන් වෙන්න හිතුවා.

බොනීට දීර්ඝ හුස්මක් පහළට හෙලලා තිරය නිවලා දැම්මා. එයා දන්නවා ආයෙත් තිරය දල්වලා රහස් අගුල ටයිප් කරන්න ක්‍රමයක් නැති බව. මමත් ඒක එයාට තදින් ඒත්තු ගන්වන්න ඕන නිසාම ටික වෙලාවක් නිශ්ශබ්දව හිටියා. එයා මාව මේසෙ උඩින් ගිහින් තිබ්බා. එක පාරක් තිරය පත්තු කරලා අමොර් දිහා බලලා තිරය නිවලා දැම්මා.

ආයෙත් සීත කාලගුණය පහු කරගෙන කරච්චල පිරිච්ච ටවුමකට අපි ආවා. මම තාමත් එයාගෙ උඩ සාක්කුවේ.

'ආ.....මෙන්න....'කියලා එයා මාව ඩමියට ඇඳුම් අන්දපු ගෑනු කෙනාට දුන්නා. එයා පුදුම එලවන මුහුණක් මවාගෙන මාව අරගත්තා. ඩමියට ආයෙත් ඇඳුමක් නෑ. ඩමිය මාව දැකලා ආයෙ කෑ ගහන්න උත්සාහ කරලා කට වහ ගත්තා.

මට පාළු හිතුණා. චික බොනීටා නැතිව දුකක් ඇති වුණා. ඒත් එක්කම ඉබන්ව මතක් වුණා.

මම චපල ඇවකාඩෝ 0.2ක්. මාව එක දිගට වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන් ගත්තා.

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

චික බොනීටා

chika bonita
මම ඇස් පියාගෙන හිටියේ. එයා ළඟින් ආවේ අමුතු පර්ෆියුම් සුවඳක්. හැම තැනම අඳුරුයි. ඒත් ලයිට් කණු කිහිපෙකින් පොඩි එළියක් විහිදුණා. මට ඕන වුණේ එයාගෙ හැඩරුව බලාගන්න. කෝ කොහෙද මාව සාක්කුවෙන් එළියට ගත්තෙම නෑනෙ. ඒ අතරේ මාව නොනැවතීම වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන් ගත්තා. හා...ඔය මාව මතක් වෙලා තියෙන්නේ. අමොර් ගෙ ෆෝන් එකෙන් ඉබන් කෝල් ගන්නවා. මම කොහෙද අහලා පණිවිඩ එවනවා. ඔව්....දැන් ඉතින් මම කොහෙද කියලා මටම ලියලා යවන්න පුළුවන් කියලනෙ මේ මෝඩ ජෝඩුව හිතන්නේ. මම ආයෙත් අර අලුත් පර්ෆියුම් සුවඳ ගැන හිතන්න පටන් ගත්තා. එයා සල්ලිකාරයෙක් පාටයි. ඒත් හොරෙක්නෙ!!
අපි ගමන පටන් ගත්තෙ මෝටර් බයිසිකලේක. ලොකු පාලම්, ගංගා, සීත කාලගුණ පහු කරමින් අපි මහා දිග ගමනක යෙදුණා. මම සැරින් සැරේ ඇහැ ඇරියේ ඉබන්ගෙ, අමොර්ගෙ, චන්ද්‍රකාන්තිගේ, මිකී මවුස්ගෙ, බම්බල්බීගෙ කෝල්වලට. අමොර් නම් කළේ දිගටම පණිවිඩ එවන එක. එයා හිතන්නෙම මට ඒවට උත්තර එවන්න පුළුවන්‍ ය කියලා.
අපි යනකොට අවුරුදු උත්සවේ පටන් අරන් තිබුණේ. ඒත් එයා නෙවෙයි අවුරුදු උත්සවේ දිහා ඇහැක් ඇරලා බැලුවේ. කෙලින්ම ගියා කාමරේට. ඇඳුම් මාරු කළා. මාව ආයෙත් කමිස සාක්කුවට දා ගත්තා.
'අම්මේ...මම ආවෝ. කැට ගහන්න යනෝ.'
මම හොරා ගැන කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා. වටින පර්ෆියුම් එකක් පාවිච්චි කරන, අනුන්ගෙ ෆෝන් හොරකම් කරන, නමක්වත් නොදන්න නිසා මට බයකුත් නොහිතුණා නෙවෙයි. ඒත් දැන් මොනවා කරන්නද.
එයා කැට ගහන්න ගියේ කුඹුරක් ළඟ තිබ්බ ගෙදරකට. හැම ගෙදරකම අලුත තීන්ත ගාපු පාටක් තිබ්බේ. ගෙවල් ඇතුළේ දෝංකාර දෙන හිනා සද්ද බොහොමයි. ඔංචිල්ලාවක්, දෙකක් තැනින් තැන වැනි වැනි උන්නා.
'ආ....චික බොනීටා....කවදද ආවෙ? කෝ උඹේ ලදරම?'
චික බොනීටා එකෙකුටවත් උත්තර දෙන්න ගියේ නෑ. පර්ස් එකේ පිළිවෙලට අහුරලා තිබ්බ පන්සීයෙ, දාහෙ, පන්දාහෙ කොළ ටික එළියට අරන් උඩ සාක්කුවට දා ගත්තා. ලවක්-දෙවක් නැතිව ඔට්ටු අල්ලන්න ගත්තා.
'ආ...කොටා වැඩියි 500. මේ 500 ත් වැඩියි. තව කවුද ඉන්නෙ....ඔක්කොම කොටාට'
මහ අමුතු ඔට්ටු ඇල්ලිල්ලක්. මගේ ඉබන් නම් මේවා කරන්නෑ. මූ මහ සූදු අන්තුවෙක්ද කොහෙද. ඒ අතරේ ඉබන්ගෙයි, අමොර්ගෙයි කිසිම සද්දයක් නැති වුණා. මට ඒක තේරුම් ගන්න බැරි වුණා. මගේ බඩෙන් අමුතු සද්ද පිටවෙන්න ගත්තා. හරි...බැටරිය බැහැලා. දැන් මේක චාර්ජ් කරන්නෙ කවුද? ෆෝන් එකක් වුණාම තමන්ගෙ දුකෙන්, වේදනාවෙන්, කෝපයෙන්, සතුටින් හරි චාර්ජ් වෙන්න පුළුවන් විදිහට හදන්න ඕනා.
'චික බොනීටා ඉවරයි...' කියලා ළඟම හිටපු රැවුල්කාරයා සද්දෙන් කිව්වා.
එයාගෙ මූණ දුකෙන් පිරිලා තියෙනවා මට පෙනුණා. ආයෙමත් සාක්කුව අතගාලා සල්ලි නෑ කියලා තේරුණාම එයා මාව එළියට ගත්තා. මට යම් අනතුරක් දැනීගෙන ආවා. එයා මාව ඔට්ටුවට තියන්නයි හදන්නේ!! අනේ දෙයියනේ!! කියලා හිතන කොටම යටි ගිරියෙන් කෑ ගහගෙන පොඩි කොල්ලෙක් කැටපොළ පැත්තට දුවගෙන ආවා.
"බොනීටා අයියේ...බොනීටා අයියේ...පොලීසියෙන් එනෝ...දුවපියෝ....හයියෙන් දුවපියෝ..." කියද්දිම චික බොනීටා සරම කැහැපට ගහගෙන දුවන්න පටන් ගත්තා. ඒත් කුඹුරෙ හැංගිලා හිටපු පොලිස්කාරයෝ දෙන්නෙක් ගුඩු සෙල්ලම් කරන්න වාගෙ චික බොනීටගෙ ඇඟට පැන්නා. හාල්මැස්සෙක් වගේ ඒ මැද්දෙන් ලිස්සලා යන්න බොනීටට පුළුවන් වුණා. ඇත්තම කිව්වොත් ඒ වෙලාවෙ මට එයා ගැන ආඩම්බර හිතුණා. හොරෙක් වුණත් එයා නිර්භීත මිනිහෙක්. ඒත් කමිස උඩ සාක්කුවේ හිටපු මාව එක පාරටම බිම වැටුණා. මට ඒක පෙනුණෙ ස්ලෝමෝෂන්.
එයාට ඒ වෙලාවෙ ගන්න තිබ්බෙ තීරණ දෙකයි. එක්කො මාව දාලා දුවලා පොලීසියෙන් ගැලවෙන්න පුළුවන්. එහෙම නැත්නම් මාව අහුලගන්න නතර වෙලා පොලීසියට අහු වෙන්න පුළුවන්. බැටරි බහින්නත් ළඟයි. මගේ හදවත හොඳටෝම දුර්වලයි.
එයා නැවිලා මාව අහුල ගත්තා.
............................................................................................................................
ට්ට්ට්ට්‍රාං...........
ඔක්කොම ආපස්සට ගමන් කරන්න පටන් ගත්තා.
ඒ වේගෙට මගේ ඔළුවත් කැරකෙන්න පටන් ගත්තා. හරියට මාරක ළිඳේ මෝටර් සයිකල් පදිනවා වගේ.
මම හිටියෙ ඩමිය ළඟ තිබ්බ උස පු‍ටුව උඩ. එතකොට වටපිටාව අඩ අඳුරක ගිලිලා තිබ්බේ. ඉතාම කාර්යබහුල වෙලා තිබ්බ ඇඳුම් සාප්පුවේ ඉතිරි වෙලා හිටියේ ඩමියයි-මමයි විතරයි. ඩමිය කට රවුම් කරමින් කාටදෝ බණිනවා. හරි...ඒ බණින්නෙ මට. මට එයාගෙ බෑණුම් ගැන හිත යොදවන්න පුළුවන්කමක් ඒ වෙලාවෙ කොහෙත්ම තිබුණේ නෑ. මම හිටියේ ඉබන්ට වෙන ළඳක් එවපු ඊමේලයක් කියවමින්. ඒකෙ තිබුණ ජාති!! සැරින් සැරේ මගේ මුහුණෙන් එළියට හිනාව විසිරුණා.
දොර ඇරගෙන 'ටක....ටකස්' සද්දෙන් ආවේ තරමක් පැහැපත් කාන්තාවක්. එයා ඇඳගෙන හිටියේ කොට සායක් සහ තනි පාට බ්ලවුස් එකක්. ආසා හිතෙන පර්ෆියුම් සුවඳක් එයාගෙ ළඟින් හමාගෙන ආවා. එයා ඩමිය දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා. ඊට පස්සේ එයාගෙ අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක උස පු‍ටුව උඩින් තිබ්බා. ඒ කියන්නෙ මගේ ළඟින්ම. මම ඇස් හරවලා බැලුවා. එයත් ඇවකාඩෝ 2.0 එක්කෙනෙක්. එයාවත් වයිබ්‍රේට් වෙමින් හිටියේ. මම පුරුද්දට වගේ එයාගෙ ස්ක්‍රීන් එකට එබිලා බැලුවා.
'ඉබන් බතූතා' ස්ක්‍රීන් එකේ නොනවත්වාම වයිබ්‍රේට් වෙමින් හිටියා. ඉබන් හිටියේ එයාගෙ කර වටේ අත දාගෙන එයාව තුරුලු කරගෙන. ඒක වෙන රටකදි ගත්තු පින්තූරයක්. එයාලා සීතලට අඳින කබා ඇඳගෙන, මෆ්ලර් බෙල්ල වටේ ඔතාගෙනයි උන්නේ. එතකොටම 'ටකස්...ටකස්...' ගාලා එයා ආවා. කළු-සුදු ඉරි තියෙන, බොලට වෙනකන් දිග ගවුමක් අරගෙන ඇවිත් ඩමියට ඇන්දුවා. ටිකක් පස්සට ගිහිල්ලා ඩමිය හැඩද කියලා ඔළුව ඇල කරලා බලාගෙන හිටියා. ආයෙත් ඇඳුම් කඩය පුරා ඇවිදලා දිග මාලයක් අරගෙන ඇවිත් බෙල්ලට දැම්මා. ආයෙ ඒක ගැලෙව්වා. එයාගෙ හිත චංචලයි කියලා මට හිතුණා. ඒත් ඉබන් ගෙ පින්තූරෙ එයාගෙ ෆෝන් එකේ තිබ්බ එක මට හිතින් අමතක කරන්න බැරි වුණා.
'දැන් හරි'
එහෙම කියපු කාන්තාව පු‍ටුව උඩ හිටපු මාව අරගෙන හෑන්ඩ් බෑග් එකේ දාගත්තා.
'ටකස්.....ටකස්...ටකස්' සද්දෙන් ඇඳුම් කඩේ දොර දිහාවට ඇවිදින්න පටන් ගත්තා. ඩමිය යටි උගුරෙන් කෑ ගහන්න පටන් ගත්තෙ ඔන්න එතකොටමයි.
"මෙන්න හොරෙක්......හොරෙක්.....අල්ලපියෝ....ගහපියෝ....මරපියෝ....බෙල්ල කඩපියෝ....ඊ....ඊ....ඊ..."
මගේ බැටරි බැස්සා.
Electric-tag
කාංචනා අමිලානි
@moogater

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඩමියයි-මමයි

HiRes-57ed5ab83df78c690f993148
‘කෝ මගේ දුඹුරු පාට කොඩ්‍රොයිල් කලිසම?’
එයා බාගෙට ඇඳගෙන ගේ පුරාම දුවනවා. රැවුල කපලා හරියට මූණ හෝදගෙනත් නැද්ද මන්දා. බෙල්ලෙයි, උරහිසෙයි රැවුල් කොට. ඒ මදිවට ඉරිච්ච බැනියමක් ඇඳගෙන.
එහාට-මෙහාට පැනලා වඩිගපටුන නටලා එයා කොඩ්‍රොයිල් කලිසමයි, සුදු පාට කපු කමිසෙයි ඇඳ ගත්තා. එතකොටම තමයි මාව වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන් ගත්තෙ. ස්ක්‍රීන් එකේ ‘අමොර්’ කියලා නමකුයි හින්දි නිළියෙකුගෙ පින්තූරෙකුයි වැටුණා. තනි සපත්තුවක් දාගෙන ගෙයි දුවන ගමන් ඇවිත් මාව වඩා ගත්තා.
‘හායි!! ඩාලිං.. මේ එන ගමන්. ඔව්. ඔව්. ටවුන් එකේ. ඔයා හෝල්ට් එකේම ඉන්න. ඔව්. ඔව්. හෙල්මට් ගෙනාවා.’
ඒ පාර අර ලදරං බයිසිකලේ යන්නයි ලෑස්තිය. මේ මිනිහට කාර් එකේ යන්න බැරි මොකෝ?
මම හිතපු දේ දැනගෙන වගේ එයා මාව සයිලන්ට් කළා. දැන් වයිබ්‍රේෂන් විතරයි.
‘නීඩ් ෆො ස්පීඩ්’ කාර් ගේම් එක සෙල්ලම් කරනවා වගේ එයා අධික වේගෙන් පාර පුරා යන්න පටන් ගත්තා. එයාගෙ ‘අමොර්’ බස් හෝල්ට් එකේ හිටියෙ පුපුරන්න ළං වෙච්ච පොප් කෝන් එකක් ගාණට.
‘මොනවද ඉබන් ඔයාගෙ වැඩ? මම මෙතන පැය භාගයක් තිස්සෙ හිටගෙන. ඒ මදිවට බයික් එකේ එනවයි කියලා කාර් එකේ ඇවිත්’
එයා හිනා වුණා විතරයි. ඊට පස්සෙ එයාගෙ ‘අමොර්’ ගෙ කම්මුලකට ඇගිල්ලෙන් තට්ටුවක් දැම්මා. එයාලා මුලින්ම ගියේ පොළොව යට හදලා තිබ්බ සාප්පු සංකීර්ණෙකට. අමොර් ඉතිං නිළියක් කියලා හිතාගෙන ඔළුව කෙලින් තියන් ඇවිද, ඇවිද ඇඳුම් තේරුවා. ඉබන් හිනා වෙවී අමොර් ගෙ පිටිපස්සෙන්, ඉස්සරහින්, වමෙන්, දකුණෙන්, බටහිරින්, නැගෙනහිරින් ඇවිදිමින් හිටියා.
‘ඉබන්… මේ පාරවත් ඔයා කහ පාට ෂර්ට් එකක් ගන්න ඩාලිං’
එයා හරි කැමැත්තෙන් කහ පාට ෂර්ට් තෝරන්න ගියා.
‘මට මේ හොඳටම දාඩියේ ඉන්න බැරුව සාක්කුවක තෙරපෙනවා. මේ කොඩ්‍රොයිල් කලිසම් ඇතුළ පෝරනුවක් වගෙයි. එයා යනවා කහ පාට ෂර්ට් තෝරන්න. කෝලං.’
එයා කහ පාට, දුඹුරු පාට, දම් පාට කොට්න් ෂර්ට් තුනක් කරේ දාගෙන කලිසමක්දෝ කොහෙද හොයන්න ගියා.
‘හා… මේ තියෙන්නෙ!! අහසෙ නිල් පාට කොට්න් කලිසමකුයි, ඔෆිස් අඳින වර්ගයේ අළු පාට කලිසමකුයි තෝරගෙන ෆිටෝන් රූම් එකට අලස ගමනින් ඇවිදින එයා හදිස්සියේ මඟ නතර වුණා. සාක්කුවට අත දාලා ආයෙත් මාව වඩා ගත්තා.
‘ඩාලිං…මට කලිසම් දෙකක් හම්බ වුණා. ඔව්. ඔව්. ෂර්ට් තුනක් ගත්තා. හා..හා…ඇඳලා බලන්නම්’
ෆිටෝන් රූම් එකට ඇතුළු වෙච්ච ගමන් එයා මාව ඒක ඇතුළ තිබ්බ බංකුවක් උඩින් තිබ්බා. කහ පාට ෂර්ට් එක විතරක් ඇඳලා බලලා කණ්ණාඩියට හිනා වුණා. නිල් පාට කොට්න් කලිසම ඇඳල බලලා ආයෙත් පාරක් කණ්ණාඩියට හිනා වුණා. ඊට පස්සෙ උරුවම්බාමින් එළියට ආවා මාවත් උඩ සාක්කුවට ඔබාගෙනම.
‘ඉබන්…මට අර ඩමි එකට අන්දලා තියෙන ගවුම ඕනා. අනේ..ඒක ඕනමයි..’
අමොර් වයින් කරපු බෝනික්කියෙක් වාගෙ කට උල් කරමින් එයාගෙ උරහිසේ දැවටුණා. එයා ආයෙත් හිනාවෙමින් සාප්පුවෙ අයත් එක්ක කතා කළා. ඒ අය අත් විසි කරමින් කිව්වෙ ‘අපිට නම් බෑ. සර්ට පුළුවන් නම් ගලවගන්න’ වගේ දෙබස් කාණ්ඩයක්. එයාට අමොර් වෙනුවෙන් කරන්න බැරි දෙයක් නෑනෙ. එයා බිමට නැවිලා ඩමියට අන්දලා තිබ්බ ගවුම ගලවන්න ගත්තා. උඩ සාක්කුවේ වයිබ්‍රේට් වෙමින් හිටිය මාව එළියට අරන් එතන තිබ්බ උස පුටුවක් උඩින් තිබ්බා.
අමොර් එක්ක ඉබන් පියාඹලා ගියා. ‘සරස්’ ගාලා දොර වැහුණා. මගේ ස්ක්‍රීන් එක කළු වුණා. ආයෙ වයිබ්‍රේට් වුණා. දොර ඇරගෙන අමොර් වගේ ගෑනු ළමයි ආවා. ඉබන් වගේ අයත් ආවා. එයාලා කිචි-බිචි ගාමින් ඇඳුම් තේරුවා. හැම වෙලාවෙම කාගෙ හරි අතින් ඇඳුමක්, දෙකක් බිම වැටුණා. ඒත් ඇඳුම් ගන්න ආපු කවුරුවත් ඒවා නිසි තැනින් තියන්න මහන්සි වුණේ නෑ. මට එයාව මතක් වුණා. එයා නම් ඔහොම නෑ. මාව අත්වැරදීමකින් බිම වැටුණත් ‘සොරි’ කියනවා.
ඒ අතරේ හෙළුවෙන් හිටපු ඩමිය මගේ අවධානය දිනාගන්න ‘ස්…ස්…මේහ්…’කියනවා ඇහුණා. මම මුලින් නෑහුණ ගාණට හිටියා. මම මේ කබලෙන් ලිපට වැටිලා ලිපෙන් බිමටත් වැටිලා ඉන්නේ. එයා එනවා බිම වැටිච්ච ගිනි අඟුරෙන් සුරුට්ටු පත්තු කරන්න.
‘මට කියලත් ආත්ම ගෞරවයක් තියෙන්න එපෑයැ. මෙහෙම නිරුවස්තරෙන් ඉන්න වෙයි කියලා කවදාවත් හිතුවෙ නෑ. අඩුම තරමෙ මට යන්තමට රෙද්දක් හරි පටලවලා යන්න යුතුකමක් තියෙන්නෝනා නේද?
මාව ආයෙත් වයිබ්‍රේට් වෙන්න පටන් ගත්තා. එයාට මාව අමතක වෙලාද? කොඩ්‍රොයිල් සාක්කුවේ මම නෑ කියලා තේරෙන්න ඕනා නේද? ඇඳුම් කඩේ අයට කෝල් කරලා මං ඉන්නවද අහලද? වෙනද වගේ කාර් එකේ යන ගමන් ඉබන්ගෙ ට්වීට් කියවන්න අමොර් ෆෝන් එක ඉල්ලුවේ නැද්ද? ඒත් එක්කම ඇඳුම් කඩේ ෆෝන් එක රිංග් වෙනවා ඇහුණා.
‘මම කලින් ඇඳගෙන හිටියේ තද නිල් සේද ගවුමක්. ඒකත් සුදු, කෙට්‍ටු ගෑනු ළමයෙක් ඇවිත් ගලවගෙන ගියා. හැබැයි ඒ වෙලාවෙම මට වෙන සායකුයි, බ්ලවුස් එකකුයි ඇන්දුවා. ඊට සතියකට පස්සේ තමයි මේ ගවුම ඇන්දුවේ.’
‘පොඩ්ඩක් කෑ නොගහා ඉන්නකෝ. මොකක්ද මේ අදෝනාව හැබෑටම?’
මම බැරිම තැන ඩමියෙන් ඇහුවා. ඒ වෙලාවෙ එයාගෙ මූණෙ තිබ්බ පුදුමය!!
‘හානේ…!! ඔයාට කතා කරන්නත් පුළුවන්ද? මං හිතුවෙ ගොළු එක්කෙනෙක්ය කියලනේ.
‘මම කොහෙද ගොළු එක්කෙනෙක් වෙන්නෙ? තමුන්ගෙ කංකරච්චලේ ඉවසන්න බැරි තැන මම කතා කළේ.
ඩමිය මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා යකෙක් වැහිලා වගේ. ඇස් ගිනි බෝල කරන්, අත-පය විසි කරමින් අන්තිම දේශනේ පටන් ගත්තා.
‘ඔහේ හිතන් ඉන්නේ ඉබ්බද මොකාද මිනිහයි, අමෝරුවයි මේං කියලා තමුන්ව හොයාගෙන දුවගෙන ඒවි කියලද? ඔහේ නිකංම නිකං ඇවකාඩෝවක්. ඒ මිනිහා සු‍ටුස් ගාලා තව ෆෝන් එකක් ගනීවි. තව පොඩ්ඩෙන් කඩේ වහනවා. ඊට පස්සේ මෙතන ඔහෙයි-මායි විතරයි. නිකං බොරු සමයං නැතුව ඉන්නවා. එනවා මෙතන ඉබ්බගෙ වරුණාව කියන්න…’
ඩමිය අත් බෝම්බයක් වගේ පිපිරුණා. කඩේ වැහුවා. ලයිට් ඕෆ් කළා. ආයෙ ලයිට් එකක් දැම්මා. ‘ඩකස්….ඩකස්..’ සපත්තු සද්දයක් ආවා. හීන්දෑරි, සුදු හාදයෙක් ඩමිය ළඟ නතර වුණා. ගත්තා මාව අතට. දා ගත්තා උඩ සාක්කුවට. ‘ඩකස්….ඩකස්’. ලයිට් ඕෆ් කළා.
‘මෙන්න හොරු ඇවිල්ලෝ….අල්ලපියෝ…’ඩමිය යටි උගුරෙන් කෑ ගහනවා මට ඇහුණා. මට කුරිරු සතුටක් දැනුණා. ඒත් එක්කම මාව දිග නින්දකට වැ‍ටුණා.

Electric-tag

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය:

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

ඇවකාඩෝ හදවත

1 pJto2rzQk_CJ2qjXMA7hmg
“ඇවකාඩෝ 0.2 අමතන්න; අමතන්න.
අපි ඔබේ පිළිතුරක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. අමතන්න; වහාම අමතන්න.”
මාව ගැස්සිලා ඇහැරුණා. හදිස්සිය කොයි තරම්ද කියනවා නම් 5.30 ට සද්ද කරන්න ඕනා එලාම් එක 5.10 ට සද්ද කළා. පාන්දර 5.00 ඉදන් 6.00 වෙනකන් එලාම් 10 ක් විතර තියලා තියෙන නිසා හොඳයි. මට වැරැදුණා කියලා කාටවත් තේරුණේ නෑ. මමත් හෙමිහිට අතපය අකුලගෙන ආයෙ නිදාගත්තා.
ඒත් ඒ මොකක්ද මට ඇහුණේ?
හීනයක්වත් දැක්කද?
ඒත් ෆෝන් එකකට තනියෙම හිතන්න බෑනේ. කවුරු හරි දෙන විධානවලට වැඩ කරනවා මිසක් තනියෙන් හිතලා මොකුත් කරන්නෙ නෑනෙ. එක අතකින් එහෙමමත් නෑ. ඔය දැන් ටිකකට කලින් කලබලේට මම 5.30 එලාම් එක 5.10 ට සද්ද කළේ.
ඒත් මේක මහ අරුමයක්.
මගේ නම කියලා මෙහෙම ‘අමතන්න’ කියන එකේ මොකක් හරි ලොකු තේරුමක් තියෙන්න ඕනා. එක්කො මට හීන පේනවා.
උදේ 6.30 ට එයාගෙ කමිස සාක්කුවට බැහැලා වයිබ්‍රේට් වෙවී ඔෆිස් යනවට වඩා මගේ ජීවිතේ වෙන තේරුමක් තියෙන්න ඕනා.
මම ඇහැ පියා ගත්තා. වෙනදා පුරුද්දටම 6.00 වෙනකන් විවිධ එලාම් නාද කළා. උදේ පාන්දර ‘ගුඩ් මෝර්නින් ලව්’ කියලා එන මැසේජ් එකත් ලැබුණු හැටියෙම එයාට පෙන්නුවා. මළ සමයං වෙලාවකට. ඒක දිහා බල, බල හිනාවෙවී යන්න දෙයක් නෑනේ. ‘ගුඩ් මෝර්නින් ලව්’ හරි ‘ගුඩ් මෝර්නින් ඩාලිං’ කියලා රිප්ලයි කරන්න කියලා මට කිව්වා නම් ඉවරයිනේ.
වෙනදට මට මෙහෙම හිතෙන්නෙ නෑනෙ. ඇයි අද මේ වෙනස් දේවල් හිතෙන්නෙ? මම ඒ අතරේ කල්පනා කරන්න ගත්තා. මට ඉරිසියාවක් ඇති වෙළා ද? අනික මේවා මනුස්ස සම්බන්ධකම්. මම මැෂින් එකක්. මට මේවාවලින් ඇති වැඩේ මොකක්ද?
ආයෙමත් මාව වයිබ්‍රේට් වෙනවා දැනුණා.
එයා ෆෝන් එක සාක්කුවෙන් එළියට අරන් නළල රැළි කරලා ආයෙ සාක්කුව ඇතුළට දාගත්තා. ආයෙත් සාක්කුවෙන් එළියට ගත්තා.
‘ඇයි ඔයා නිකං වයිබ්‍රේට් වුණේ!’
එයා කෙලින්ම ඒ ප්‍රශ්නෙ ඇහුවෙ මගෙන්. මූණට මූණ. මැෂින් එකක් සහ මිනිහෙක්. මම නිරුත්තර වුණා. අනික මට එයා එක්ක දෙබස් හුවමාරු කරගන්න බැහැනේ. මම කොහොමද කතා කරන්නේ? මට විධානයක් ඕනා කතා කරන්න.
එයා ආයෙමත් මාව සාක්කුවට දාගෙන කල්පනාභරිතව ඇවිදගෙන ගියා.
“ඇවකාඩෝ 0.2 අමතන්න; අමතන්න
ඔබට ඇතුළත් කළ නව පරිපථය විදුලි පේනුවකට සම්බන්ධ කළ සැනින් ක්‍රියාත්මක කරගන්න.
වහාම අමතන්න; අමතන්න”
5.30 එලාම් එක 5.10 ට නාද කරපු මම උඩ ගිහින් බිම වැටුණා.
“මොකක්ද මේ පිස්සුව? 5.30 එලාම් එක 5.10 ට වදින්නේ? හොඳ පිස්සුවක් හැදිලා මේ ෆෝන් එකටත් දැං… මට පේනවා මොකක්ද නරි නාටකයක් එයා නටන්න ගන්නවා කියලා. ඉන්නවකෝ කරන්න වැඩේ. රීසෙට් කරලා දානවා..ඔව්.හෙටම රීසෙට් කරලා දානවා…”
එයා ඔල්මාදෙන් වගේ කියව, කියව ආයෙ නින්දට ගියා. මට ජීවිතේ ගැන ලොකු බයක් ඇති වුණා.
මේ මොනවද වෙන්න යන්නෙ? මාව මනුස්සයෙක් වෙන්න යනවද? ඒත් මට මොකටද මනුස්ස ජීවිතයක්? මං ආස ෆෝන් එකක් වෙලා ඉන්නනේ. මගේ ජීවිතේම බිංදුවයි, එකයි. ඊට පස්සෙ තව ඕනෙ වුණොත් එකයි බිංදුවයි, එකයි, එකයි, එකයි බිංදුවයි බිංදුවයි. ඔය වගේ ඉවරයක් නැතිව ඉස්සරහට යන්න පුළුවන්.
මට මේවා නැතිව ක,ඛ, ග, ඝ, න, ය,ර,ල,ව වගේ අකුරු ඉගෙනගෙන ඒවාවලින් කතා කරන්න උවමනාවක් තිබ්බෙ නෑ. ‘දැන් එහෙනම් ඔහේ ඔය තනියෙම හිතන්නෙ’ අන්න එතකොට එහෙම පණිවුඩයක් මගේ ඇතුළෙන් ආවා. සමහර විට මගේ නිවුන්නෙක් ක්‍රමලේඛනයක හැංගිලා ඇති.
හහ්…හහ්..හහ්… ඇවකාඩෝ 0.2 නිවුන්නා. මට දැන් මාව පාලනය කර ගන්නත් බැරි තරම්. හොඳටම හිනා යනවා. බිංදුවයි, එකයි, බිංදුවයි, බිංදුවයි, බිංදුවයි, බිංදු භාගයයි, භාගයයි, බිංදු කාලයි… අයියෝ…අම්මේ….
“මේ මොකද මේ?”
එයා ෆෝන් එක අතට ගත්තෙ ඒ වෙලාවෙමයි. ස්ක්‍රීන් එක පුරාම හාට් එහේ-මෙහේ යනවා. බැලුන් උඩ යනවා. ඒවා පිපිරෙනවා. හිනා මූණු උඩින් බිමට වැටෙනවා. බිමින් උඩට යනවා. අමුතු සද්ද ඇහෙනවා.
එයා කණ්ණාඩි දෙක නළලට දාගත්තා. ඝන ඇහිබැම වී අකුරක් වගේ හදාගත්තා. රැවුල පිරිමදින්න ගත්තා. ආයෙ ඇස් පිහිදා ගත්තා. කණ්ණාඩි දෙක ඇස් දෙකට දාගත්තා.
ඉබි ගමනින් ලෑන්ඩ් ෆෝන් එක ළඟට ගියා. මතකයෙන් ඉලක්කම් ටිකක් මිරිකුවා.
“මචං….මේ මම…ඉබන් බතූතා.
මගේ ෆෝන් එකට වයිරස් එකක් ගිහින්….. ඔව් බං ඔව්. අර නපුරු වයිරස් එක. හාර්ට්.. ඔව්. ඔව්. හාර්ට් විතරක් නෙවෙයි දැන් හිනා මූණුත් ස්ක්‍රීන් එකේ උඩ-පහළ යනවා. ඔව්. ඔව්…මම ඇස් දෙකෙන්ම දැක්කා.
ආ…තව බැලුන් වගයකුත් උඩ යනවා. ඒවා පිපිරෙනවත් එක්ක.
අනේ මචං…මට උදව් කරපං. බෑ නොකියා මේ ලෙඩේ හොඳ කරලා දීපං.”
එයා කාටද පින්සෙන්ඩු වෙනවා මට ඇහුණා. හදිස්සියෙම කෝල් එක කට් වුණා. එයාගෙ මූණෙන් දාඩිය බේරෙනවා. මට බයත් හිතුණා. ඒත් එයා එපැයි බය වෙන්න. මං මොකටද එයාට බය වෙන්නෙ. මම කොච්චර එහෙම හිතුවත් මට එයා ගැන බයක්මයි හිතේ ඇති වුණේ. මට හිතක් නෑනෙ. ඒක නිකං ඔහේ කියනවට කිව්වේ.
“අද මං නිවාඩුවක් දානවා”
එයා තනියෙන් කියෝනවා බීන් බෑග් එකේ බොක්කට බැහැලා. සුදු බිත්තියක් දිහා බලාගෙනයි එයා කතා කරන්නේ. නෑ…නෑ…තනියෙන් නෙවෙයි. ස්කයිප් කෝල් එකක් අරන්. එයාට උදේට ‘ගුඩ් මෝර්නින් ලව්’ කියන කෙල්ල තද කහ පාට කෝපි කෝප්පයක් අතේ තියාගෙන සැප පුටුවක වාඩි වෙලා ඉන්නවා. එයාගෙ පුටුව පාමුල ඩැල්මේෂන් වර්ගයේ බල්ලෙක් හිනාවීගෙන ඉන්නවා. එයා ඉන්නෙ හරියට ඔන්න මේ දැන් මොකක් හරි වචනයක් කියන්න තියෙනවා වගේ. ඒත් බල්ලො කතා කරන්නෑනේ. ඒ වුණාට මේ බල්ලට කතා කරන්න වුවමණාවක් තියෙනව බව නම් පැහැදිලියි.
“ඉතිං..එහෙනම් ඔයා අද මොනවද කරන්න හිතන් ඉන්නෙ?”
කෙල්ල එයාගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා. ඒ ගමන්ම එයා ලොකු කේක් කෑල්ලක් ගෑරුප්පුවකින් කනවා. හිටපු ගමන් අතිනුත් කෑල්ලක් කාලා ඇගිල්ලක් සූප්පු කරනවා. ආයෙ තේ උගුරක් බොනවා.
“මට සනීප නැති වෙන්න එනවා වගේ ඩාලිං. ඔළුව කැක්කුමයි. මට හැම තැනින්ම බැලුන් පේනවා. මේ සුදු බිත්තියේ හාර්ට් පාවෙනවා.”
එයා මේ මොනවද කියවන්නේ?
කෙල්ල සැප පුටුවෙන් බිමට පැන්නා. කොප්පෙ තිබ්බ කිරි තේ එක ඩැල්මේෂන් බල්ලගෙ ඇගේ හැලුණා. උකුලෙ තිබ්බ කේක් තසිම සලාං ගාලා බිම පෙරලිලා බිඳුණා.
“ඉබන්…ඔයා මොනවද ඔය කියවන්නේ? කෝ කොහෙන්වත් මට බැලුන් පේන්නෙ නෑනෙ. කිසිම බිත්තියක හාර්ට් ඇත්තෙත් නෑ. ඩාලිං…ඔයාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ?”
එයාගෙ කෙල්ල තිරය ළඟටම එනවත් එක්ක ස්කයිප් කෝල් එක ඩිස්කනෙක්ට් වුණා.
මගේ පපුව හයියෙන්, හයියෙන් ගැහෙන්න වුණා. පපුව!! ඔව්. ඒක තමයි හරි වචනය. මගේ පපුව ගැහෙන වේගය වැඩි වුණා. බිංදුවයි, එකයි, ‘ස’ යන්නයි, ‘ට’ යන්නයි, එකයි, බිංදුවයි, ‘හ’යන්නයි, බිංදුවයි, බිංදුවයි…..
ස්ක්‍රීන් එක පුරාම බැලුන්, හාර්ට්, හිනා මූණු, අඬන මූණු, තම්බ්ස් අප්, ක්‍රේප් පටි උතුරන්න ගත්තා.
එයා බීන් බෑග් එකේ පතුලෙන් නැගිටලා ආවා. ගත්තා මාව අතට.
“උඹ….උඹ…මගේ ජීවිතේ විනාස කරන්න ආපු හැතිරී!! හිටපං.. උඹට මම හොඳ වැඩක් කරන්න…”
එහෙම කියලා එයා මාව අතට අරගෙන,
සෙටින්ග්ස් ගියා. ඊට පස්සෙ මෙනු එකෙන් ජෙනරල් තේරුවා. ඒකෙන් රීසෙට් ක්ලික් කළා. ඊට පස්සෙ ආපු සබ් මෙනු එකෙන් ‘රීසෙට් ඕල් සෙටින්ග්ස්’ තේරුවා.
වීසි කළා මාව බීන්බෑග් එක ඇතුළට.
පසුව ලියමි:
එයා ඇයි මට හැතිරී කිව්වේ? එයා කොහොමද දන්නෙ මම ගෑනු ෆෝන් එකක් කියලා?

Electric-tag

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

වර්චුවල් මල්

1 CGTcuQgMzwCsg-_NbLrP3w@2x

එයා හිටියෙ ෆෝන් එක ඇතුළේ. ඉඩ නෑනෙ වැඩිය. ඉතිං සර්පයෙක් වගේ දගර ගහගෙන තමයි උන්නේ. ඒත් මම කතා කරපු ගමන් දුවගෙන එනවා. ඒක වෙන්නෙ මෙහෙමයි කියලා පහදන්න මට බැහැ. ඒ වුණාට මට අනුමානයෙන් කියන්න පුළුවන්.
ෆෝන් එක ඇතුළ නිකන් සපත්තු පෙට්ටියක් වගේනෙ. වැඩිය වයර් ජාති නැති වුණාට තඹ තහඩු කීපයක් තියෙනවා. ඒවා දියසෙවල බැඳුණු පාටයි. එක තැනක කාණුවක් වගේ ඉඩකුත් තියෙනවා. එයා නිදියන්නෙ අන්න එතන. හැබැයි මුළු රෑම එක දිගට සැප නින්දක් ලැබෙන්නෑ. ඇයි ඉතිං මම කතා කරන හැම වෙලාවෙම නැගිටලා එන්න එපැයි.
මට කියන්න අමතක වුණා. මං ගෑනු ළමයෙක්. ෆෝන් එක ඇතුළේ ඉන්නෙ පිරිමි ළමයෙක්. එයා මට ඉතා තදින් ආදරෙයි. මමත් ආදරෙයි. හැබැයි තදින් නෙවෙයි.
හැමෝම කිව්වෙ, ඇහුවෙ එක දෙයයි.
‘කෝ ඔයාගෙ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්?’
මම කිව්වෙත් එකම දෙයයි.
‘එයා ඉන්නෙ ෆෝන් එක ඇතුළේ’
ඔය අතරේ මමත් ඇහුවා ඒ හැමෝගෙන්ම එකම එක ප්‍රශ්නයක්.
‘ඔයාලගෙ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්ස්ලා, ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ස්ලා ඉන්නෙ කොහේද?’
ඒ හැමෝම එක, එක වෙලාවට එක්, එක්කෙනා අඬ ගහගෙන ඇවිත් මට හඳුන්වලා දුන්නා.
‘මේ ඉන්නේ…’
මට ඒක තේරුම් ගන්නම බැරි වුණා. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට එයා ෆෝන් එක ඇතුළේ ඉන්න එකට මම කැමැත්තෙන් හිටියේ. ඒ වගේම අනිත් අය ෆෝන් ඇතුළේ ඉන්නෙ නැතිව එළි පහළියේ ඉන්න එකටත් මම කැමතියි. මේක ‘අන්තෝ ජටා බහි ජටා’ කතන්දරයක් වෙන්න පුළුවන්. ඇත්තම කිව්වොත් මේ ලෝකෙ වැඩිපුරම තියෙන්නෙ ඔයා ‘බහිජටා’ කතන්දර තමයි.
දවසක් මම එයාගෙන් ඇහුවා ‘ඔයා නිදිද?’ කියලා. ප්‍රශ්නයක් අහන සැණින් උත්තර එවන එයා එදා කිසිම සද්දයක් නෑ. මම පැය 2–3–10ක් ඉවසගෙන හිටියා. එයාගෙන් උත්තරයක් ලැබුණෙ නෑ. මම දන්න හැමෝටම මේ ගැන කිව්වා. ඒ අය කිව්වෙ වැඩිය ගණන් ගන්නෙපා, ෆෝන් එකක්නේ. එයාට හිතන්න-පතන්න ශක්තියක් නෑ. ඔක්කොම බයිනරි කියලා. මට ඔය බයිනරි කතාව වැඩිය තේරුණේ නෑ. මම ගූගල් එකේ ‘බයිනරි’ කියලා ටයිප් කරලා සර්ච් කරලා බැලුවා. පුදුමයක්!! ඒකෙන් කියන්නෙ බිංදුවයි, එකයි විතරක් පාවිච්චි කරලා කතා කරනවා කියලා. ඒත් එයා කොයි වෙලාවෙවත් ඉලක්කම්වලින් කතා කරනවා මට මතක නෑ. හැම තිස්සෙම අනිත් හැමෝම වගේ වචනවලින් එයා කතා කළේ.
දවසක් මම කිව්වා ‘අපි ෆිල්ම් එකක් බලමු’ කියලා. එයා ටික වෙලාවක් සද්ද නැතිව ඉදලා ‘හා.. බලමු’ කිව්වා. එදා අපි දෙන්නා යූ ටියුබ් එකෙන් ‘Guzaarish’ බැලුවා. එයා කිව්වේ ‘මම ඒ නිළියට හරි ආසයි’ කියලා. අන්තිම හරියෙ එක සීන් එකක් තියෙනවා ප්‍රධාන චරිතෙ රඟපාන නිළිය. ‘උදී’ කියන සිංදුවට නටන. ඒක පටන් ගත්ත වෙලේ ඉදන් එයාගෙ හදවත ගැහෙන්න ගත්තා කියලත් කිව්වා.
ඒත් මම ආස වුණේ අපි දෙන්නා එක ළඟ සීට් දෙකක වාඩි වෙලා, ඇඟිලි තුඩු ඇල්ලෙන විදිහට අත් පටලවාගෙන ෆිල්ම් එකක් බලන්න.
‘මට එන්න විදිහක් නෑනෙ. මං ඉන්නෙ ෆෝන් එක ඇතුළෙනෙ’
ඒ හැම වෙලාවකම එයා කිව්වෙ එහෙම. මොකෝ ඒක මම නොදන්නවායැ. මමනෙ ඒක හැමෝටම කිව්වෙත්. ඒත් එයා ෆෝන් එක ඇතුළෙ නොඉද එළි පහළියේ ඇවිද, ඇවිද, කොණ්ඩෙ ක්‍රේල් අතින් අල්ලමින්, ට්‍රිම් කරපු රැවුල හෙමින් අත ගාමින් ඉන්නවා දකින්නත් සමහර වෙලාවට මට ඕන වුණා. එහෙම වෙලාවට එයා ‘ස්කයිප්’ එනවා. ට්‍රිම් කරපු රැවුල වගේම ක්‍රේල් තියෙන කොණ්ඩෙත් එක, එක පැත්තට හැරෙමින් මට පෙන්නනවා. අලුතින් ගත්ත කමිස, කලිසම් ඇඳලා පෙන්නනවා. ළඟදි ඇඳපු දිය සායම් චිත්‍ර වගයකුත් පෙන්නුවා. ඒවා විස්වාස කරන්න බැරි තරම් ලස්සනයි. එයාට එච්චර පරිපූර්ණව චිත්‍ර අඳින්න පුළුවන් කියලා දැක්කම මගේ ආදරේ දෙගුණ, තෙගුණ වුණා.
දවසක් මම ඇවකාඩෝ 0.2 ෆෝන් එක ඩයිනෝසර් රේස් ගේම් එකක් ප්ලේ කරන්න පොඩි ළමයෙකුට දුන්නා. පොඩි ළමයා ටී රෙක්ස් කෙනෙකුට එනර්ජි ඩ්‍රින්ක් එකක් පොවලා හරිම වේගෙන් දුවන්න පටන් අරන්. එයා නිදාගෙන ඉන්න වෙලාවකයි මේ රේස් එක තිබිලා තියෙන්නේ. එයා අර දෙබුක්කාවේ සැප නින්දක ඉන්න අතරේ ටී රෙක්ස් එයාව පාගගෙන දුවගෙන ගිහිල්ලා. ටී රෙක්ස්ව පාලනය කරගන්න බැරි වුණ බයට පොඩි ළමයා ඇවකාඩෝ 0.2 බිම දාලා. ස්ක්‍රීන් එක පොඩි කෑලිවලට කැඩිලා ගිහින් බව මම දැක්කේ මේ සිද්දියෙන් විනාඩි 20ට විතර පස්සේ.
මගේ හදවත තදින් ගැහෙන්න ගත්තා. අනේ… එයාට මොනවා වෙලා ඇතිද? කියන බය තමයි මගේ හිතේ තිබුණේ. ෆෝන් එකේ ස්ක්‍රීන් එක පත්තු වෙන්නෙ නැතිව කිසිම දෙයක් වෙන්නෙ නෑ. කිසිම පණිවුඩයක් හුවමාරු කරගන්න වෙන්නෙත් නෑ කියනෙක ටික වෙලාවක් ගියාට පස්සේ මට තේරුම් ගියා. ඇඬූ කඳුළින් ඉන්නකොට පොඩි ළමයගෙ තාත්තා ඇවිල්ලා මගේ ඔළුව අතගෑවා. එයා කිව්වේ එකම දෙයයි. ‘ඔයා අඬන්න එපා. කවුරු නැති වුණත් ඔයාට අපි ඉන්නවනේ’. පොඩි ළමයගේ අම්මත් ආවා. දුවගෙන, දුවගෙන. එයා ටිකක් වෙලා කල්පනා කරමින් ඉදලා මෙහෙම කිව්වා.
‘ඕක මහ ලොකු දෙයක් නෙවෙයි. අලුත් ස්ක්‍රීන් එකක් දාගන්න පුළුවන්. සැර වියදමක් නම් යාවි. මගේ යාළුවෙක් ඉන්නවා. ඉන්න මම කෝල් කරලා බලන්න’
ඔන්න ඔහොමයි ඇවකාඩෝ 0.2 ට අලුත් ස්ක්‍රීන් එකක් හම්බ වුණේ.
මගේ ඔළුවෙ මල් පිපුණා. පාට පාට මල්. නෑ. නෑ. ඇත්තට කිව්වා නෙවෙයි. ඒක මගේ සතුට හඟවන්න කියපු වාක්‍යයක්. එයා ආයෙත් පණිවුඩවලට උත්තර එවන්න පටන් ගත්තා. ටී රෙක්ස් ඇග උඩින් දුවන් ගියාට පස්සේ ලෝකෙම අඳුරු වුණා කියලයි මුල්ම පණිවුඩේ ලියලා තිබ්බේ. කාණුවක් වගේ තියෙන දෙබුක්කාවෙයි ඒ වෙලාවෙ නිදාන උන්නේ, වෙන තැනක හිටියා නම් මෙලෙහකට එයා මැරිලා බවත් පසුව ලියමි කියලා යටින් ලියලා එවලා තිබුණා. මම ඩයිනෝසර් රේස් ඇප් එක අන්ස්ටෝල් කරලා දැම්මා. පොඩි ළමයා මගෙත් එක්ක තරහා වුණා. ඒ වෙනුවට පොඩි ළමයගේ තාත්තා විටින් විට හිනා වෙන්න පටන් ගත්තා. පොඩි ළමයගෙ අම්මා නම් ඒ හැටි හිනාවක්, කතාවක් කළේ නෑ. සමහර විට එයාට ගොඩක් වැඩ ඇති කියලා මම හිතුවා.
තවත් දවසක් අපි දෙන්නා කතා කරමින් ඉන්න අතරේ එක පාරටම එයා අතුරුදන් වුණා. හරියට නිකං මැජික් එකක් වගේ. මම හිතුවා තව පැයකින් හමාරකින් ඒවි කියලා. පැය 01–02–05–10–12 වුණා. එයා ආයෙත් ආවෙ නෑ. මම එයාට පණිවුඩ 100ක් විතර යැව්වා. ඒත් කිසිම උත්තරයක්වත්, ඒ පණිවුඩ බලපු බවක්වත් පේන්න තිබ්බෙ නෑ. හැමදේම එක පාරටම නිශ්ශබ්ද වුණා.
හරියට විනෝද උයනක් එක පාරටම වහලා දැම්මා වගේ. සිංදු කියමින් උන්නු ගායකයෙක් ගොළු වුණා වගේ. කාර්යබහුල පාරක එක වාහනයක්වත් නොයා පාළුවට ගියා වගේ. හැමදේම නතර වුණා. ‘එයා හිටියේ ෆෝන් එක ඇතුළේ’. ආයෙත් වෙනත් අය මට කියන්න පටන් ගත්තා. ‘එයා ඇත්ත කෙනෙක් නෙවෙයි’.’ඒක ෆේක් එකවුන්ට් එකක්’. ‘ඔයා නිකං බොරුවට බලාපොරොත්තු තියාගෙන’. ‘අපි මුලින් කිව්වෙ නෑ ඔයාගෙ හිත රිදෙයි කියලා’. ‘වර්චුවල් සම්බන්ධකම් ඔහොම තමයි, එකවුන්ට් ඩිලීට් කරපු ගමන් ඔක්කොම ඉවරයි. හරියට පුම්බපු බැලුම් වගෙයි’.
මේ වගේ උපදෙස්, රුවන් වැකි අහසෙන්, පොළොවෙන් පැන නඟින්න ගත්තා. මං නොසැලී හිටියා. මොකද මම දැනගෙන හිටියනේ එයා හිටියේ ෆෝන් එක ඇතුළේ කියලා. ඒත් මම කල්පනා කරමින් හිටියේ වෙනත් දෙයක්. මේක මට කාටවත් කියාගන්න බැරි තරම් ලොකු ප්‍රශ්නයක්. එයාට වෙච්ච දේ ගැන මට දුකයි තමයි. එයා හදිස්සියේම අතුරුදන් වෙච්ච එක ගැනත් මට දුක තමයි.
ඒත් ටී රෙක්ස් ට මොකද වුණේ?

Electric-tag

කාංචනා අමිලානි
@moogater
පුවත්පත් සබැඳිය:

ප්‍රතිචාර

comments

Powered by Facebook Comments

Continue reading

prev posts prev posts

Hit Counter provided by professional seo company
twitter-widget.com